هزینه سوپرانقلابیگری برای کشور
سوپرانقلابیها در تخریب رقبا پُرانرژیاند، اما وقتی نوبت ارائه برنامه میرسد، حرفی برای گفتن ندارند و این شکاف میان شعار و توانایی، هزینهاش را حکمرانی میپردازد. انقلابیگری، باید خود را در حل مسائل کشور و بهبود زندگی مردم نشان دهد و تا این اتفاق نیفتاده، انقلابیتربودن ادعایی بیش نیست. این جریانی که برای تخطئه دولت و حمله به رقبا لحظهای درنگ نمیکند، برای عبور کشور از بحران، طرحی در دست ندارد. کشور را نمیتوان با شعار اداره کرد. وقتی اختلاف سیاسی به دشمنی و نقد به اتهامزنی تبدیل شود، میدان برای جهل تهاجمی باز میشود.
به گزارش گروه رسانهای شرق،
سوپرانقلابیها در تخریب رقبا پُرانرژیاند، اما وقتی نوبت ارائه برنامه میرسد، حرفی برای گفتن ندارند و این شکاف میان شعار و توانایی، هزینهاش را حکمرانی میپردازد. انقلابیگری، باید خود را در حل مسائل کشور و بهبود زندگی مردم نشان دهد و تا این اتفاق نیفتاده، انقلابیتربودن ادعایی بیش نیست. این جریانی که برای تخطئه دولت و حمله به رقبا لحظهای درنگ نمیکند، برای عبور کشور از بحران، طرحی در دست ندارد. کشور را نمیتوان با شعار اداره کرد. وقتی اختلاف سیاسی به دشمنی و نقد به اتهامزنی تبدیل شود، میدان برای جهل تهاجمی باز میشود.
مشکل عمیقتر این است که بخشی از این جریان اساساً تصویری روشن از بحران ندارد. در چنین نگاهی، سخنگفتن از شکاف دولت-ملت، فرسایش سرمایه اجتماعی، بحران اقتصادی، مهاجرت نخبگان، افول مرجعیت رسانهای و نارضایتی نسلهای جدید، سیاهنمایی است. وقتی مسئله انکار شود، طبیعی است که نیازی به راهحل هم حس نشود.
اگر مجموعه مواضع، سخنرانیها، بیانیهها و تولیدات رسانهای طیف سوپرانقلابی را بررسی کنیم، به دشواری میتوان حتی دو صفحه پیشنهاد مشخص و منسجم برای اداره کشور پیدا کرد. کمتر میتوان از میان انبوه اظهارنظرهای آنان، برنامهای عملیاتی درباره اقتصاد، سیاست خارجی، مدیریت بحران، اصلاح نظام اداری، بازسازی اعتماد عمومی یا حل مسائل اجتماعی استخراج کرد. معمولاً با مجموعهای از گزارههای کلی مواجهیم که باید قوی بود، باید انقلابی ماند، باید در برابر دشمن ایستاد، باید نفوذ را مهار کرد و نباید به جریانهای غربگرا میدان داد. کشور را نمیتوان با فهرستی از بایدها اداره کرد. حکمرانی به تشخیص مسئله، تعیین اولویت، انتخاب ابزار، محاسبه هزینه و پذیرش مسئولیت نتایج نیاز دارد.
کسی که بهدرستی از ناکارآمدی یک مدیر انتقاد میکند، باید بگوید چه سازوکاری را جایگزین میکند، چه نیرویی را به میدان میآورد و چگونه از تکرار همان ناکارآمدی جلوگیری خواهد کرد. سیاست، هنر تبدیل تشخیص به تصمیم و تصمیم به نتیجه است.
نگرانکنندهتر از این خلأ برنامهای، شکلگیری نوعی فضای ذهنی و رسانهای است که در آن، اختلاف سیاسی به دشمنی و نقد به اتهامزنی تبدیل میشود. در این فضا، از یک تصویر، یک حرکت ساده یا یک جمله، سناریوهای پیچیده ساخته میشود. هر کنش سیاستمداران معتدل مغضوب تُندروها، دستمایه روایتهایی درباره توطئه، تلاش برای تصاحب قدرت میشود. دیوسازی از چهرههای سیاسی سابق و نسبتدادن نیتهای پنهان و خطرناک به آنها، بدون ارائه شواهد، جای رقابت سیاسی را گرفته است.
این پدیده را باید جدی گرفت، چون بهجای استدلال، بر توهم توطئه و بهجای رقابت، بر حذف و طرد تکیه دارد. نتیجه چنین فضایی، شکلگیری جهل تهاجمی است که در آن افراد از اطلاعات نادرست تأثیر میپذیرند و با اطمینان و خشم از آن دفاع میکنند. خطر این روند تخریب اعتبار اشخاص و عادیشدن اتهامزنی و فراهمشدن زمینه روانی برای رفتارهای خشونتآمیز علیه مخالفان است.
در چنین شرایطی، اصرار بر یکدستسازی سیاسی و فرهنگی و امنیتیدیدن مسائل اجتماعی، گرهی باز نمیکند و فاصلهها را بیشتر میکند. وقتی کانالهای رسمی انتقال مطالبات محدود میشوند، جامعه به مسیرهای غیررسمی و رسانههای جایگزین روی میآورد. وقتی گفتوگو دشوار میشود، میدان برای روایتهای افراطی بازتر خواهد شد. از این منظر، سوپرانقلابیگری، یکی از عوامل تشدید آن است.
برای نمونه، برخی مدیرانی که امروز در رأس رسانه ملی قرار گرفتهاند، زمانی که بیرون از این سازمان بودند، منتقدان پُرشور عملکرد آن محسوب میشدند. میگفتند که اگر تلویزیون به آنها سپرده شود، آن را به جایگاه واقعیاش بازمیگردانند. اما سرشان به دیوار واقعیت خورد و معلوم شد، فاصله میان شعار و توانایی مدیریتی چقدر زیاد است. حاصل کارشان، بازتولید همان ضعفهای گذشته با کیفیتی نازلتر بوده است.
امروز هم جامعه و هم ساختار مدیریت در وضعیتی از انتظار و تعلیق به سر میبرند. مردم برای تصمیمهای بلندمدت مرددند و مدیران هم از اتخاذ تصمیمهای بزرگ و پُرهزینه پرهیز میکنند. این وضعیت را نمیتوان با هیجانآفرینی سیاسی یا دشمنتراشی داخلی تغییر داد. راه خروج از تعلیق، بازگرداندن عقلانیت به سیاست و احیای امکان گفتوگو و تصمیمگیری است.
انقلابیگری، اگر قرار است فضیلتی سیاسی باشد، باید در توانایی حل مسائل کشور و بهبود زندگی مردم خود را نشان دهد. هر جریانی که مدعی صلاحیت بیشتر است، پیش از مطالبه قدرت باید برنامهاش را روی میز بگذارد. برنامهای که معلوم کند چه مشکلی را چگونه حل میکند، چه هزینهای میپردازد و چگونه پاسخگوی نتیجه خواهد بود. کشور را با شعار نمیشود اداره کرد، با برنامه میشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.