به بهانه هفته پژوهش
میخواهم به بهانه هفته پژوهش از زنانی سخن بگویم که در همین دوران سخت و بحرانی تاریخ کشورمان که متأسفانه دغدغه عموم شهروندان معیشت و اداره زندگیشان با حداقلیترین امکانات است، به تاریخ و فرهنگ این سرزمین کهن میاندیشند و تلاش میکنند تا فرزندان ایران را هرچه بیشتر با گذشته پرفروغ کشورشان آشنا کنند تا دستخوش بحران بزرگ بیهویتی حاصل از غلبه پدیدههای نوظهور قرن و سلطه بازیهای ابررسانهها نشوند.
فخرالسادات محتشمیپور . عضو مؤسس انجمن زنان پژوهشگر تاریخ
میخواهم به بهانه هفته پژوهش از زنانی سخن بگویم که در همین دوران سخت و بحرانی تاریخ کشورمان که متأسفانه دغدغه عموم شهروندان معیشت و اداره زندگیشان با حداقلیترین امکانات است، به تاریخ و فرهنگ این سرزمین کهن میاندیشند و تلاش میکنند تا فرزندان ایران را هرچه بیشتر با گذشته پرفروغ کشورشان آشنا کنند تا دستخوش بحران بزرگ بیهویتی حاصل از غلبه پدیدههای نوظهور قرن و سلطه بازیهای ابررسانهها نشوند. ۲۶ سال پیش وقتی تعدادی از پژوهشگران تاریخ متأثر از فضای همدلی و همآوایی دوره اصلاحات بر آن شدند تا انجمنی بیارایند و دغدغههای ملی و فرهنگی خویش را در قالب نهادی مدنی، انجمن زنان پژوهشگر تاریخ، پیگیر شوند، این اقدام برای برخی همکارانشان در حوزه تاریخ مبهم و سؤالبرانگیز بود. اما جدیت و مداومت آنان در کاوشها و پژوهشهای تاریخی با محوریت «زن در تاریخ ایران» نهتنها تشویشها و تردیدها را زدود، بلکه موجب ایفای نقشی انکارناپذیر در ترویج و تبیین «تاریخنگاری زنان» در ایران شد. برگزاری سمینارهای تاریخی بینالمللی، ملی و اخیرا محلی در حیطه تاریخ با تمرکز بر نقش و جایگاه زنان، منجر به نگارش مقالات متعددی شد و گاه برای اولین بار صفحات کهنه تاریخ را مقابل چشمان متحیر خواننده گشود و از آن غبارروبی کرد.امروز پس از ربع قرن تلاش جمعی حاصل پیوند پژوهشگرانی دردآشنا و دغدغهمند که راه نجات وطن را در فهم درست تاریخ و عبرت از آن دانستند، میتوان با بهرهگیری از تجارب و اندوختههای تاریخی طی دورهای کهن، اکنون را بهتر مدیریت و سپری کرد و فردا را روشنتر تصویر کرد.
انجمن زنان پژوهشگر تاریخ افتخار دارد طی این سالها، با اعضایی مسئول و آگاه به گذشته و حال ایران، کتاب تاریخ را ورق زده و با تاباندن نورافکن بر صفحات تاریک آن، نقش و جایگاه زنان را از گذشتههای دور تا اکنون مقابل چشمان مردمان آورده است تا اول نگاهی روشن و درست به وقایع تاریخی داشته باشیم و سپس دریافتها و داوریها متناسب آن صورت پذیرد. در پایان نگارنده این مقال تصریح دارد که امروز آنچه در ذهن قانونگذاران و برنامهریزان کشورمان نسبت به زن و جایگاه و منزلت او میگذرد، با برابری و مساوات فاصله دارد و برای اصلاح این دیدگاهها باید حتما چند واحد تاریخ ایران و اسلام در محضر استادان فهیم تاریخشناس بگذرانند تا متوجه فاصله ذهنی و ادارکیشان با واقعیتهای جامعه و مطالبات دیروز و امروز زنان ایرانی بشوند و بیش از این موجب درگیریهای ذهنی دختران و ایجاد اختلال در زندگی مردم و آسیب به بنیان خانوادههای ایرانی نشوند که به تعبیر استاد فرزانهمان دکتر شیرین بیانی، از دوره باستان تا امروز زن اجاق آن را گرم نگاه داشته است.
