گزارش «شرق» از رویداد ویژه جان مددکاران اجتماعی در کافهرویداد کارزار
جامعه، نیازمند راهاندازی نظام مددکاری اجتماعی
رویداد ویژه جان مددکاران اجتماعی در کافهرویداد کارزار برگزار شد. با توجه به اینکه کارزار درخواست اقدام فوری در مقابل شهادت مددکاران اجتماعی ایرانی در حمله نظامی اخیر اسرائیل توسط بیش از هزارو 800 نفر از مددکاران اجتماعی امضا شده است، با هدف گرامیداشت نام و یاد کشتهشدهها و گفتوگو درباره این مطالبه، نشستی در این زمینه برگزار شد.

به گزارش گروه رسانهای شرق،
شرق: رویداد ویژه جان مددکاران اجتماعی در کافهرویداد کارزار برگزار شد. با توجه به اینکه کارزار درخواست اقدام فوری در مقابل شهادت مددکاران اجتماعی ایرانی در حمله نظامی اخیر اسرائیل توسط بیش از هزارو 800 نفر از مددکاران اجتماعی امضا شده است، با هدف گرامیداشت نام و یاد کشتهشدهها و گفتوگو درباره این مطالبه، نشستی در این زمینه برگزار شد. در این نشست مددکاران، استادانی از دانشگاه علامه طباطبایی و جمعی از مراکز و مؤسسات علمی-پژوهشی مددکاری اجتماعی حضور داشتند. تعدادی از خانوادههای بازماندگان جنگ 12روزه ایران و اسرائیل نیز در این نشست حاضر شدند. میهمانان ویژه این نشست، اصغر جهانگیری، معاون اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم قوه قضائیه، محمد زاهدیاصل استاد دانشگاه علوم طباطبایی، علی چهارمحالی مدیرکل اقدامات حمایتی سازمان زندانها، حسن موسویچلک رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران، علیاصغر درویشیفرد عضو هیئت علمی دانشگاه شاهد، مظفر الوندی از رؤسای سابق سازمان زندانها، حمید پیروی نایبرئیس جمعیت پیشگیری از خودکشی، پیرحسین کولیوند رئیس جمعیت هلالاحمر و محبوب مسئول مددکاری اجتماعی زندان اوین بودند. متن این کارزار توسط زینب نصیریماهینی، مددکار اجتماعی وزارت بهداشت، حمید عادلیان مددکار اجتماعی و هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی، وحید محمدی مددکار اجتماعی و هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی، الهام محمدی مددکار اجتماعی و هیئت علمی دانشگاه اصفهان، مرضیه محمدینیا مددکار اجتماعی و هیئت علمی دانشگاه شاهد و سیدمحمدحسین جوادی مددکار اجتماعی و هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد نوشته شد و توانست بیش از هزارو 800 امضا بگیرد.
در ابتدا حامد بیدی، همبنیانگذار پلتفرم کارزار، شروع به صحبت کرد. او با اشاره به ماهیت و هدف این نشست گفت: «این نشست به بهانه کارزاری که توسط مددکاران اجتماعی امضا شد، برگزار شده است. ما اینجا در کارزار بهمثابه یک رسانه اجتماعی قرار است کمک کنیم تا اگر اتفاق تلخی رخ میدهد، مثل آنچه در زندان اوین رخ داد، بتوانیم گفتوگوهای پس از آن را پیش ببریم».
به دید او چنین رویکردی بهویژه در جامعه ایران با مختصات دوقطبی که به آن دچار است، ضرورتی دوچندان دارد: «خاصه در جامعه ما که یک جامعه بسیار دوقطبی است که تنها نگاه صفر و صدی معنا دارد و امکان نگاهکردن به یک طیف کم است، شکل رویکرد را عوض کنیم؛ طیفها را ببینیم، به ابعاد انسانی و اخلاقی و توأمان پیچیده آن بنگریم و بیتوجه به اینکه باید چه کسی را محکوم کرد و انگشت اتهام را به چه سمتی برد، فضای تحلیل بهتری ایجاد کنیم». او ادامه داد: «در طیف خاکستری اتفاقا نگاه انسانی و اخلاقی شکل میگیرد و فرصت بروز پیدا میکند. بنابراین این نشست هم بهانهای است برای شنیدن صدای این قشر که جامعه شاید آنها را آنچنان که باید نمیشناسد».
ضرورت وجود نظام مددکاری اجتماعی در کشور
در ادامه این نشست، محمد زاهدیاصل، استاد دانشگاه علوم طباطبایی، با اشاره به کشتهشدن مددکاران ایرانی در حمله نظامی اسرائیل به زندان اوین عنوان کرد: «در این میان، اینکه با تمام خطراتی که مردم را تهدید کرد و آسیبهایی که مشخصا به بدنه مددکاری ایران وارد شد و مثلا در همان حمله به زندان اوین چندین مددکار ما جانشان را از دست دادند، باز هم شما کارزاری میبینید که مبتنی بر حضور و دغدغهمندی همین افراد پا گرفته، حقیقتا ارزشمند است. امیدی است برای جامعه مددکاری کشورمان برای اینکه همدلی، همبستگی و انسجام بیشتری داشته باشیم».
