|
سال‌ها پس از آنکه تحریم‌ها، تجارت نفت ایران را به شبکه‌ای پیچیده از واسطه‌ها و شرکت‌های موسوم به تراستی وابسته کرد، اکنون پرسش مهم‌تری پیش‌روی سیاست‌گذاران قرار گرفته است: آیا سازوکاری که قرار بود راهکاری موقت برای عبور از محدودیت‌های بین‌المللی باشد، خود به مانعی در مسیر مدیریت منابع ارزی کشور…
تحولات اخیر در آرایش سیاسی ایالات متحده، به‌ویژه پس از ناکامی جمهوری‌خواهان در انتخابات کنگره، بار دیگر امکان بازتعریف مناسبات واشینگتن و تل‌آویو را به کانون بحث‌های سیاسی آمریکا بازگردانده است.
رئیس جمهور آمریکا پس از شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای، ریاست دفتر کاخ سفید را به استیون میلر سپرد؛ تصمیمی که هم‌زمان با اختلاف بر سر جنگ ایران، بحث محدود‌شدن نفوذ جی‌دی ونس را دامن زده است. کاخ سفید نیز برای مقابله با کنگره دموکرات، به اختیارات اجرائی تکیه می‌کند.
جرج بوش، [رئیس‌جمهور آمریکا] در یک سخنرانی مفصل، مطالبی دربارۀ سیاست خارجی آمریکا گفته و توجه زیادی به خاورمیانه کرده و مدعی است، به دنبال تقویت دموکراسی در کشورهای خاورمیانه است. بسیاری از کشورها برخورد کرده و پاسخ داده‌اند، منجمله ایران و مصر، ولی اسرائیل از آن استقبال کرده است.
حال مادران میناب خوب نیست: «نگاه کن. ما اینجور نبودیم. زیر چشممان این‌طور گود نیفتاده بود. رنگ و رویمان این‌طور نبود. این‌قدر لاغر نبودیم، آشفته نبودیم. شما شنیدید میناب را زده‌اند، ما تکه‌های بچه‌ها را دیدیم. ما کفش‌هایی که یک ذره گوشت بهشان چسبیده بود دیدیم.
تا اینجای کار استراتژی «جنگ مطلق» ترامپ ناکام مانده است. استراتژی که ایران خود از آن بهره‌برداری کرده بود و بعید بود در این دام بیفتد. آمریکا و اسرائیل با تصویرسازی و روایت‌پردازی از یک جنگ تمام‌عیار و خونبار درصدد بودند ایران را به حمله‌ای پیش‌دستانه وادار کنند. درست شبیه همان کاری که ایران با اسرائیل انجام داده بود و با اینکه نتانیاهو می‌دانست…
