غریبه
هوشنگهِری گفت: «مگه تو نگفتی دکتره پریخانومو از بالاپشتبوم هل داد پایین!» فریکج گفت: «کدوم دکتره آقایی؟ کدوم پریخانوم!» هوشنگهِری گفت: «همون دکتره که میگفتی آمپولزنه، یکی از مریضاشو میبره بالاپشتبوم...» فریکج گف: «پری کیه، دکتره واسه چی هلش داده!» هوشنگهری گفت: «پریخانوم همسایهتون، که زاغ سیاشونو چوب میزد.» فریکج گفت: «اینا کیان، خونشون کجاس؟» احمدشکارچی گفت: «لندرور که تو گِل نشست گفتم یا خدا شب اینجا مهمونیم!» حسنگشنه گفت: »تا حالا تو بیابون گیر افتادی، گشنه موندی؟» احمدشکارچی گفت: «چندباری شده، یهبارش خیلی بد گذشت.» هوشنگهری گفت: «زن بیچاره مفتیمفتی مرد. اونم واسه عشق یکی دیگه. برو کلانتری خبر بده، زل زدی تو چشای من که چی بشه!» فریکج گفت: «با منی، من برم؟» حسنگشنه گفت: «لندرورو چهجوری بیرون کشیدی؟» هوشنگهری گفت: «فکر میکنی نمیدونم چیکارهای، این قفس و این قناری سیاهبازیه، تو ساقی یهمحلهای!» احمدشکارچی گفت: «ماشینو ول کردم زدم به بیابون. اگه اونجا میموندم، شب کار بیخ پیدا میکرد.» هوشنگهری گفت: «یادت اومد پری کیه؟!» فریکج جوابش را نداد. زل زد به قهوهچی تا او
را از این وضع خلاص کند، اما او سرش به کار خودش گرم بود. غریبهای هم نشسته بود ورِ دلش و بیاعتنا چای میخورد. حسنگشنه گفت: «نترسیدی جکوجونوری بهت حمله کنه؟» احمدشکارچی گفت: «چارهای نداشتم، باید میرفتم یه تراکتور میاوردم.» حسنگشنه گفت: «از کجا؟» احمدشکارچی گفت: «یه روستا همون سیکیلومتری بود.» حسن گشنه گفت: «سیکیلومتری! خداتو شکر.» هوشنگهری گفت: «خودتو به خریت نزن. مگه تو نگفتی دکتره با مریضش میرفتن بالاپشتبوم که یهروز پریخانوم مچشونو گرفت، اونا هم ترسیدن و هلش دادن پایین. مگه نگفتی پریخانوم زن همسایهتون بود که میاومد بالاپشتبوم با تو بادبادک هوا میکرد و غشغش میخندید!» فریکج گفت: «با من؟!» هوشنگهری گفت: «آره با تو! مگه نمیگفتی یهدستش به پر چادرش بود، یهدستش به نخ بادبادک که دکترو با زنه میبینه. همون زنه که روانی بود، میخواست علاجش کنه...» احمدشکارچی گفت: «کف پام تاول زده بود. ذُقذُق میکرد و دلم ریش میشد. نه بوتهای، نه علفی، نه درختی، نه رودخونهای. عدل آفتاب میزد تو مخم...» غریبه گفت: «مشدی یه دیزی.» فریکج گفت: «مشدی این چهمرگشه یهبند داره حرف میزنه...» قهوهچی
جواب نداد. از تنور دیزی را برداشت و گذاشت توی سینی، با یک کاسه و گوشتکوب و سبدی سبزی. هوشنگهری گفت: «بگو به مرتضیعلی اینارو من نگفتم. بگو به جدهسادات...» فریکج گفت: «به علی من نگفتم، دست از سرم بردار!» احمدشکارچی گفت: «نرسیده به ده، یه قبرستون بود. جمعیت سیاهی میزد. گفتم، تف به این شانس، تو این والذاریات کی کمکم میکنه!» هوشنگهری گفت: «تو نگفتی میرفتی اون بالا هگل بخونی، مارکس بخونی تا آدم بشی! نگفتی اون بالا زل میزدی به ابرا و هی به پریخانوم میگفتی خدا اونجاست، داره مارو نگاه میکنه و هی داد میزدی آخدا من اینجام نگام کن.» فریکج گفت: «به علی من نگفتم!» حسنگشنه گفت: «کی مرده بود؟» احمدشکارچی گفت: «نمرده بود، بالای هشتادسال سن داشت. به پسراش گفته بود منو ببرید قبرستون ببینم قبرم اندازهم هست یا نه!» حسنگشنه گفت: «اندازهش بود؟» احمدشکارچی گفت: «نرفتم جلو، تا منو دیدن یه قبرستون آدم زل زد به من. گفتم ماشینم تو گل مونده، یه تراکتور میخوام بکشیدش بیرون، پولشو میدم هرچی بشه. یهویی مرده از تو گور پرید بیرون و گفت: آخدا شکرت، خرج کفنودفن دراومد. پنجاه میگیرم درمیارمش. گفتم: شما؟! گفت:
