دو اظهار‌نظری که دیده نشد

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

هر حمله‌ نظامی به کشورمان‌ هرگز محدود به اهداف سیاسی نمی‌ماند. به زبان نظامی‌ها یعنی اینکه اراده‌ جنگیدن از طرف مقابل سلب شود. آنهایی که منتظر حمله‌ آمریکا بودند، بدجور غافلگیر شدند. کار به تعیین روز و ساعت و اهداف حمله رسیده بود. اما فعلا اوضاع برگشته است. در این رابطه ذکر چند نکته لازم است.

ابتدا اینکه ترامپ هیچ اقدامی در هیچ زمینه‌ای نمی‌کند، مگر آنکه پیشاپیش پیوست اقتصادی لازم را تهیه و تصویب کرده باشد. هیچ پرده‌پوشی هم لازم نیست. در قضیه ونزوئلا یک روز بعد از ربایش مادورو، اعلام کرد‌ نفت این کشور متعلق به آمریکا‌ست.

در مورد ایران، تلاش‌های زیادی انجام شد که ترامپ از صرافت بیفتد، اما شاید بتوان گفت انصراف او به خاطر همین پیوست اقتصادی بوده است؛ هرچند در نهایت با تبختر اعلام کرد خودش به این جمع‌بندی رسیده که بی‌خیال شود.

به همین خاطر بود که انصراف این چندروزه‌اش از اقدام نظامی را با اعمال تحریم‌های اقتصادی جدید نشان داد. این جلوه‌ دیگری از همان پیوست اقتصادی است. او حتی از این بازی روانی به دنبال انتفاع اقتصادی است. تهدید به اعمال تعرفه‌های 25درصدی برای کشورهای طرف معامله با ایران نیز نوعی کسب درآمد و فشار به بزرگ‌ترین رقیب اقتصادی‌اش (یعنی چین) است. ترامپ همه چیز را از همین عینک می‌بیند؛ جنگ مادامی صوت می‌گیرد که برایش منفعت اقتصادی داشته باشد.

اکنون بالغ بر بیش از یک تریلیون دلار سرمایه‌ یا وعده‌ اقتصادی (در قالب انواع و اقسام خریدهای تجاری، نظامی، صنعتی و هرچه از این دست) در کشورهای اطراف ایران به نفع ترامپ و کشورش خوابیده است. تهدید ایران به اینکه حمله به ایران هرگز محدود به این کشور نخواهد ماند نیز ناظر بر تهدید طرف مقابل به فرصت‌سوزی و نابودی این وعده‌ها‌ست.

از سوی دیگر نباید از ترس مرگ به تب راضی شد. هیچ ایرانی نباید در هیچ شرایطی حاضر و راضی به اعمال تحریم‌ها باشد. وضعیت اسفبار کنونی در اقتصاد به دلیل همین تحریم‌ها‌ست. موضع مستقبلانه‌ وزیر خارجه که تحریم‌ها را مایه‌ برکت خواند، شبیه همان موضعی است که تحریم‌ها را کاغذپاره می‌دانست.

این وزیر باید از همه‌ مردمی که در تنگناهای کنونی هستند، عذرخواهی کند. هر تحریمی بر ضد هر شخص حقیقی و حقوقی در نهایت اثرش را بر زندگی روزمره مردم می‌گذارد. شبکه‌ تحریم‌های هوشمند به تدریج همین وضع اقتصادی فعلی را بدتر هم می‌کند. تمامی شش نوع تحریمی که در ادبیات اقتصادی و سیاسی تعریف شده، ‌علیه کشورمان اعمال شده است. اینها به ‌معنای کوتاهی دست کشور از درآمدهای ارزی، عدم دسترسی به منابع مالی بین‌المللی، عدم امکان اجرای معاملات عادی بین‌المللی و پرداخت‌های نقدی به فروشندگان خارجی از کانال‌های پرریسک و غیرمتعارف و طبعا تحقق فسادهای بزرگ مترتب بر آن در داخل است.

این در حالی است که برخی از منتفعان تحریم، سرنا را از سر گشاد آن می‌زنند و وزارت نفت را مقصر بازنگرداندن وجوهات فروش نفت قلمداد می‌کنند.

در هر حال، تحریم‌ها با هر موضوعیت و هدفی که اعمال شوند، موجب تنگ‌ترشدن وضعیت تحرک اقتصادی کشور می‌شود.

اما در عین حال باید به دو اظهارنظر ویژه هم از سوی دو مقام ارشد کشورمان اشاره کرد. اولی توییت آقای ولایتی در ماه‌های بعد از جنگ 12‌روزه است؛ او گفت‌ مردم امتحان خود را پس داده‌اند و اکنون نوبت حکومت است که اقدامات و اصلاحاتی برای بهبود امور در پیش گیرد. همچنین در گیرودار جریانات اخیر، آقای عارف سخن مشابهی بیان کرد و گفت بعد از جنگ ۱۲‌روزه فرصتی برای ترمیم و اصلاح وضعیت کشور بود که استفاده نکردیم.

متأسفانه این دو اظهارنظر در کوران اخبار مربوطه گرفتار شده و چندان دیده نشدند. واقعیت آن است که طیف‌های متعددی از مردم از وضع موجود رضایت ندارند. غفلت از اعتراضات، منجر به اغتشاشات می‌شود. کشورمان نمی‌تواند هم با بیرون و هم با درون در ستیز باشد. استمرار این وضعیت موجب فرسوده‌تر‌شدن همین اندک زیرساخت‌های موجود می‌شود که شاید در آینده ‌نزدیک حتی امکان سرپا نگه‌داشتن آنها هم نباشد. به تعبیر عارف باید از فرصت‌ها برای اصلاح وضعیت و جلب نظر مردم استفاده کرد. فعلا که اولین قدم‌ها چندان نظر مردم را جلب نکرده است.

به‌هر‌حال، اینها همه درس‌هایی است برای کسانی که می‌خواهند کشورشان را دم تیغ بیگانه بدهند و خواهان اقدام ارتشی هستند که حتی خیلی از نظامیان کارکشته هم نمی‌دانند چه جنگ‌افزارهای مخوف و وحشتناکی در زرادخانه‌اش دارد.

آخرین مطالب منتشر شده در روزنامه شرق را از طریق این لینک پیگیری کنید.