مقاومت استارمر در برابر فشارها برای کنارهگیری
نخستوزیر بریتانیا با وجود شکست تاریخی حزب کارگر در انتخابات محلی، در برابر درخواستهای فزاینده اعضای حزب کارگر برای استعفا مقاومت میکند. این پافشاری بر مسند قدرت در حالی رخ میدهد که شورشهای درونحزبی و خیزش احزاب دستراستی، چشمانداز سیاسی لندن را در آستانه یک دگرگونی بنیادین قرار داده است.
به گزارش گروه رسانهای شرق،
شرق: نخستوزیر بریتانیا با وجود شکست تاریخی حزب کارگر در انتخابات محلی، در برابر درخواستهای فزاینده اعضای حزب کارگر برای استعفا مقاومت میکند. این پافشاری بر مسند قدرت در حالی رخ میدهد که شورشهای درونحزبی و خیزش احزاب دستراستی، چشمانداز سیاسی لندن را در آستانه یک دگرگونی بنیادین قرار داده است.
کییر استارمر روز گذشته در مصاحبهای با روزنامه آبزرور با قاطعیت اعلام کرد که قصد دارد حزب کارگر را در انتخابات عمومی آینده در سال 2029 رهبری کرده و یک دوره کامل دوم را نیز در قدرت سپری کند. او با نادیدهگرفتن عدم اقبال رأیدهندگان در انتخابات محلی این هفته، دولت خود را یک «پروژه 10ساله» توصیف کرد و متعهد شد که به مبارزه برای بقا ادامه دهد. استارمر با بیان اینکه قصد ندارد از وظیفهای که در جولای ۲۰۲۴ برای آن انتخاب شده، فرار کند، مدعی شد که خروج او کشور را در باتلاق هرجومرج فروخواهد برد. این جاهطلبی سیاسی درصورتیکه به سرانجام برسد، او را پس از مارگارت تاچر و تونی بلر، به سومین رهبر با طولانیترین دوره زمامداری پیوسته در دو قرن گذشته بریتانیا تبدیل خواهد کرد؛ سناریویی که با توجه به واقعیتهای میدانی بسیار دور از ذهن به نظر میرسد. واقعیت آن است که حزب کارگر در رأیگیری روز پنجشنبه بدترین شکست یک حزب حاکم در انتخابات محلی در بیش از سه دهه گذشته را تجربه کرد. براساس گزارش جیبی نیوز، حزب کارگر در این کارزار حدود هزارو 400 کرسی حیاتی را در سراسر بریتانیا از دست داد، درحالیکه حزب محافظهکار و ضد مهاجرت «ریفورم» موفق به کسب دستاوردهای چشمگیری شد. این ریزش عظیم پایگاه اجتماعی، شمار فزایندهای از قانونگذاران حزب کارگر را بر آن داشته تا آشکارا خواستار برکناری فوری رهبر خود شوند. تا اواخر روز جمعه، دستکم 22 نماینده پارلمانی حزب کارگر به صورت علنی از نخستوزیر خواستند که استعفا داده یا یک جدول زمانی مشخص برای خروج خود تعیین کند. اگر استارمر در هفتههای آینده از قدرت برکنار شود، بریتانیا شاهد حضور هفتمین نخستوزیر خود در تنها یک دهه گذشته خواهد بود که نشاندهنده عمق بیثباتی در ساختار سیاسی این کشور است.
در خط مقدم این شورش درونحزبی، کاترین وست قرار دارد؛ نمایندهای که تا پیش از اخراج از طرف استارمر در سال گذشته، بهعنوان معاون وزیر خارجه فعالیت میکرد. وست در گفتوگو با بیبیسی هشدار داد که اگر یک وزیر ارشد کابینه تا روز دوشنبه استارمر را به چالش نکشد، او شخصا روند رقابت برای تغییر رهبری را کلید خواهد زد. او با اعلام اینکه تمام اعضای کابینه را در وضعیت «آمادهباش» قرار داده است، تهدید کرد که در صورت سکوت وزرا، از تمام اعضای پارلمانی حزب کارگر خواهد خواست تا از نامزدی او حمایت کنند تا این روند به جریان بیفتد. وست برای آغاز رسمی این روند به حمایت 20 درصد از نمایندگان حزب کارگر، یعنی 81 عضو پارلمان، نیاز دارد. او مدعی است که درحالحاضر حدود 10 نماینده از تلاش او حمایت میکنند و ابراز اطمینان کرد که بهزودی افراد بیشتری به این جریان خواهند پیوست. با این حال، هنگامی که از او پرسیده شد آیا میتواند آرای لازم را جمعآوری کند، با احتیاط پاسخ داد که بهزودی متوجه خواهیم شد. گزینه مطلوب کاترین وست برای خروج از این بنبست، یک جابهجایی درونی در ساختار قدرت کابینه است. او پیشنهاد میکند که کابینه یک ترمیم اساسی انجام دهد، استارمر به یک نقش متفاوت و ترجیحا بینالمللی منتقل شود و چهرههای توانمندتر برای انتقال پیام دولت به صحنه بیایند تا این تغییر با کمترین تنش ممکن انجام شود. نکته تأملبرانگیز در این طغیان آن است که وست هیچ نامزد مشخصی برای جانشینی معرفی نکرده و خودِ این فقدان جایگزین را بخشی از مشکل فعلی حزب میداند. او با ابراز شگفتی از اینکه چرا مدعیان پنهان رهبری تاکنون وارد میدان نشدهاند، گفت افرادی هستند که ماهها برای این کار برنامهریزی کردهاند اما هیچکدام جرئت بیان آشکار آن را نداشتهاند.