آره هنوز که نمردم.» حسنگشنه گفت: «جانمی پول، بوش مردهرو زنده میکنه!» هوشنگهری گفت: «مگه پریخانوم بهت نگفت، ذلیلمرده واسهچی میای بالاپشتبوم؟ میای من و حاجیرو دید بزنی، بعدش بری به ننهت بگی، اونم بره شهر رو پر کنه که پری اِل میکنه بِل میکنه، مردا رو بیدل میکنه... مگه تو نگفتی بیدل میخوندی، بیدل دهلوی؟ بعد بلندبلند داد میزدی آخدا من اینجام پشت کولر ششهزارِ پریخانوم که تسمهش پاره شده!» فریکج قفسش را برداشت تا شلشلی از قهوهخانه بیرون بزند. هوشنگهری گفت: «بری بیرون اونپاتم قلم میکنم، باید بمونی تا کلانتری بیاد. مگه نگفتی دکتر پریخانومو هل داد پایین، تو که شاهد بودی! کجا میخوای بری؟ چرا میخوای پول خونِ یکیرو پایمال کنی؟» فریکج برگشت، سرجایش نشست و زل زد به دستهای غریبه که داشت آب دیزی را توی کاسه رویی میریخت. فریکج گفت: «آقایی به مولا من نبودم، من نگفتم، دردسرم نده!» هوشنگهری گفت: «مگه نگفتی داشتی پشت کولر کتاب میخوندی؟» فریکج گفت: «آقایی من که سواد ندارم!» غریبه نانسنگک را ترید کرد تو آبگوشت و با قاشق آن را هم زد و لقمهای با پری پیاز چپاند توی دهانش. قهوهچی چای آورد و
گذاشت روی میزها. حسنگشنه گفت: «بالاخره ماشینو از گل درآورد؟» احمدشکارچی گفت: «خودش که نه، پسرش. ولی پولو خودش گرفت.»
حسنگشنه گفت: «پیرمرده مرد؟» احمدشکارچی گفت: «نه بابا، میگن پسرش مرده اما خودش هنوز زندهس!» هوشنگهری گفت: «مگه نگفتی دکتره مریضشو گذاشته رو برانکارد و آورده بود بالاپشتبوم تا علاجش کنه که پریخانوم دیدشون و گفت ذلیلمردهها مگه اینجا جای دوادرمونه! مگه نگفتی تا دکتره دید اوضاع خیطه پریخانوم رو هل داد پایین... پریخانوم که نخ بادبادک تو دستش بود رفت هوا و حاجیآقا با زیرپوش رکابی و پیژامه آبی دوید توی حیاط و داد زد: زنیکه کجا داری میری پس ناهار من چی میشه؟» فریکج گفت: «آقایی من برم؟» هوشنگهری گفت: «کجا؟ الان کلانتری میاد.» غریبه گوشت و نخود و سیبزمینی را ریخت تو کاسه و شروع کرد به کوبیدن آن. بعد استخوان قلم را برداشت و تویش را مک زد و انداخت تو سینی. هوشنگهری گفت: «مگه نگفتی هرکی بره بالاپشتبوم بشینه و هزاربار بگه آخدا منو دریاب، خدا کمکش میکنه؟» فریکج، قفسش را برداشت تا باز برود.
هوشنگهری گفت: «کجا میری؟» گفت: «از صبح یهقرونم کاسبی نکردم.» هوشنگهری گفت: «پس پول خون پریخانوم چی میشه! خدارو خوش نمیاد تو شاهد باشی یهنفر رو بکشند و بذاری بری. یادت نیست میگفتی پریخانوم گفت بیا بریم بالاپشتبوم واست درددل کنم، آخه من هیشکی رو ندارم، اجاقم کوره. میگفت هم کتاب بخون، هم به حرفای من گوش بده. اما به حاجیآقا نگیها!» غریبه بلند شد رفت طرف قهوهچی، از کنار آنها گذشت و زیرچشمی نگاهی به هر دو انداخت. در قهوهخانه را که باز کرد، هوشنگهری گفت: «مگه تو نگفتی؟» غریبه برگشت و گفت: «با منی؟!» سکوت قهوهخانه را در بر گرفت. هوشنگهری نگاه کشداری به سرتاپای غریبه کرد و گفت: «دیگه اینورا پیدات نشه!» غریبه جوابش را نداد و رفت.
