دارآباد؛ از دره تا قله
محمدحسین آجورلو: چه قصد کوهنوردی نیمهسنگین دارید و چه برای یک پیمایش فعال در طبیعت دنبال جایی نزدیک تهران هستید، کوهستان دارآباد انتخاب خوبی است. در این کوهستان، هم درهای زیبا با رودخانه و چشمه و آبشار میبینید و هم مسیری به نسبت دشوار برای کوهنوردی پیدا میکنید. در نهایت هم قلهای با ارتفاع حدود 3200 متر در انتظار شماست. اینکه ارتفاع قلهها را حدودی مینویسم، به این دلیل است که تقریبا ارتفاع هیچ قلهای در ایران بهطور دقیق اندازهگیری نشده یا دستکم من ندیدم ارتفاع قلهای با دقت کامل مشخص باشد. معمول این است که اعداد مختلفی درباره ارتفاع قلهها گفته میشود. حتی شاید باورتان نشود ولی روی قله دماوند هم دو تابلو وجود دارد که روی یکی ارتفاع قله 5610 متر و دیگری 5671 متر درج شده است. اوضاع بام ایران که این باشد دیگر از بقیه قلهها نباید انتظاری داشته باشیم. ارتفاع دارآباد هم از 3160 تا 3202 متر بیان شده است.
از موضوع ارتفاع که بگذریم، برای گشتوگذار در دارآباد باید به همین محله در شمال تهران و پارکینگ ابتدای مسیر کوهنوردی بروید. البته قله دارآباد هم مثل دیگر قلهها، مسیرهای متفاوتی برای کوهپیمایی دارد، ولی من اینجا فقط درباره مسیرهای اصلی صعود مینویسم. فاصله پارکینگ تا قله کمتر از هشت کیلومتر است و باید بیش از 1200 متر ارتفاع بگیرید. چهار تا پنج ساعت زمان لازم است تا از پای کار تا پناهگاه روی قله برسید. نسبت به بیشتر کوههای اطراف تهران، مسیر دارآباد شیب تندتری دارد و در زمستان هم بهمنگیر و بسیار خطرناک است. مسیر صعود تابستانه و زمستانه از هم جداست. اگر در زمستان از مسیر تابستانه عبور کنید، باید هر لحظه منتظر خطر سقوط بهمن باشید. حتی در تابستان هم پیداکردن پاکوب ممکن است قدری دشوار باشد؛ بنابراین توصیه من این است که برای بار اول، همراه آدمی به دارآباد بروید که مسیر را بهخوبی بلد است. خود من که این کار را کردم و تا زمانی که آدم مطمئنی نیافتم، سمت دارآباد نرفتم.
برای کوهنوردان حرفهایتر، محبوبیت قله دارآباد به خاطر خطالرأس آن است. پس از رسیدن به قله دارآباد و گذر از پناهنگاه روی قله، اگر راهتان را به سمت شمال شرقی ادامه دهید، به خطالرأس معروف دارآباد میرسید. گذر از این خطالرأس زیبا، راهِ رسیدن به قلههای توچال و کلکچال است. در طول مسیر هم چند قله دیگر مثل چپدره، چمبرهبند، شهربانوکشک، سیاهبند، بندلارکرور و لزون قرار دارند. البته کوهنوردی در این مسیر برنامهای بسیار سنگین محسوب میشود و فقط کار کوهنوردان آماده است که تجهیزات کافی دارند و میخواهند برای صعودهای مهمتر آماده شوند. برای کمتجربهها، همینکه بدانند این خطالرأس به کجا ختم میشود و همان اول راه عکس یادگاری بگیرند، کافی است.
در مسیر خطالرأس دارآباد، هم مجبور هستید چند بار دست به سنگ شوید و با چالشهای جذابی روبهرو شوید و هم چند قله را صعود میکنید که همین موضوع جذابیت ماجرا را بیشتر میکند. از طرف دیگر چند ساعت پیمایش در ارتفاع بالای سه هزار متر، به همهوایی کوهنوردان برای ماندن در ارتفاعات بالاتر نیز کمک میکند و توان هوازی را بالا میبرد.
اگر شما هم مثل من چندان حرفهای نیستید، نگران نباشید. همین صعود تا قله دارآباد هم لذت زیادی دارد. در خود دره هم جذابیتهای زیادی منتظر شماست. اگر توان یک پیادهروی 12 کیلومتری را دارید، مسیر دره را انتخاب کنید. حدود یک کیلومتر بعد از پارکینگ به ابتدای مسیر کوهنوردی میرسید. اینجا سهراهی مسیر کوهپیمایی است. مسیر سمت راست به سوی قله میرود و مسیر دست چپی شما را به دره هدایت میکند. بر اساس توان جسمانی خودتان و هدفی که از برنامه آن روز دارید، راه مناسب را بروید. در طول این مسیر زیباییهای زیادی را خواهید دید و حداکثر حدود 600 متر ارتفاع میگیرید. شیب تندی در پیش ندارید و محیط هم بسیار زیباست. اگر در طول دره حرکت کنید، جاذبههای طبیعی متعددی مثل چشمه نارون، دره کبوترخان، چشمه جهان، آبشار چالمگس، چشمه هفتحوض، باغچه خلیل، یال فراق سینه، چشمه درازلش و دره سیردورو را خواهید دید. در طول مسیر هم به اندازه کافی آب آشامیدنی پیدا میکنید و هم جاهای فراوانی برای استراحت کردن و وقتگذرانی. در کنار رودخانه منظرههای چشمنوازی از سنگهایی که طبیعت به زیبایی آنها را تراشیده میبینید. لذت تماشای آنها نوش جانتان.
