|

آینده شبیه سؤال می‌شود

این روزها مردم عصبانی‌اند، اما نه از آن خشم‌های نمایشی. خشم‌شان شبیه دندان‌قروچه است، بی‌صدا، مداوم و فرساینده. هیچ‌کس نمی‌داند دقیقا چرا نگران هستند؟ یا از چه چیزی بیشتر می‌ترسند: از فردا؟ از تکرار امروز؟ یا از اینکه همین وضع، کم‌کم اسمش بشود زندگی عادی. سؤال زیاد است. سؤال‌هایی که جواب ندارند و بدتر از آن، کسی هم وانمود نمی‌کند دنبال جواب است. قرار است تا چه زمانی صبر کنیم؟ اصلا صبر برای چه؟

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

‌پگاه پاکزاد: این روزها مردم عصبانی‌اند، اما نه از آن خشم‌های نمایشی. خشم‌شان شبیه دندان‌قروچه است، بی‌صدا، مداوم و فرساینده. هیچ‌کس نمی‌داند دقیقا چرا نگران هستند؟ یا از چه چیزی بیشتر می‌ترسند: از فردا؟ از تکرار امروز؟ یا از اینکه همین وضع، کم‌کم اسمش بشود زندگی عادی. سؤال زیاد است. سؤال‌هایی که جواب ندارند و بدتر از آن، کسی هم وانمود نمی‌کند دنبال جواب است. قرار است تا چه زمانی صبر کنیم؟ اصلا صبر برای چه؟ چه زمانی زندگی از حالت تعلیق درمی‌آید و دوباره وزن پیدا می‌کند؟ مردم خسته‌اند از پیش‌بینی، از تحلیل، از جمله کشدارِ «باید دید چه می‌شود». خسته از آینده‌ای که مدام وعده داده می‌شود و هر بار عقب‌تر می‌ایستد. این مردم سیلی تورم را تازه چشیده بودند و دچار تجربه‌ای انسانی در کشاکش نابرابری بودند. این مردم مدام باید برنامه‌های‌شان را خرد کنند، امیدشان کوچک ‌شود و نفس‌کشیدن برای‌شان سخت ‌شود. برای آنها هر تصمیمی برای خرید، پس‌انداز یا سرمایه‌گذاری با ترس و دلهره  همراه است.

تصمیمی که اگر درست نباشد، فردای‌شان را سخت‌تر می‌کند. خودآگاهی از بی‌قدرتی، حسی در برابر آینده‌ای که هر ثانیه تغییر می‌کند و اضطراب بی‌نام‌و‌نشان که آرام نمی‌گیرد.

در کنار این فشار، نابرابری طبقاتی شدت یافته است. طبقات مختلف جامعه آن را متفاوت می‌چشند: یک طرف، خفقان و فشار... .

آنچه در‌واقع آسیب می‌زند، حس بی‌عدالتی و نابرابری است! ترس دیگر ناگهانی نیست.

نشسته، جا خوش‌کرده، پخش‌شده در نفس‌ها، تصمیم‌ها، رابطه‌ها. خیابان‌ها پر هستند از آدم‌هایی که بلد شده‌اند خودشان را کنترل کنند.

نه چون آرام هستند، بلکه چون یاد گرفته‌اند هزینه رها‌شدن زیاد است... . خشم را قورت می‌دهند، صدا را پایین می‌آورند، و شب‌ها با سؤال‌هایی می‌خوابند که صبح هم همان‌جا منتظرند... . این روزها مسئله فقط گرانی یا سیاست نیست. مسئله این است که آینده هم تهدید می‌شود. آینده‌ای که دیگر نه امید است و نه ترس مبهم، بلکه چیزی شبیه یک علامت سؤال بزرگ که بالای سر همه معلق مانده.

 

آخرین مطالب منتشر شده در روزنامه شرق را از طریق این لینک پیگیری کنید.