* داستانهای بههمپیوسته «کندو» چهارشنبهها منتشر میشود
هوشنگهِری گفت: «مگه تو نگفتی دکتره پریخانومو از بالاپشتبوم هل داد پایین!» فریکج گفت: «کدوم دکتره آقایی؟ کدوم پریخانوم!» هوشنگهِری گفت: «همون دکتره که میگفتی آمپولزنه، یکی از مریضاشو میبره بالاپشتبوم...» فریکج گف: «پری کیه، دکتره واسه چی هلش داده!» هوشنگهری گفت: «پریخانوم همسایهتون، که زاغ سیاشونو چوب میزد.» فریکج گفت: «اینا کیان، خونشون کجاس؟» احمدشکارچی گفت: «لندرور که تو گِل نشست گفتم یا خدا شب اینجا مهمونیم!» حسنگشنه گفت: »تا حالا تو بیابون گیر افتادی، گشنه موندی؟» احمدشکارچی گفت: «چندباری شده، یهبارش خیلی بد گذشت.» هوشنگهری گفت: «زن بیچاره مفتیمفتی مرد. اونم واسه عشق یکی دیگه. برو کلانتری خبر بده، زل زدی تو چشای من که چی بشه!» فریکج گفت: «با منی، من برم؟» حسنگشنه گفت: «لندرورو چهجوری بیرون کشیدی؟» هوشنگهری گفت: «فکر میکنی نمیدونم چیکارهای، این قفس و این قناری سیاهبازیه، تو ساقی یهمحلهای!» احمدشکارچی گفت: «ماشینو ول کردم زدم به بیابون. اگه اونجا میموندم، شب کار بیخ پیدا میکرد.» هوشنگهری گفت: «یادت اومد پری کیه؟!» فریکج جوابش را نداد. زل زد به قهوهچی تا او
را از این وضع خلاص کند، اما او سرش به کار خودش گرم بود. غریبهای هم نشسته بود ورِ دلش و بیاعتنا چای میخورد. حسنگشنه گفت: «نترسیدی جکوجونوری بهت حمله کنه؟» احمدشکارچی گفت: «چارهای نداشتم، باید میرفتم یه تراکتور میاوردم.» حسنگشنه گفت: «از کجا؟» احمدشکارچی گفت: «یه روستا همون سیکیلومتری بود.» حسن گشنه گفت: «سیکیلومتری! خداتو شکر.» هوشنگهری گفت: «خودتو به خریت نزن. مگه تو نگفتی دکتره با مریضش میرفتن بالاپشتبوم که یهروز پریخانوم مچشونو گرفت، اونا هم ترسیدن و هلش دادن پایین. مگه نگفتی پریخانوم زن همسایهتون بود که میاومد بالاپشتبوم با تو بادبادک هوا میکرد و غشغش میخندید!» فریکج گفت: «با من؟!» هوشنگهری گفت: «آره با تو! مگه نمیگفتی یهدستش به پر چادرش بود، یهدستش به نخ بادبادک که دکترو با زنه میبینه. همون زنه که روانی بود، میخواست علاجش کنه...» احمدشکارچی گفت: «کف پام تاول زده بود. ذُقذُق میکرد و دلم ریش میشد. نه بوتهای، نه علفی، نه درختی، نه رودخونهای. عدل آفتاب میزد تو مخم...» غریبه گفت: «مشدی یه دیزی.» فریکج گفت: «مشدی این چهمرگشه یهبند داره حرف میزنه...» قهوهچی
جواب نداد. از تنور دیزی را برداشت و گذاشت توی سینی، با یک کاسه و گوشتکوب و سبدی سبزی. هوشنگهری گفت: «بگو به مرتضیعلی اینارو من نگفتم. بگو به جدهسادات...» فریکج گفت: «به علی من نگفتم، دست از سرم بردار!» احمدشکارچی گفت: «نرسیده به ده، یه قبرستون بود. جمعیت سیاهی میزد. گفتم، تف به این شانس، تو این والذاریات کی کمکم میکنه!» هوشنگهری گفت: «تو نگفتی میرفتی اون بالا هگل بخونی، مارکس بخونی تا آدم بشی! نگفتی اون بالا زل میزدی به ابرا و هی به پریخانوم میگفتی خدا اونجاست، داره مارو نگاه میکنه و هی داد میزدی آخدا من اینجام نگام کن.» فریکج گفت: «به علی من نگفتم!» حسنگشنه گفت: «کی مرده بود؟» احمدشکارچی گفت: «نمرده بود، بالای هشتادسال سن داشت. به پسراش گفته بود منو ببرید قبرستون ببینم قبرم اندازهم هست یا نه!» حسنگشنه گفت: «اندازهش بود؟» احمدشکارچی گفت: «نرفتم جلو، تا منو دیدن یه قبرستون آدم زل زد به من. گفتم ماشینم تو گل مونده، یه تراکتور میخوام بکشیدش بیرون، پولشو میدم هرچی بشه. یهویی مرده از تو گور پرید بیرون و گفت: آخدا شکرت، خرج کفنودفن دراومد. پنجاه میگیرم درمیارمش. گفتم: شما؟! گفت:
