|

چرا ؟

در دنیای این روزهای ما گاهی خبری ناگهان در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شود و در کمتر از یک ساعت هزاران بار بازنشر می‌شود، صدها نفر درباره آن حکم صادر می‌کنند و عده‌ای به دنبال مقصر می‌گردند. پیش از آنکه فرصت بررسی واقعیت فراهم شود، موجی از قضاوت شکل می‌گیرد.

در دنیای این روزهای ما گاهی خبری ناگهان در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شود و در کمتر از یک ساعت هزاران بار بازنشر می‌شود، صدها نفر درباره آن حکم صادر می‌کنند و عده‌ای به دنبال مقصر می‌گردند. پیش از آنکه فرصت بررسی واقعیت فراهم شود، موجی از قضاوت شکل می‌گیرد.

فردای آن روز معلوم می‌شود روایت اولیه ناقص یا حتی نادرست بوده است؛ اما تا آن زمان، آبرویی رفته، اعتمادی آسیب دیده و داوری‌هایی شکل گرفته که به‌آسانی قابل جبران نیستند. پرسش اینجاست: چرا پیش از آنکه حقیقت را جست‌وجو کنیم، برای قضاوت‌کردن این‌قدر عجله داریم؟ این صحنه فقط یک اتفاق در شبکه‌های اجتماعی نیست؛ تصویری از وضعیت گسترده‌تری است که در آن زندگی می‌کنیم: وفور اطلاعات و فقر فهم، گسترش ارتباطات و تعمیق فاصله‌ها، افزایش امکان اظهارنظر و کاهش ظرفیت شنیدن. در چنین روزگاری شاید هیچ واژه‌ای به اندازه «چرا» اهمیت نداشته باشد. «چرا» صرفا پرسش از علت یک رویداد نیست؛ تلاشی است برای عبور از سطح پدیده‌ها و رسیدن به زمینه‌ها و مناسباتی که آن پدیده را ممکن کرده‌اند. تمدن‌ها با پاسخ‌های آماده پیش نرفته‌اند؛ با پرسش‌هایی پیش رفته‌اند که گاه نظم پذیرفته‌شده زمانه را به چالش کشیده‌اند. جامعه‌ای که پرسیدن را فضیلت بداند، امکان اصلاح دارد؛ جامعه‌ای که پرسش را مزاحمت تلقی کند، دیر یا زود در چرخه تکرار خطاهای خود گرفتار می‌شود. چرا با وجود دسترسی گسترده‌تر به اطلاعات، تشخیص حقیقت از هیاهو دشوارتر شده است؟ بخشی از پاسخ در تفاوت میان دانستن و فهمیدن است. اطلاعات، داده‌هایی درباره جهان در اختیار ما می‌گذارد؛ اما فهم، مستلزم برقراری ارتباط میان این داده‌ها، شناخت زمینه‌ها و ارزیابی پیامدهاست. دانستن اینکه چه اتفاقی افتاده، لزوما به معنای فهمیدن چرایی وقوع آن نیست. وضع زمانی خطرناک‌تر می‌شود که سرعت انتشار خبر از فرصت بررسی آن پیشی بگیرد.

چرا؟

هیجان جای تأمل را می‌گیرد، تکرار یک ادعا جای اعتبار آن می‌نشیند و محبوبیت یک روایت با درستی آن اشتباه گرفته می‌شود. وقتی هر روز روایتی تازه، حقیقتی قطعی معرفی می‌شود، مخاطب سرانجام نه به همه‌چیز اعتماد می‌کند و نه توان تشخیص آنچه را شایسته اعتماد است، در خود می‌یابد. همین فرسایش را در اعتماد اجتماعی نیز می‌توان دید. اعتماد با شعار یا بخش‌نامه ساخته نمی‌شود؛ حاصل انباشت تجربه‌های قابل اتکا، شفافیت در تصمیم‌گیری و پیش‌بینی‌پذیری رفتارهاست.