محمدحسین آجورلو: چه قصد کوهنوردی نیمهسنگین دارید و چه برای یک پیمایش فعال در طبیعت دنبال جایی نزدیک تهران هستید، کوهستان دارآباد انتخاب خوبی است. در این کوهستان، هم درهای زیبا با رودخانه و چشمه و آبشار میبینید و هم مسیری به نسبت دشوار برای کوهنوردی پیدا میکنید. در نهایت هم قلهای با ارتفاع حدود 3200 متر در انتظار شماست. اینکه ارتفاع قلهها را حدودی مینویسم، به این دلیل است که تقریبا ارتفاع هیچ قلهای در ایران بهطور دقیق اندازهگیری نشده یا دستکم من ندیدم ارتفاع قلهای با دقت کامل مشخص باشد. معمول این است که اعداد مختلفی درباره ارتفاع قلهها گفته میشود. حتی شاید باورتان نشود ولی روی قله دماوند هم دو تابلو وجود دارد که روی یکی ارتفاع قله 5610 متر و دیگری 5671 متر درج شده است. اوضاع بام ایران که این باشد دیگر از بقیه قلهها نباید انتظاری داشته باشیم. ارتفاع دارآباد هم از 3160 تا 3202 متر بیان شده است.
از موضوع ارتفاع که بگذریم، برای گشتوگذار در دارآباد باید به همین محله در شمال تهران و پارکینگ ابتدای مسیر کوهنوردی بروید. البته قله دارآباد هم مثل دیگر قلهها، مسیرهای متفاوتی برای کوهپیمایی دارد، ولی من اینجا فقط درباره مسیرهای اصلی صعود مینویسم. فاصله پارکینگ تا قله کمتر از هشت کیلومتر است و باید بیش از 1200 متر ارتفاع بگیرید. چهار تا پنج ساعت زمان لازم است تا از پای کار تا پناهگاه روی قله برسید. نسبت به بیشتر کوههای اطراف تهران، مسیر دارآباد شیب تندتری دارد و در زمستان هم بهمنگیر و بسیار خطرناک است. مسیر صعود تابستانه و زمستانه از هم جداست. اگر در زمستان از مسیر تابستانه عبور کنید، باید هر لحظه منتظر خطر سقوط بهمن باشید. حتی در تابستان هم پیداکردن پاکوب ممکن است قدری دشوار باشد؛ بنابراین توصیه من این است که برای بار اول، همراه آدمی به دارآباد بروید که مسیر را بهخوبی بلد است. خود من که این کار را کردم و تا زمانی که آدم مطمئنی نیافتم، سمت دارآباد نرفتم.
برای کوهنوردان حرفهایتر، محبوبیت قله دارآباد به خاطر خطالرأس آن است. پس از رسیدن به قله دارآباد و گذر از پناهنگاه روی قله، اگر راهتان را به سمت شمال شرقی ادامه دهید، به خطالرأس معروف دارآباد میرسید. گذر از این خطالرأس زیبا، راهِ رسیدن به قلههای توچال و کلکچال است. در طول مسیر هم چند قله دیگر مثل چپدره، چمبرهبند، شهربانوکشک، سیاهبند، بندلارکرور و لزون قرار دارند. البته کوهنوردی در این مسیر برنامهای بسیار سنگین محسوب میشود و فقط کار کوهنوردان آماده است که تجهیزات کافی دارند و میخواهند برای صعودهای مهمتر آماده شوند. برای کمتجربهها، همینکه بدانند این خطالرأس به کجا ختم میشود و همان اول راه عکس یادگاری بگیرند، کافی است.
در مسیر خطالرأس دارآباد، هم مجبور هستید چند بار دست به سنگ شوید و با چالشهای جذابی روبهرو شوید و هم چند قله را صعود میکنید که همین موضوع جذابیت ماجرا را بیشتر میکند. از طرف دیگر چند ساعت پیمایش در ارتفاع بالای سه هزار متر، به همهوایی کوهنوردان برای ماندن در ارتفاعات بالاتر نیز کمک میکند و توان هوازی را بالا میبرد.
اگر شما هم مثل من چندان حرفهای نیستید، نگران نباشید. همین صعود تا قله دارآباد هم لذت زیادی دارد. در خود دره هم جذابیتهای زیادی منتظر شماست. اگر توان یک پیادهروی 12 کیلومتری را دارید، مسیر دره را انتخاب کنید. حدود یک کیلومتر بعد از پارکینگ به ابتدای مسیر کوهنوردی میرسید. اینجا سهراهی مسیر کوهپیمایی است. مسیر سمت راست به سوی قله میرود و مسیر دست چپی شما را به دره هدایت میکند. بر اساس توان جسمانی خودتان و هدفی که از برنامه آن روز دارید، راه مناسب را بروید. در طول این مسیر زیباییهای زیادی را خواهید دید و حداکثر حدود 600 متر ارتفاع میگیرید. شیب تندی در پیش ندارید و محیط هم بسیار زیباست. اگر در طول دره حرکت کنید، جاذبههای طبیعی متعددی مثل چشمه نارون، دره کبوترخان، چشمه جهان، آبشار چالمگس، چشمه هفتحوض، باغچه خلیل، یال فراق سینه، چشمه درازلش و دره سیردورو را خواهید دید. در طول مسیر هم به اندازه کافی آب آشامیدنی پیدا میکنید و هم جاهای فراوانی برای استراحت کردن و وقتگذرانی. در کنار رودخانه منظرههای چشمنوازی از سنگهایی که طبیعت به زیبایی آنها را تراشیده میبینید. لذت تماشای آنها نوش جانتان.