|

دیاثتی دیگر

مهرداد حجتی

دست‌چپی: «می‌شود یکی به ما بگوید توی این «هفت» چه خبر است؟»
دست‌راستی: «عددش؟»
دست‌چپی: «برنامه‌اش؟»
دست‌راستی: «مگر چه شده؟»
دست‌چپی: «حالا نوبت «فراستی» است که چیزی بگوید».
دست‌راستی: «متوجه نمی‌شوم. چیزی گفته؟»
دست‌چپی: «خوب شد آن بزرگوار واژه «دیاثت» را به اهل ادب معرفی کرد تا لااقل واژه‌ای به دایره واژگان ادب‌دوستان اضافه شود وگرنه معلوم نبود این مسعودخان فراستی از چه واژه‌ای برای توصیف «کمال تبریزی» استفاده می‌کرد».
دست‌راستی: «خیلی به مذاقش مزه کرده لابد. به نظرش خوش‌آهنگ جلوه کرده. از نظر وزنی هم با نظافت، کیاست و سیاست هم‌وزن است. گفته به کار ببرم جالب است. اشکالی که ندارد. دارد؟»
دست‌چپی: «اصلا معنی واژه مهم نیست؟!»
دست‌راستی: «اینجا آهنگ مقدم بر معناست. این را از تصریح فراستی می‌شود فهمید».
دست‌چپی: «حالا نوبت توست مرا دست بیندازی؟ می‌شود کمی جدی حرف بزنی؟»
دست‌راستی: «باور کن جدی گفتم».
دست‌چپی: «می‌خواهی بگویی شکل و آهنگ کلمات برای این دوستان مهم‌اند نه معنایشان؟»
دست‌راستی: «این‌طور مطلب برای همه قابل‌هضم‌تر می‌شود. بهتر نیست؟»
دست‌چپی: «عجب مارمولکی هستی‌ها!»
دست‌راستی: «گفتی «مارمولک». از «منوچهر محمدی» تهیه‌کننده‌اش چه خبر؟»
دست‌چپی: «تازگی حرف‌هایی زده. گفته استقبال مردم از بعضی فیلم‌ها واکنشی است. مردم چیزی را که فرهنگ رسمی به آنها می‌گوید برو ببین نمی‌بینند. عملا چیزی را می‌بینند که فرهنگ رسمی می‌گوید نبین. بدتر از این، اپیکوریسم با نیهیلیسم است. یعنی برای مردم دیگر هیچ‌چیز مهم نیست».
دست‌راستی: «چی‌چی‌کوریسم؟»
دست‌چپی: «این را ول کن. اصل مطلب را بچسب که چه گفته؟»
دست‌راستی: «اصل مطلب اتفاقا همین بود».
دست‌چپی: «پس کل مطلب برای تو یعنی کشک؟»
دست‌راستی: «دارم به آهنگ آن کلمه فکر می‌کنم».
دست‌چپی: «مگر فکر هم می‌کنی؟»
دست‌راستی: «می‌بینی که (به نشانه تفکر اخم می‌کند و سپس ادامه می‌دهد) به‌غیر از این چی‌چی‌کوریسم چیز دیگری هم گفته؟»
دست‌چپی: «گفته این آقای خاوری که حالا به جرم اختلاس فراری شده، اولین کسی بوده که طرح تفکیک جنسیتی را اجرائی کرده. اولین‌بار در مشهد و اصفهان شعبه بانک زنانه دایر کرده».
دست‌راستی: «دمش گرم».
دست‌چپی: «مرد حسابی دارد می‌گوید خاوری. آن‌وقت تو می‌گویی دمش گرم. امروز یک چیزیت شده‌ها؟»
دست‌راستی: «هر که می‌خواهد باشد. کارش که خوب بوده. لابد شعبه زنانه لازم بوده».
دست‌چپی: «گفتم که متوجه نیستی منوچهر محمدی دارد از رفتارهایی حرف می‌زند که نتیجه آنها مردم را به واکنش واداشته است».
دست‌راستی: «با سینمارفتن زیاد؟»
دست‌چپی: «امروز من هرچه می‌گویم تو چیز دیگری می‌گویی. چیزی خورده‌ای؟»
دست‌راستی: «نه».
دست‌چپی: «لابد چیزی کشیده‌ای؟»
دست‌راستی: «نه به‌خدا. عجب آدمی هستی‌ها!»
دست‌چپی: «لابد سرت به جایی خورده؟»
دست‌راستی: «نه به جایی نخورده».
دست‌چپی: «پس چرا این‌قدر پرت‌وپلا می‌گویی؟»
دست‌راستی: «چیزی نگفتم که!»