وقتی وعده‌ها با عمل فاصله پیدا می‌کنند و مسئولیت پیامدها پذیرفته نمی‌شود، سرمایه اجتماعی تحلیل می‌رود. اعتماد دیر ساخته می‌شود و زود آسیب می‌بیند؛ و بدون پاسخ‌گویی و اصلاح رفتار، به‌آسانی بازنمی‌گردد. در گفت‌وگو نیز همین دشواری را می‌بینیم. بخشی از مشکل آن است که مخالفت را نقد یک نظر نمی‌دانیم، بلکه نفی شخصیت خود تلقی می‌کنیم؛ شنیدن را عقب‌نشینی و پذیرش احتمال خطا را ضعف می‌شماریم. حال آنکه گفت‌وگوی عقلانی بر یک اصل استوار است: هیچ‌کس مالک انحصاری حقیقت و هیچ اندیشه‌ای از نقد بی‌نیاز نیست. کسی که فقط صدای موافق را می‌شنود، شاید احساس آرامش کند، اما لزوما آگاه‌تر نمی‌شود. با این همه، شاید مهم‌ترین کارکرد «چرا» آن باشد که ما را از جست‌وجوی مقصر به شناخت مسئولیت برساند. بسیاری از مسائل اجتماعی را نمی‌توان با معرفی یک فرد یا یک عامل توضیح داد؛ ناکارآمدی‌ها معمولا حاصل برهم‌کنش ساختارها، تصمیم‌ها و رفتارهای انباشته‌اند. تقلیل یک مسئله پیچیده به یک مقصر، هرچند در کوتاه‌مدت رضایت‌بخش است، مانع شناخت ریشه‌هاست.

باید پرسید کدام سازوکار درست عمل نکرده است، چه هشدارهایی نادیده گرفته شده و چه فرصت‌هایی برای پیشگیری از دست رفته است. اما این تأکید دو حد دارد: نخست آنکه عوامل ساختاری نباید بهانه گریز از مسئولیت شوند. مسئولیت به یک اندازه میان همه تقسیم نمی‌شود و باید متناسب با اختیار، جایگاه و میزان اثرگذاری باشد. نمی‌توان از شهروند عادی و صاحب قدرت پاسخ‌گویی یکسان انتظار داشت؛ عدالت در مسئولیت‌پذیری، مستلزم تناسب میان قدرت و پاسخ‌گویی است. دوم آنکه «چرا» نباید ابزار ملامت بی‌پایان شود. پرسشی که فقط به گذشته خیره بماند، به حسرت می‌رسد و پرسشی که صرفا متهم می‌جوید، راهی به اصلاح نمی‌گشاید. هدف فقط دانستن این نیست که چه کسی خطا کرده؛ هدف فهمیدن این است که چگونه می‌توان از تکرار آن جلوگیری کرد. اما شاید دشوارترین پرسش، پرسشی باشد که باید از خودمان بپرسیم: چرا آنچه درست می‌دانیم، همیشه به آنچه درست انجام می‌دهیم تبدیل نمی‌شود؟

 

ممکن است از صداقت دفاع کنیم، اما در موقعیت‌های حساس مصلحت شخصی را بر حقیقت مقدم بدانیم. ممکن است از قانون‌مداری سخن بگوییم، اما وقتی قانون با منفعت ما تعارض پیدا می‌کند، برای خود استثنا قائل شویم. ممکن است از ضرورت نقد دیگران بگوییم، اما در برابر نقد عملکرد خودمان تاب نیاوریم.

این فاصله میان باور و رفتار، یکی از مهم‌ترین موانع اصلاح اجتماعی است. ارزش‌ها زمانی معنا پیدا می‌کنند که در انتخاب‌های روزمره تجسم یابند. نمی‌توان همواره از دیگران شفافیت خواست، اما از پاسخ‌گویی شخصی گریخت؛ نمی‌توان مطالبه‌گر حقیقت بود، اما در برابر واقعیتی که با باورهای ما سازگار نیست چشم بست.

شاید مسئله اصلی این نباشد که پاسخ همه پرسش‌ها را نمی‌دانند؛ مسئله آن است که پیش از پرسیدن، پاسخ‌های آماده را پذیرفته‌اند: به جای بررسی، قضاوت کرده‌اند و به جای شناخت ریشه‌ها، مقصر ساخته‌اند. همان خبری که صبح در شبکه‌ها چرخید و شب فراموش شد، می‌توانست آغاز یک پرسش باشد، نه پایان یک داوری.

«چرا» اگر فقط برای یافتن مقصر باشد، ما را در گذشته متوقف می‌کند؛ اما اگر برای شناخت حقیقت و اصلاح آینده باشد، نقطه آغاز تحول است. شاید نخستین نشانه بلوغ نه در تعداد پاسخ‌هایی باشد که در اختیار دارد، بلکه در شهامت پرسیدن، صداقت در پاسخ‌گویی و آمادگی برای تغییر باشد.

جامعه‌ای که هنوز می‌پرسد چرا، دست‌کم امکان تغییر را از خود نگرفته است.

 

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.