آره هنوز که نمردم.» حسنگشنه گفت: «جانمی پول، بوش مردهرو زنده میکنه!» هوشنگهری گفت: «مگه پریخانوم بهت نگفت، ذلیلمرده واسهچی میای بالاپشتبوم؟ میای من و حاجیرو دید بزنی، بعدش بری به ننهت بگی، اونم بره شهر رو پر کنه که پری اِل میکنه بِل میکنه، مردا رو بیدل میکنه... مگه تو نگفتی بیدل میخوندی، بیدل دهلوی؟ بعد بلندبلند داد میزدی آخدا من اینجام پشت کولر ششهزارِ پریخانوم که تسمهش پاره شده!» فریکج قفسش را برداشت تا شلشلی از قهوهخانه بیرون بزند. هوشنگهری گفت: «بری بیرون اونپاتم قلم میکنم، باید بمونی تا کلانتری بیاد. مگه نگفتی دکتر پریخانومو هل داد پایین، تو که شاهد بودی! کجا میخوای بری؟ چرا میخوای پول خونِ یکیرو پایمال کنی؟» فریکج برگشت، سرجایش نشست و زل زد به دستهای غریبه که داشت آب دیزی را توی کاسه رویی میریخت. فریکج گفت: «آقایی به مولا من نبودم، من نگفتم، دردسرم نده!» هوشنگهری گفت: «مگه نگفتی داشتی پشت کولر کتاب میخوندی؟» فریکج گفت: «آقایی من که سواد ندارم!» غریبه نانسنگک را ترید کرد تو آبگوشت و با قاشق آن را هم زد و لقمهای با پری پیاز چپاند توی دهانش. قهوهچی چای آورد و
گذاشت روی میزها. حسنگشنه گفت: «بالاخره ماشینو از گل درآورد؟» احمدشکارچی گفت: «خودش که نه، پسرش. ولی پولو خودش گرفت.»
حسنگشنه گفت: «پیرمرده مرد؟» احمدشکارچی گفت: «نه بابا، میگن پسرش مرده اما خودش هنوز زندهس!» هوشنگهری گفت: «مگه نگفتی دکتره مریضشو گذاشته رو برانکارد و آورده بود بالاپشتبوم تا علاجش کنه که پریخانوم دیدشون و گفت ذلیلمردهها مگه اینجا جای دوادرمونه! مگه نگفتی تا دکتره دید اوضاع خیطه پریخانوم رو هل داد پایین... پریخانوم که نخ بادبادک تو دستش بود رفت هوا و حاجیآقا با زیرپوش رکابی و پیژامه آبی دوید توی حیاط و داد زد: زنیکه کجا داری میری پس ناهار من چی میشه؟» فریکج گفت: «آقایی من برم؟» هوشنگهری گفت: «کجا؟ الان کلانتری میاد.» غریبه گوشت و نخود و سیبزمینی را ریخت تو کاسه و شروع کرد به کوبیدن آن. بعد استخوان قلم را برداشت و تویش را مک زد و انداخت تو سینی. هوشنگهری گفت: «مگه نگفتی هرکی بره بالاپشتبوم بشینه و هزاربار بگه آخدا منو دریاب، خدا کمکش میکنه؟» فریکج، قفسش را برداشت تا باز برود.
هوشنگهری گفت: «کجا میری؟» گفت: «از صبح یهقرونم کاسبی نکردم.» هوشنگهری گفت: «پس پول خون پریخانوم چی میشه! خدارو خوش نمیاد تو شاهد باشی یهنفر رو بکشند و بذاری بری. یادت نیست میگفتی پریخانوم گفت بیا بریم بالاپشتبوم واست درددل کنم، آخه من هیشکی رو ندارم، اجاقم کوره. میگفت هم کتاب بخون، هم به حرفای من گوش بده. اما به حاجیآقا نگیها!» غریبه بلند شد رفت طرف قهوهچی، از کنار آنها گذشت و زیرچشمی نگاهی به هر دو انداخت. در قهوهخانه را که باز کرد، هوشنگهری گفت: «مگه تو نگفتی؟» غریبه برگشت و گفت: «با منی؟!» سکوت قهوهخانه را در بر گرفت. هوشنگهری نگاه کشداری به سرتاپای غریبه کرد و گفت: «دیگه اینورا پیدات نشه!» غریبه جوابش را نداد و رفت.
* داستانهای بههمپیوسته «کندو» چهارشنبهها منتشر میشود
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.