حضیض گسترده اخلاق

سؤال اینجاست که کدام مرتبت اقتصادی و اجتماعی روند رو به رشد داشته یا دست‌کم به پسرفت دچار نشده‌ایم؟

دهانی که در پشت در یک رختکن ورزشی باز و اوج کلمات رکیک و دشنام‌های تصورناپذیر از آن خارج شد، به یک فرد مشخص تعلق نداشت. این دهان فدراسیون فوتبال و با کمال تأسف وزارت ورزش و جوانان بود که در قامت یک فرد خود را به جامعه نشان داد.

امسال خوشبختانه مسابقات لیگ فوتبال با حضور تماشاچیان برگزار می‌شود و کمتر در ورزشگاه‌ها ناآرامی‌های غیر‌اخلاقی از سوی تماشاگران دیده شده و این عمدتا به دلیل آن است که مربیان و بازیکنان رفتارهای تند از خود بروز نداده‌اند و گروهی از تماشاگران ناآرام که چشم به بازیکنان و مربیان و گوش به لیدرهای باشگاهی دارند، هنوز عرض اندام نکرده‌اند. این نشان می‌دهد که رفتار درون زمین یا طراحی‌های لیدرها که نوعا از سوی باشگاه‌ها انجام می‌شود، تا چه حد مؤثر است و اینجاست که فدراسیون‌ها و وزارت ورزش می‌توانند به‌جد دخالت کرده و به‌سادگی کارت شناسایی هر متخلفی را بازپس گیرند. اما تسامح و شاید ارتباطات نامعقول که دیده شده و گاه به‌همین‌دلیل رأی کمیته انضباطی برای یک بازیکن را بیش از یک سال به تأخیر می‌اندازند، حکایت از سالم‌نبودن مدیریت و نبود اشراف مقامات ورزش کشور دارد.

البته اگر از صاحب آن دهان هتاک بپرسیم که چگونه چنین زشت سخن گفته، بلافاصله می‌گوید که در کشور همه، همه کار می‌کنند، ولی به آنها چیزی نمی‌گویید و فقط من را خطاب قرار داده‌اید.

بدون آنکه سخن از تبرئه او باشد، در‌می‌یابیم که حرفش حرف حساب است؛ زیرا در طول سال‌های گذشته کم نبوده‌اند هتاکان و تهمت‌زنانی که به هتاکی به دیگران و تهمت‌زنی پرداخته‌اند و آن را به صورت علنی نشر داده‌اند و تأسف‌بار آنکه استناد به سخنان بزرگان دین و ایمان کرده‌اند.

یادمان باشد که تهمت زدند که سید‌محمد خاتمی مبلغ 250 میلیون دلار از پادشاه سعودی دریافت کرده و فیلمی ساختند و پخش کردند که سراسر تهمت بود و افترا و این تکرار و تکرار شد.

یادمان باشد که با وجود حرام‌بودن توقیت (تعیین وقت ظهور حضرت حجت (عج)) علائم ظهور را نمایاندند و به‌تازگی هم در صدا‌و‌سیمای ملی گفتند که ظهور شروع شده و این خود بیش از همه چیز، ضد اخلاقی است.

یادمان باشد که چه تهمت‌هایی به مخالفان از تریبون‌های مختلف پخش شده و افراد خدمتگزار را ملکوک کردند.

و همین امروز ببینیم که حرف آدم‌ها را به دروغ تحریف می‌کنند و مدعی هستند و کلمه «صلح شرافتمندانه» را «تسلیم» می‌خوانند و خدمتگزار را خائن جلوه می‌دهند.

کسانی که نه‌تنها در معرض اتهام، که محکوم شده بودند، «منجی» معرفی می‌کنند و عوامل اجرانشدن قرارداد کرسنت را که ده‌ها میلیارد دلار خسارت به کشور وارد کرده، عزیز می‌شمرند. آنانی را که با پیش‌بینی‌های غلط درباره آینده انرژی دنیا، نفت 200 تا 500 دلاری و نابودی آمریکا را به مردم وعده می‌دهند و از ابتدا دروغ‌شان معلوم بود، همچنان در اظهار‌نظر آزاد می‌گذارند تا سخنان خود را ادامه دهند. نابسامانی‌های فرهنگی و تهمت‌ها و نظرات کاذب گویی کلمات وزینی است که مستوجب هیچ عقوبتی نیست؛ چرا‌که سخن سعدی فراموش شده است.

سر چشمه شاید گرفتن به بیل/ چو پر شد نشاید گذشتن به پیل.

و بنیاد ظلم در ابتدا اندک بود، هر‌که آمد اندکی بدان افزود تا به این پایه رسید.

با وجود آنکه دلسوزان فرهنگی اصرار بر تقدم تربیت بر تعلیم می‌دادند و امام راحل و رهبر شهید بر این امر تأکید داشتند وزارت آموزش و پرورش همچنان اصل تربیت را نادیده گرفته و آن را منحصر به مناسک دینی کرده است و صرفا به دنبال آموزش بوده و نتیجه آن هم معدل زیر 10 از 20 نمره برای دانش‌آموزان شده است. وزیر محترم فعلی هم رسالت خود را نماز‌خواندن دانش‌آموزان می‌داند. مگر نمی‌داند تنها با خواندن نماز کاری از پیش نمی‌برد. خوارج و قتله امام علی (ع) و امام حسین (ع) نماز‌خوان بودند و برای قتل حجت‌های خداوند در زمین غسل شهادت می‌کردند و در زمان حاضر هم شهادت‌طلبان طالبان و القاعده با غسل شهادت به نبرد می‌رفتند و مسلمانان دیگر را نابود می‌کردند.

وقتی اصل تربیت مغفول باشد و مدعیان رسالت اسلامی، رفتاری از خود بروز دهند که مایه شرمساری باشد، دهان یک فرد هم باز می‌شود و با خیال بی‌در و پیکر بودن فرهنگی کشور، هر آنچه را نباید بگوید، فریاد می‌زند. هرگز دستگاه‌های فرهنگی کشور که وظیفه هدایت و تربیت را بر عهده دارند، به بازنگری کار خود نمی‌پردازند که کجای کار عیب دارد که چنین ناهنجاری‌هایی دیده می‌شود، آن‌هم در زمانی که کشور ما به مقاومت در برابر استکبار و صهیونیسم برخاسته و فرزندانی از میهن‌مان با شجاعت خود را نثار کشور می‌کنند. تصویر کودکان مظلوم و شهید میناب، رهبر شهید و آن رزمنده‌ای که دو دست و دو پای خود را در پای لانچر موشک از دست داد، هرگز نمی‌تواند پوششی بر مسامحه‌کاری‌ها، اهمال‌ها و ناکارایی فرهنگی باشد و اگر محاسبه‌ای در میان بود، هیچ‌کس به خود جرئت نمی‌داد که دهان به سخن یاوه باز کند، نه فرد عادی، نه رسانه مکتوب یا دیداری و نه کسانی که خود را به علم منتسب می‌کنند. یادمان باشد که آدم‌های زیر 50 سال تربیت‌شده جمهوری اسلامی هستند. عیب کار را دریابیم.