موزه کار بدهی بالا آورد
گزارشی از موزه ملی کار و شرایط آن در ایسنا منتشر شده است که حکایت از تعطیلی و پایان فعالیت آن در صورت عدم حمایت دارد. اما وقتی آن را میخوانید از عدم برنامهریزی در هنگام راهاندازی آن شگفتزده میشوید. مگر میشود موزهای با چهار سال زحمت باز شود و برای ادامه فعالیت و نحوه تهیه هزینههایی مانند اجاره فکر نشده باشد؟
به گزارش گروه رسانهای شرق،
گزارشی از موزه ملی کار و شرایط آن در ایسنا منتشر شده است که حکایت از تعطیلی و پایان فعالیت آن در صورت عدم حمایت دارد. اما وقتی آن را میخوانید از عدم برنامهریزی در هنگام راهاندازی آن شگفتزده میشوید. مگر میشود موزهای با چهار سال زحمت باز شود و برای ادامه فعالیت و نحوه تهیه هزینههایی مانند اجاره فکر نشده باشد؟ به نظر میرسد دستاندرکاران موزه آنقدر برای برپایی و راهاندازی آن اشتیاق داشتهاند که برای نحوه ادامه فعالیت آن و پیشبینی هزینههای کرایه اقدامی نکرده بودند؛ هرچند از همان ابتدا مدام بر نداشتن بودجه کافی تأکید داشتهاند. ایده راهاندازی موزه ملی کار نخستین بار در وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی در سال ۱۳۹۹ شکل گرفت؛ طرحی که با هدف ثبت و روایت تاریخ کار، مشاغل و ابزارهای تولید در ایران دنبال شد. این پروژه پس از بررسی چندین محل، سرانجام با همکاری شهرداری تهران در خانه تاریخی «دقت» در محله حشمتیه مستقر شد؛ هرچند مدیران موزه از همان ابتدا اعلام کردند که اجرای این طرح با کمبود شدید منابع مالی همراه بوده و بخش زیادی از هزینههای تجهیز، گردآوری آثار و آمادهسازی موزه با حداقل امکانات و حتی بدهی انجام شده است.
موزه ملی کار پیش از افتتاح رسمی نیز بهصورت محدود پذیرای بازدیدکنندگان بود و در اردیبهشت ۱۴۰۲، ایسنا از بدهی چندصد میلیون تومانی، کمبود اعتبار برای تکمیل ویترینها و تجهیز بخشهای مختلف موزه گزارش داده بود. پس از حدود چهار سال آمادهسازی، مرمت ساختمان، گردآوری اسناد و اشیای مرتبط با مشاغل و طراحی بخشهای مختلف، موزه ملی کار در
۲۹ آبان ۱۴۰۳ بهطور رسمی افتتاح شد. این موزه با نمایش ابزار و اسناد مربوط به دهها حرفه و پیشه، از کشاورزی و معدن تا چاپ، فرشبافی، نجاری و پست، بهعنوان موزه مادر حوزه کار معرفی شد.
محمد حسینی، مدیر موزه کار گفت: «ما همچنان در تلاشیم ببینیم آیا میتوانیم از جایی اعتبار یا کمکی بگیریم تا بتوانیم اجاره را پرداخت کنیم».
او افزود: «واقعیت این است که درآمد موزهها -که فقط شامل موزه ما نمیشود- بهگونهای نیست که بتواند هزینه اجاره را تأمین کند. اگر خیلی هنر کنند، نهایتا بتوانند هزینه پرسنل یا هزینههای جاری خود را تأمین کنند. بنابراین مشکل اصلی ما این است که هنوز نتوانستهایم قرارداد اجاره را با شهرداری تنظیم کنیم و به همین دلیل گفتهاند فعلا موزه را بسته نگه دارید تا وضعیت قرارداد مشخص شود. البته در آن مقطع جنگ، شرایط همه موزهها هم به شکلی بود که امکان فعالیت عادی نداشتند. بیشتر موزهها اشیای خود را به خزانهها و انبارهایشان منتقل کرده بودند و امکان باز نگهداشتن موزهها وجود نداشت. طبیعتا بخشی از تعطیلی ما هم مانند سایر موزهها به همین مسائل مربوط بود؛ یعنی حتی اگر از نظر قرارداد اجاره و مشکلات با شهرداری هم مسئلهای نداشتیم، شاید باز هم در آن مقطع امکان بازگشایی موزه را نداشتیم. اما همچنان موزه تعطیل است. با این تفاوت که اگر موزههای دیگر دوباره باز شوند، ما همچنان نمیتوانیم موزه را باز کنیم، چون تکلیف قرارداد اجاره مشخص نشده است».
مدیر موزه کار ضمن درخواست مساعدت برای ادامه فعالیت این موزه پیشنهاد داد که با موزه قراردادی بدون دریافت اجاره بسته شود و این موزه هم بهعنوان یکی از فعالیتهای فرهنگی شهرداری مورد حمایت قرار بگیرد.
مدیر موزه درباره وضعیت این مکان گفت: «فقط به ما گفتهاند فعلا موزه را باز نکنید تا تکلیف موضوع روشن شود؛ تقریبا چیزی شبیه پلمب موقت. فعلا گفتهاند برای امسال ماهانه ۷۰ میلیون تومان پرداخت کنیم. البته یک مشکل دیگر هم وجود دارد؛ فردی که با ما تماس گرفته بود، گفت باید از ابتدای سال گذشته هم مابهالتفاوت اجاره را پرداخت کنیم؛ یعنی هر زمان قرارداد منعقد شود، علاوه بر اجاره ماهانه، باید اجاره معوقه حدود یک سال و اندی را هم بپردازیم که مجموع آن بیشتر از یک میلیارد تومان میشود».
