|

به یاد دوست

‌‌برای علیرضا، قربانی سوانح روزگار

خبر مرگ علیرضا سرفرازی همچون پتکی بر سرم فرود آمد. آخرین پیامی که از او دریافت کردم مربوط به‌ پنجشنبه ۲۸ آبان‌ماه‌ ساعت ۱۶:۲۳ بود. نوشته بود: «شرمسارم که به دلیل بستری‌شدن در بیمارستان در ارسال مطالب تأخیر خواهد افتاد». علیرضا هر روز یک پیام صوتی حدودا 10دقیقه‌ای درباره آخرین تحولات جهان، به‌ویژه جنگ اخیر تهیه می‌کرد و می‌فرستاد.

خبر مرگ علیرضا سرفرازی همچون پتکی بر سرم فرود آمد. آخرین پیامی که از او دریافت کردم مربوط به‌ پنجشنبه ۲۸ آبان‌ماه‌ ساعت ۱۶:۲۳ بود. نوشته بود: «شرمسارم که به دلیل بستری‌شدن در بیمارستان در ارسال مطالب تأخیر خواهد افتاد». علیرضا هر روز یک پیام صوتی حدودا 10دقیقه‌ای درباره آخرین تحولات جهان، به‌ویژه جنگ اخیر تهیه می‌کرد و می‌فرستاد. افزون بر این، مجموعه‌ای از گزارش‌های مستند درباره رویدادهای مهم جهان تولید می‌کرد. هر روز بیش از 15 پیام از او دریافت می‌کردم و هر چند وقت یک ‌بار پیگیری می‌کرد تا مطمئن شود آنها را دیده و خوانده‌ام. این نخستین بار نبود که در بیمارستان بستری می‌شد؛ یکی، ‌دو ماه پیش نیز بستری شده بود. احوالش را پرسیدم، گفت: «زیر سرم بودم». از بیماری‌اش پرسیدم، گفت: «هیچ؛ می‌گویند ضعف شدید داری». به او عتاب کردم که چرا وضع تغذیه‌ات این‌قدر نامناسب است؟ از ظاهرت همه‌چیز پیداست. برای نخستین بار برآشفت و گفت: «شما هم که همین را می‌گویید! غذای من مناسب است و از این بابت مشکلی ندارم». اما آشکار بود که چیزی را از من پنهان می‌کند؛ چراکه هر‌از‌گاهی از گرانی دارو گله می‌کرد.

15 سال بود که این جوان را می‌شناختم؛ فردی بااستعداد و پراطلاع که به سبب تسلط بر زبان انگلیسی، به‌خوبی از شبکه‌های اطلاع‌رسانی جهانی بهره می‌گرفت. اما خلق‌وخوی خاصی داشت؛ صریح، دقیق و ناسازگار. همین سه ویژگی از او شخصیتی خاص ساخته بود. البته این خاص‌بودن ساختگی نبود؛ همان بود که بود. اتفاقا نمی‌توانست چهره خود را در پس میمیک ساختگی صورت یا الفاظ پنهان کند. خیلی زود خودش را لو می‌داد و مخاطب زوایای پنهان شخصیتش را درمی‌یافت.

علیرضا، قربانی سوانح زندگی پدر در روزگار معاصر بود. پدرش، روحانی‌ای تحصیل‌کرده و از مؤسسان جامعه روحانیت مبارز تهران، خیلی زود حذف شد و پس از آن نیز به‌صورتی رازآلودی در خانه روستایی‌اش در اطراف ساری فوت کرد. سرنوشت پدر از یاد علیرضا بیرون نمی‌رفت و بر شخصیت او اثری ژرف گذاشته بود. هرگاه فرصتی دست می‌داد، یادی از پدر و سوانح روزگارش می‌کرد... . پس از مرگ مادر، بیش از گذشته حس تنهایی می‌کرد. دانشجوی دوره دکترای بازاریابی سیاسی در یکی از دانشگاه‌های معتبر بلژیک بود. پس از بازگشتش از آنجا، او را برای همکاری به یکی از مطبوعات معتبر معرفی کردم؛ اما به دلیل همان شخصیت ناسازگارش، این همکاری دیری نپایید. از من جویای کار شد. به او گفتم خوب است رسانه‌ای مستقل از آنِ خودت داشته باشی. بسیار استقبال کرد. حاصل آن گفت‌وگوها راه‌اندازی رسانه خبری «کازمو ایران» بود. نام این رسانه را با هم برگزیدیم و امید امین‌زاده نیز لوگوی آن را طراحی کرد. علیرضا خبرهای دست‌اول تهیه می‌کرد و گزارش‌هایش اغلب مورد استفاده و استناد دیگران قرار می‌گرفت. اما با آنکه بازاریابی سیاسی خوانده بود، هنر به‌کاربستن آن را نداشت. آخرین قرارمان این بود که ظرف شش ماه، تا پایان اسفندماه، این رسانه را به پایداری برساند؛ اما روزگار به او مجال نداد. او رفت و خاطره سنگینش از ذهن من بیرون نمی‌رود. روحش شاد و یادش گرامی. به خواهر یگانه‌اش و دیگر بازماندگان و دوستان آن عزیز تسلیت می‌گویم. روزگار تلخی است و سوانح ایام هر روز قربانیانی از ما می‌گیرد.

 

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.