دست‌چپی: «از آن‌موقع که اینجا نشسته‌ایم تا حالا همه‌اش داری بی‌ربط حرف می‌زنی. لابد جایی بوده‌ای. کاری کرده‌ای».
دست‌راستی: «فقط دیشب نشستم پای «هفت». همین. باور کن».
دست‌چپی: «گفتم چیزیت شده».
دست‌راستی: «این‌قدر تابلوست؟»
دست‌چپی: «اصلا حرف‌زدنت عوض شده. مثل سابق نیست. همه‌اش دنبال واژه‌های عجیب‌غریب می‌گردی. چیز‌های بی‌ربط برایت مهم شده. کاری به مفهوم کلمات نداری. همین‌طور برای خودت چیزهایی می‌تراشی که آدم را متحیر می‌کنی. خیلی عوض شده‌ای».
دست‌راستی: «داری نگرانم می‌کنی. یعنی این‌قدر حالم بد است؟!»
دست‌چپی: «به نظر که این‌طور می‌آید».
دست‌راستی: «اما خودم چنین حسی ندارم. فکر می‌کنم بهتر هم شده‌ام».
دست‌چپی: «واقعا؟!»
دست‌راستی: «آدم خیلی چیزها یاد می‌گیرد. مثلا همین هفته درباره «جشنواره کن» خیلی چیزها را فهمیدم که قبلا اصلا نمی‌دانستم. اینها جالب است. دیگر».
دست‌چپی: «می‌شود بگویی چه چیزهایی فهمیدی؟»
دست‌راستی: «با گزارشی که نشان داد می‌خواست ثابت کند آنجا واقعا جشنواره دگرباش‌هاست».
دست‌چپی: «ثابت کرد؟»
دست‌راستی: «در گزارش که چیزی نشان داده نشد. همه تصویرها مات شده بودند. نمی‌شده نشان بدهند. قابل‌نمایش نبوده لابد».
دست‌چپی: «نگفتی ثابت شد؟»
دست‌راستی: «ثابتِ ثابت که نه. اما خُب...».
دست‌چپی: «خُب که چی؟»
دست‌راستی: «خُب بالاخره حرف‌ها تازه است».
دست‌چپی: «همین که تازه است خوب است؟! اینها چه کمکی به سینما می‌کند؟»
دست‌راستی: «کمک؟! به این‌ فکر نکرده بودم. آخر ذهنم هنوز درگیر آن کلمه است. گفتی چه بود؟ چی‌چی‌کوریسم؟».

دست‌چپی: «می‌شود یکی به ما بگوید توی این «هفت» چه خبر است؟»
دست‌راستی: «عددش؟»
دست‌چپی: «برنامه‌اش؟»
دست‌راستی: «مگر چه شده؟»
دست‌چپی: «حالا نوبت «فراستی» است که چیزی بگوید».
دست‌راستی: «متوجه نمی‌شوم. چیزی گفته؟»
دست‌چپی: «خوب شد آن بزرگوار واژه «دیاثت» را به اهل ادب معرفی کرد تا لااقل واژه‌ای به دایره واژگان ادب‌دوستان اضافه شود وگرنه معلوم نبود این مسعودخان فراستی از چه واژه‌ای برای توصیف «کمال تبریزی» استفاده می‌کرد».
دست‌راستی: «خیلی به مذاقش مزه کرده لابد. به نظرش خوش‌آهنگ جلوه کرده. از نظر وزنی هم با نظافت، کیاست و سیاست هم‌وزن است. گفته به کار ببرم جالب است. اشکالی که ندارد. دارد؟»
دست‌چپی: «اصلا معنی واژه مهم نیست؟!»
دست‌راستی: «اینجا آهنگ مقدم بر معناست. این را از تصریح فراستی می‌شود فهمید».
دست‌چپی: «حالا نوبت توست مرا دست بیندازی؟ می‌شود کمی جدی حرف بزنی؟»
دست‌راستی: «باور کن جدی گفتم».
دست‌چپی: «می‌خواهی بگویی شکل و آهنگ کلمات برای این دوستان مهم‌اند نه معنایشان؟»
دست‌راستی: «این‌طور مطلب برای همه قابل‌هضم‌تر می‌شود. بهتر نیست؟»
دست‌چپی: «عجب مارمولکی هستی‌ها!»
دست‌راستی: «گفتی «مارمولک». از «منوچهر محمدی» تهیه‌کننده‌اش چه خبر؟»
دست‌چپی: «تازگی حرف‌هایی زده. گفته استقبال مردم از بعضی فیلم‌ها واکنشی است. مردم چیزی را که فرهنگ رسمی به آنها می‌گوید برو ببین نمی‌بینند. عملا چیزی را می‌بینند که فرهنگ رسمی می‌گوید نبین. بدتر از این، اپیکوریسم با نیهیلیسم است. یعنی برای مردم دیگر هیچ‌چیز مهم نیست».
