|
بامداد روز دوشنبه، هفدهم فروردین، غرب تهران لرزید؛ جایی نزدیک به میدان آزادی. هدف، بخشی از دانشگاه صنعتی شریف بود؛ جایی که موشکها به تعدادی از ساختمانهای این دانشگاه اصابت کرده و منجر به تخریبهای زیادی شد. این اتفاق در سیوهشتمین روز جنگ رخ داد.
در میان رهبران اروپایی، پدرو سانچز، نخستوزیر ۵۴ساله اسپانیا، پرچم مخالفت با حمله اسرائیل و آمریکا به ایران را در دست گرفته است. او تنها مقام رسمی اروپایی است که بیلکنت از هر تریبونی برای فریاد نه به جنگ استفاده کرده و روابط کشورش را با اسرائیل بهشدت کاهش داده است.
قرار بود اسمش را پل ایران بگذارند؛ همان پل عظیمیه کرج که بمباران کمرش را شکست. مردم سر جوی حصار میگویند «پل را که زدند دلمان سوخت». میخواستند همین فروردین افتتاحش کنند.
[آقایان حبیب طاهریان و رضایى]، مدیران وزارت اطلاعات و مسئول امور منافقین آمدند. گفتند، منافقان در بنبست گرفتار شده و از مراکز قبلی بیرون رفتهاند و به طور پراکنده در جهت شمال، شمال شرق و شمال غرب بغداد مستقراند و گویا محرمانه با آمریکا رابطه برقرار کردهاند و احتمالاً آمریکا آنها را برای برخورد…
درحالیکه جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل علیه ایران پس از ۳۹ روز وارد حساسترین مقطع خود شده است، به نظر میرسد همزمان با تحولات میدانی، صحنه دیپلماسی نیز در حال تجربه مرحلهای جدید باشد.
هر جنگی در نهایت با هر نتیجهای باید سرانجام متوقف شود و ترجیحا به صلحی پایدار بینجامد. لازمه و پیششرط خاتمه هر جنگی، تماس و توافق است. در این مسیر آنچه مهم است، این است که جنگ با حداقل خسارت برای کشورها و مردمانی که معمولا تقصیری در وقوع آن ندارند، خاتمه یابد.
