پسروی، نشانه یک جامعه بحرانی و نابسامان است و پیشگامی، وضعیت جامعهای باثبات. جامعهای که درجا میزند، به شیوهای افراطی و کینهتوزانه به نقد گذشته میپردازد. در این جامعه یک پرسش بیش از هر پرسش دیگری طنین دارد: چه کسی یا کسانی ما را به اینجا رساندهاند؟