دست‌راستی: «چی‌چی‌کوریسم؟»
دست‌چپی: «این را ول کن. اصل مطلب را بچسب که چه گفته؟»
دست‌راستی: «اصل مطلب اتفاقا همین بود».
دست‌چپی: «پس کل مطلب برای تو یعنی کشک؟»
دست‌راستی: «دارم به آهنگ آن کلمه فکر می‌کنم».
دست‌چپی: «مگر فکر هم می‌کنی؟»
دست‌راستی: «می‌بینی که (به نشانه تفکر اخم می‌کند و سپس ادامه می‌دهد) به‌غیر از این چی‌چی‌کوریسم چیز دیگری هم گفته؟»
دست‌چپی: «گفته این آقای خاوری که حالا به جرم اختلاس فراری شده، اولین کسی بوده که طرح تفکیک جنسیتی را اجرائی کرده. اولین‌بار در مشهد و اصفهان شعبه بانک زنانه دایر کرده».
دست‌راستی: «دمش گرم».
دست‌چپی: «مرد حسابی دارد می‌گوید خاوری. آن‌وقت تو می‌گویی دمش گرم. امروز یک چیزیت شده‌ها؟»
دست‌راستی: «هر که می‌خواهد باشد. کارش که خوب بوده. لابد شعبه زنانه لازم بوده».
دست‌چپی: «گفتم که متوجه نیستی منوچهر محمدی دارد از رفتارهایی حرف می‌زند که نتیجه آنها مردم را به واکنش واداشته است».
دست‌راستی: «با سینمارفتن زیاد؟»
دست‌چپی: «امروز من هرچه می‌گویم تو چیز دیگری می‌گویی. چیزی خورده‌ای؟»
دست‌راستی: «نه».
دست‌چپی: «لابد چیزی کشیده‌ای؟»
دست‌راستی: «نه به‌خدا. عجب آدمی هستی‌ها!»
دست‌چپی: «لابد سرت به جایی خورده؟»
دست‌راستی: «نه به جایی نخورده».
دست‌چپی: «پس چرا این‌قدر پرت‌وپلا می‌گویی؟»
دست‌راستی: «چیزی نگفتم که!»
دست‌چپی: «از آن‌موقع که اینجا نشسته‌ایم تا حالا همه‌اش داری بی‌ربط حرف می‌زنی. لابد جایی بوده‌ای. کاری کرده‌ای».
دست‌راستی: «فقط دیشب نشستم پای «هفت». همین. باور کن».
دست‌چپی: «گفتم چیزیت شده».
دست‌راستی: «این‌قدر تابلوست؟»
دست‌چپی: «اصلا حرف‌زدنت عوض شده. مثل سابق نیست. همه‌اش دنبال واژه‌های عجیب‌غریب می‌گردی. چیز‌های بی‌ربط برایت مهم شده. کاری به مفهوم کلمات نداری. همین‌طور برای خودت چیزهایی می‌تراشی که آدم را متحیر می‌کنی. خیلی عوض شده‌ای».
دست‌راستی: «داری نگرانم می‌کنی. یعنی این‌قدر حالم بد است؟!»
دست‌چپی: «به نظر که این‌طور می‌آید».
دست‌راستی: «اما خودم چنین حسی ندارم. فکر می‌کنم بهتر هم شده‌ام».
دست‌چپی: «واقعا؟!»
دست‌راستی: «آدم خیلی چیزها یاد می‌گیرد. مثلا همین هفته درباره «جشنواره کن» خیلی چیزها را فهمیدم که قبلا اصلا نمی‌دانستم. اینها جالب است. دیگر».
دست‌چپی: «می‌شود بگویی چه چیزهایی فهمیدی؟»
دست‌راستی: «با گزارشی که نشان داد می‌خواست ثابت کند آنجا واقعا جشنواره دگرباش‌هاست».
دست‌چپی: «ثابت کرد؟»
دست‌راستی: «در گزارش که چیزی نشان داده نشد. همه تصویرها مات شده بودند. نمی‌شده نشان بدهند. قابل‌نمایش نبوده لابد».
دست‌چپی: «نگفتی ثابت شد؟»
دست‌راستی: «ثابتِ ثابت که نه. اما خُب...».
دست‌چپی: «خُب که چی؟»
دست‌راستی: «خُب بالاخره حرف‌ها تازه است».
دست‌چپی: «همین که تازه است خوب است؟! اینها چه کمکی به سینما می‌کند؟»
دست‌راستی: «کمک؟! به این‌ فکر نکرده بودم. آخر ذهنم هنوز درگیر آن کلمه است. گفتی چه بود؟ چی‌چی‌کوریسم؟».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.