یادآوری حفظ کرامت کلیمیان ایران

روزهای گذشته تصاویری از نیایش گروهی از یهودیان ایرانی در محل کنیسه تخریب‌شده رفیع‌نیا منتشر شد. این مناسک جمعی که در کنار آوار و خرابی‌های کنیسه برگزار شد، حاوی تصاویری تأسف‌برانگیز از گوشه‌هایی از ابعاد تخریب کنیسه بود که بر اثر حملات هوایی اسرائیل در ۱۸ فروردین در خیابان بزرگمهر در یکی از مناطق مرکزی تهران هدف قرار گرفت و افزون بر تخریب کنیسه کلیمیان، موجب ازبین‌رفتن بخشی از اسناد دینی از جمله طومارهای تورات شد.

در دوره جنگ و حملات به ایران، جامعه یهودیان ایران و نمایندگان این گروه در ایران نه‌تنها حملات به کنیسه رفیع‌نیا، بلکه حملات هوایی اسرائیل و آمریکا به ایران را محکوم کردند. حمله به کنیسه کلیمی‌های تهران بازتاب قابل توجهی در رسانه‌های جمعی داشت. این حملات نشان داد در دوره جنگ، فقط نظامیان هدف قرار نمی‌گیرند و پیامدهای جنگ به دیگر اقشار و نیز مراکز اقتصادی، زیرساخت‌ها، ابنیه باستانی، تاریخی، فرهنگی و دینی و از جمله کنیسه یهودیان ایران رسیده است و این دست از مراکز نیز تحت تأثیر جنگ قرار گرفته‌اند. با وجود این واقعیت، اما در برخی تریبون‌ها گاه بی‌توجه به برخی ملاحظات انسانی، ملی، دینی و سیاسی اتفاقاتی روی می‌دهد که موجب خدشه واردشدن به حس همبستگی ملی و انسجام میان هم‌وطنان می‌شود. برخی بدون آنکه حساب یهودیان جهان و یهودیان و کلیمیان ایرانی را از حساب اسرائیل جدا کنند، در سخنرانی‌ها به یهودیان اشاره و به یهود و یهودیان تعریض می‌کنند. تعمیم حملات هوایی اسرائیل به همه یهودیان به معنای این است که اسرائیل نماینده همه یهودیان جهان است و چنین موضعی درست و واقع‌بینانه نیست‌. 

این را هم نباید از نظر دور داشت که این دسته از هم‌وطنان، یعنی ایرانیان کلیمی، مانند دیگر ایرانیان از پیامدهای پیچیده جنگ و تحریم بی‌سهم نیستند و مانند همه ایرانیان متحمل درد، رنج و فشارهای فراوان ناشی از تحریم‌ها و جنگ هستند و اخلاقی نیست که این مهم مورد توجه دست‌اندرکاران قرار نگیرد. همچنین یهودیان را معادل اسرائیل قراردادن، می‌تواند در میان رسانه‌های جمعی و افکار عمومی جهانی به‌ نفع اسرائیل تمام و به یهودستیزی تعبیر شود، در حالی که سابقه همزیستی برادرانه ایرانیان و از‌جمله همزیستی پیروان ادیان گوناگون با هم و با یهودیان در ایران پدیده‌ای ریشه‌دار و تاریخی است و نباید اجازه داد با برخی موضع‌گیری‌های بذر اختلاف میان پیروان ادیان گوناگون کاشته شود.

جنگ بالاخره به اتمام می‌رسد و آنچه باقی می‌ماند ملتی است که علی‌رغم تنوع در اعتقادات دینی و مذهبی، هزاران سال است ‌با یکدیگر زیسته‌اند و تقدیرشان این است که با یاری یکدیگر و دوش‌ به‌ دوش هم، ایران عزیزمان را آباد کنند.