او معتقد است بهترین فرصت ایجاد شده است تا بار دیگر درباره نظاممندی مددکاری اجتماعی ایرانی حرف زده شود: «فرصت خوبی است تا درباره ضرورت نظام مددکاری ایران که در تمام این سالها نتوانسته است سامان یابد هم حرف بزنیم. چندین بار هم رفته و برگشته و اصلاح شده است. تنظیم و نهایی هم شد اما باز هم اقبالی صورت نگرفته که این نظام بتواند شکل بگیرد تا هم مدافع حقوق مخاطبان خود باشد و هم خود مددکاران. در حالی که این مسئله جزء نیازهای بسیار جدی و ضروری، بهخصوص در موقعیت کنونی کشور است که مددکاری در ایران نظاممند شود».
مددکاری اجتماعی ایران نیازمند همبستگی است
زینب نصیریماهینی، مددکار اجتماعی وزارت بهداشت ازجمله حاضران این نشست و همچنین از نویسندگان متن کارزار تخصصی مددکاران اجتماعی کشور بود. او گفت: «ما مددکاران اجتماعی به این جمله باور داریم که تغییر با ما شروع میشود. هر جایی که هستیم و هر کجا که نیاز به تغییر باشد، از همه ظرفیتها برای آن استفاده میکنیم. به ما یاد دادهاند که اگر نمیتوانید از در وارد شوید، از پنجره تلاش کنید. این کارزار شکل گرفت و خیلی زود جمع کثیری از مددکاران اجتماعی به ما پیوستند. حتی حرفههای نزدیک به مددکاری اجتماعی نیز به ما اضافه شدند و بعد از مدتی فهمیدیم که همبستگی بیشتری نیاز داریم». او معتقد است فقدان نهاد و فعالیت جمعی یکی از جدیترین مشکلات در این حرفه است: «یکی از مشکلاتی که جامعه آنها را کمتر میشناسد، به این علت است که پراکنده فعالیت میکنند و نهادی نیست و خارج از نهاد هم کار گروهی کمتر انجام شده است. در نهایت به این نتیجه رسیدیم که به بهانه شهادت همکارانمان که بانی اتفاقات روشنی در این حوزه شدهاند، دور همدیگر بیشتر جمع شویم، نشستهای تخصصی شکل بگیرد و راههای ترویج نقش مددکاران اجتماعی در پیش گرفته شود».
مظفر الوندی، از رؤسای سابق سازمان زندانهای کشور نیز در این نشست حضور داشت و با اشاره به اهمیت شغل مددکاران اجتماعی عنوان کرد: «ما در سازمان زندانها بخش خوشخیم زندانی را با مددکاران توصیف میکردیم، چون این افراد حقیقتا کمککننده به زندانی و خانوادههایشان هستند. یکی از مددکارانی که در اوین شهید شد با همکار دیگری تماس گرفته بود و داشت درباره وضعیت یکی از زندانیانی میگفت که در صورت تأمین دیهاش میتوانست آزاد شود. این تماس تنها چند ساعت پیش از حمله اسرائیل انجام شده بود و نشان میدهد که مددکاران اجتماعی در هر محیطی که اشتغال داشته باشند، تمام وجودشان برای حل مشکلات مردم است و این موضوع در زندان هم صدق میکند». این در حالی است که مددکار شاغل در زندان شرایط کاری مناسبی هم ندارد: «در حالی که موقعیت شغلی خوبی هم ندارند و حتی شاید در فضای اجتماعی راحت نباشند که بگویند در زندان کار میکنند، اما دلسوز مردم هستند. حالا این کارزار فرصت خوبی است تا این قشر بیشتر و بهتر معرفی شوند. بهخصوص که شاید بعد از این تجربه، مددکاری اجتماعی در زندان چندان مورد اقبال واقع نشود».
همچنین چارمحالی مدیرکل اقدامات حمایتی سازمان زندانها نیز به دورانی اشاره کرد که مددکاران اجتماعی به خاطر پیگیری کار زندانی دستگیر میشدند: «شاید باورتان نشود اما الان تازه اوضاع برای مددکاران اجتماعی بهتر شده است و مردم و جامعه و حتی بدنه مدیریتی کشور هم کمی این قشر را میشناسند. یک زمانی بود که مددکار اجتماعی برای پیگیری کارهای محکومی پیش قاضی میرفت و قاضی دستور بازداشت او را میداد. به خاطر اینکه باورش نمیشد یک نفر بدون هیچ چشمداشتی برای یک زندانی تا این اندازه زحمت بکشد و بارها پیش آمد که ما جمع شدیم تا بتوانیم همکارانمان را از بازداشت رها کنیم».
آخرین مطالب منتشر شده در روزنامه شرق را از طریق این لینک پیگیری کنید.