نقدی بر کانون معلولان شهرداری تهران

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

محمد جودی-مدیر تشکل حامیان برابری معلولان: شاید نام «کانون افراد دارای معلولیت شهرداری تهران» به گوش بسیاری از شهروندان خورده باشد؛ نهادی که بنا بوده در راستای حمایت از حقوق و مطالبات افراد دارای معلولیت در محلات و مناطق تهران فعالیت کند. اما آنچه امروز از سازوکار این کانون دیده می‌شود، بیش از آنکه نشانه‌ای از یک تشکل مؤثر و پاسخ‌گو باشد، تصویری نمایشی و کم‌اثر از یک ساختار اداری است. این کانون طی چند سال گذشته در بسیاری از محلات و مناطق شهر تشکیل شده اما در عمل، در شماری از این محلات بدون مدیر یا با مدیریتی ناپایدار و غیرشفاف باقی مانده است. فعالیت آن نیز غالباً به برگزاری سالانه یک یا چند جلسه با مدیران کانون محلات محدود شده؛ جلساتی که خروجی مشخص، قابل سنجش و مؤثری برای جامعه هدف به همراه نداشته‌اند. از سوی دیگر، در بسیاری از سراهای محلات نه اتاقی برای فعالیت این کانون در نظر گرفته شده و نه حتی میز و امکانات اولیه‌ای برای انجام حداقلی‌ترین کارها. این در حالی است که انتظار می‌رود نهادی با عنوان حمایت از افراد دارای معلولیت، دست‌کم از ابتدایی‌ترین زیرساخت‌های اداری و اجرائی برخوردار باشد. نکته قابل تأمل دیگر آن است که مدیران این کانون نه حقوقی دریافت می‌کنند و نه حتی در مواردی حکم رسمی و مکتوبی برای مسئولیت آنان صادر می‌شود. این وضعیت، پرسش‌های جدی درباره نحوه انتصاب، حدود اختیارات و میزان پاسخ‌گویی مدیران این ساختار ایجاد می‌کند. چگونه می‌توان از نهادی سخن گفت که مسئول دارد، اما مسئولیت و اختیار او روشن نیست؟ در پایان، راه‌اندازی وب‌سایتی با نشانی kmt22.ir نیز قرار بود نشانه‌ای از شفافیت، به‌روزرسانی و ارتباط با مخاطبان باشد؛ اما این سایت نه‌تنها به‌روزرسانی نمی‌شود، بلکه مدت‌هاست دسترسی به آن نیز امکان‌پذیر نیست. چنین وضعیتی این شبهه را تقویت می‌کند که این کانون بیش از آنکه کارکردی واقعی و مؤثر داشته باشد، صرفا نامی بر روی کاغذ و ابزاری برای نمایش فعالیت است. اگر قرار است از حقوق افراد دارای معلولیت سخن گفته شود، نخستین گام، ایجاد ساختاری واقعی، شفاف، پاسخ‌گو و دارای اختیار است؛ نه نهادی که در ظاهر وجود دارد اما در عمل، برای جامعه هدف خود کمترین اثر ملموسی بر جا نمی‌گذارد.