تهدیدسوزی یا فرصتسازی
حالا که به نقل از جمعبندیهای صورتگرفته در همه برنامههای رسانه ملی و شنیدههای منتشرشده از تریبونهای داخلی و خودی، شکست نقشه شوم بیگانگان اعلان و حساب معترضان از مولدان اغتشاشات و نیز کنشها و واکنشهای امنیتی جدا شده است؛
علی عسکری
حالا که به نقل از جمعبندیهای صورتگرفته در همه برنامههای رسانه ملی و شنیدههای منتشرشده از تریبونهای داخلی و خودی، شکست نقشه شوم بیگانگان اعلان و حساب معترضان از مولدان اغتشاشات و نیز کنشها و واکنشهای امنیتی جدا شده است؛ تأملی عمیق در اعتراضاتی ضروری است که از سوی تمامی شخصیتهای رسمی و مسئولان کشور پذیرفته شد و حقانیت آن مقبول نظر افتاد، آنچنان که دریابیم تهدیدها را سوزاندن فقط و فقط در ساختن فرصتهاست که تولدی پایدار و جانبخش را ارزانی میکند و لاغیر... بازاریان و اهل دادوستد که برخلاف قاعدهای کهنه و البته منطقی، محافظهکاری سنتی و قابل درک خود را کنار میگذارند، برمیآشوبند و اعتراضات خیابانی را وسیلهای برای ابراز نگاه و بیان مشکل خود برمیگزینند؛ دردشان چه بود و نیازشان چه؟ آیا پاسخی معقول، قابل اندازهگیری و پذیرفتنی دریافت خواهند کرد که بینیاز از قوه قهریه بر مدار گفتوگو، خردورزی و مهربانی آنان را با خیالی آسوده و بیگزند، نگاهی سرشار از روشنایی، رخسارهای امیدوار و لبانی خندان راهی گعدهها و همنشینیها و گپوگفتهای روزمرهای کند که طعم گیلاس و عطر بهارنارنج را در لابهلای کلماتی که دست به دست میکنند تداعی کند؟ آیا باز هم فراموش نخواهند شد مردمی نگران و رنجور و پریشان که هر روز و شب، در تمام سالیانی که رفت نالیدند و بر هر وعده و روزنهای که در رفت و آمد دولتمردان شنیدند و دیدند، صبورانه به انتظار ماندند و چشم بر دروازه آسمان روزگارشان دوختند که شاید صبحی دیگر را با ندای خورشیدی بیاغازند که یخبندان سفرههایشان را پایانی گرم و امن و شایسته ببخشد؟
همانها که گاه و بیگاه معترض شدند و این بار هم پیش از آشوبهای مورد اشاره، بر عنانگسیختگی در تاخت هزینههایشان فریاد اعتراض سر دادند تا شاید گوشی شنوا بشنود که به ستوه آمدهاند. مگر در جنگ 12روزه و تمام نبردهای پیشین کم گذاشتهاند که حالا باید مزدشان را در حواله به وعدههای بیمقدار و ناروشن جستوجو کنند!
نپرداختن به شیوهها و مبانی دقیقا علمی حل مسئله، خود تهدیدی بیاندازه خطرناک است که توضیح میزان قدرت و سرعت تخریب و ویرانکنندگی آن خود مجالی جداگانه و بیانی مفصل میطلبد و دردا که ما دیرزمانی است دچار همین تهدید دهشتناکیم! دریغا اگر فراموشمان شود مردم ولینعمتان هستند و صاحبان تام و تمام مُلک و قدرت که هرچه داشتهایم و داریم و خواهیم داشت از آنان است و بس، آنچنان که امیر مؤمنان فرمودهاند: ای مالک! مهربانی به مردم و دوستداشتن آنها را شعار دل خود ساز... آنان دو گروه هستند؛ یا در دین با تو برادرند یا در آفرینش با تو برابر... از مردم خطاها سر خواهد زد و لغزشهایی کنند، پس، از عفو و بخشایش خویش نصیبشان ده، همانگونه که دوست داری خداوند نیز از عفو و بخشایش خود تو را نصیب دهد... باید که محبوبترین کارها در نزد تو، کارهایی باشد که با میانهروی سازگارتر بود و با عدالت دمسازتر و خشنودی مردم را در پی داشته باشد، زیرا خشم تودههای مردم، خشنودی نزدیکان را زیر پای بسپرد و حال آنکه خشم نزدیکان اگر تودههای مردم از تو خشنود باشند، ناچیز گردد... خواص و نزدیکان کسانی هستند که به هنگام فراخی و آسایش بر دوش والی باری گراناند و چون حادثهای پیش آید، کمتر از هرکس به یاریاش برخیزند و خوش ندارند که به انصاف درباره آنان قضاوت شود... .
آخرین مقالات منتشر شده در روزنامه شرق را از طریق این لینک پیگیری کنید.
