|

اعدام

احمد غلامی

اول غریبه بود انگار، اما نبود. قهوه‌چی گفت: «خوش اومدی والا!» هوشنگ هِری گفت: «والا؟!» چرتش پاره شد، چشم‌هایش را باز کرد و گفت: «آره خودشه، والا!» احمد شکارچی و حسن گشنه منتظر بودند تا آنها بلند شوند و همدیگر را در آغوش بگیرند، که این کار را نکردند. والا گفت: «با خودت چي‌‌کار کردی رفیق!» هوشنگ هِری گفت: «تو که داغون‌تري!» قهوه‌چی گفت: «راه گم کردی والا!» هوشنگ هِری گفت: «دلش هوای...» قهوه‌چی گفت: «باز شروع نکن.» می‌خواست حرف را درز بگیرد، که والا خیال‌شان را راحت کرد، گفت: «راستی از منیرو چه‌ خبر؟» احمد شکارچی برگشت به والا نگاه کرد. منیرو را می‌شناخت، او را دیده بود. یک‌‌بار توی همین قهوه‌خانه. به والا زل زد تا ردی از اثر نگاه کوتاه، مختصر و گذرای منیرو را در او ببیند. قهوه‌چی گفت: «منیرو رو که می‌شناسی، یه‌جا بند نمی‌شه، اومد و رفت.» والا دیگر سؤال نکرد تا بفهماند گیر منیرو نیست. هوشنگ هِری از همان اول شکش برده بود، که گفت: «دلش هوای...» والا گفت: «دلم هوای بیژن رو کرده. ازش خبر دارین؟» قهوه‌چی یک‌سری چای آورد و دانه‌دانه چید روی میز. هوشنگ هری گفت: «بيست‌سالی دیر اومدی!» والا گفت: «چطور؟» گفت: «یه‌سال بعد از اینکه تو گم‌و‌گور شدی اعدامش کردن!» حسن گشنه گفت: «خدا رحمتش کنه!» قهوه‌چی گفت:‌ «مگه می‌شناختیش؟» گفت: «نه، چه فرقی می‌کنه!» احمد شکارچی گفت: «واسه چی اعدامش کردن؟» کسی جوابش را نداد. والا استکان چای را برداشت و به دهانش نزدیک کرد، نخورد. آن را گذاشت روی میز، این‌بار حبه‌ای قند برداشت و انداخت تو دهانش، استکان چای را بالا برد و هورت کشید، دهانش سوخت. استکان را گذاشت روی میز و گفت: «اُه... اُه...» هوشنگ هِری گفت: «نسوزی!» والا گفت: «خیلی وقته سوختیم!» هوشنگ هِری گفت: «سرنوشت همه‌مون سوختنه!» والا گفت: «چطوری دستگیرش کردن؟» قهوه‌چی گفت: «می‌گن یکی لوش داده.» احمد شکارچی گفت: «کی لوش داده؟» قهوه‌چی گفت: «اگه بگم می‌شناسیش؟!» احمد شکارچی گفت: «شاید آره، شایدم نه!» قهوه‌چی گفت: «نقی، تقی چه فرقی می‌کنه... بعضيا می‌گن اِسی هفت‌رنگ لوش داده، اما گمون نکنم!» حسن گشنه گفت:‌ «نامرد بی‌پدر!» قهوه‌چی گفت: «مگه می‌شناختیش؟» گفت: «نه، چه فرقی می‌کنه.» والا گفت: «خودش کجاست؟» هوشنگ هِری گفت: «خودِ کی؟» والا گفت: «اِسی دیگه!» قهوه‌چی گفت: «نابود شد، سوخت.» احمد شکارچی گفت: «حقشه!» هوشنگ هِری گفت: «حقِ کی؟ مگه تو می‌شناختیش؟» گفت: «نه، چه فرقی می‌کنه!» والا گفت: «کجا گرفتنش؟» هوشنگ هِری گفت: «چه فرقی می‌کنه، اصلش اعدامه که کردن!» قهوه‌چی گفت: «تو راه کرمان دستگیرش کردن، می‌خواسته بره زاهدان از اونجا پاکستان.» والا گفت: «چندسال تو زندان بود؟» هوشنگ هِری گفت: «چه فرقی می‌کنه، اصلش اعدامه که کردن!» قهوه‌چی گفت: «دو سال تو زندون کرمان بود.» حسن گشنه گفت: «جای خیلی گندیه!» احمد شکارچی گفت: «مگه اونجا بودی؟» گفت: «نه ولی شنیدم.» پرسید: «از کی؟» گفت: «از رفیقم، شیش ماه اون‌جا حبس بود.» والا گفت: «بیچاره!» حسن گشنه گفت: «بیچاره کی؟» گفت: «رفیقت!» حسن گشنه گفت: «مگه می‌شناختیش؟» والا گفت: «کی رو؟» حسن گشنه گفت: «رفیق منو دیگه...» والا گفت: «باید می‌شناختمش؟» گفت: «آخه گفتی بیچاره!» والا گفت: «همین‌طوری گفتم.» حسن گشنه گفت: «نه بابا حقش بود نامردِ روزگار!» هوشنگ هِری گفت: «واسه چی یاد بیژن افتادی؟» والا گفت: «همین‌طوری، یهویی.» قهوه‌چی گفت: «بعدِ بیست‌سال؟» احمد شکارچی گفت: «یه رفیق داشتم که بعد بیست‌سال، پرسون‌پرسون پیدام کرد، اومد در خونه‌م. گفتم، اینجا چی‌کار می‌کنی؟ گفت، یهو دلم هوات رو کرده.» حسن گشنه گفت: «خیلی حال کردی؟» گفت: «اصلا!» حسن گشنه گفت: «واسه چی؟» احمد شکارچی گفت: «بعد بیست‌سال اومده بود خودش رو خلاص کنه.» حسن گشنه گفت: «از چی؟» احمد شکارچی جوابش را نداد. هوشنگ هِری گفت: «چه فرقی می‌کنه. می‌خواسته خودشو رو احمدخان خلاص کنه، مثه وقتی آدم تنگش می‌گیره!» قهوه‌چی گفت: «تف! این بی‌پدر همه‌چیز رو به گند می‌کشه!».
* داستان‌های به‌هم‌پیوسته‌ «کندو»، چهارشنبه‌ها در همین ستون منتشر می‌شود.

اول غریبه بود انگار، اما نبود. قهوه‌چی گفت: «خوش اومدی والا!» هوشنگ هِری گفت: «والا؟!» چرتش پاره شد، چشم‌هایش را باز کرد و گفت: «آره خودشه، والا!» احمد شکارچی و حسن گشنه منتظر بودند تا آنها بلند شوند و همدیگر را در آغوش بگیرند، که این کار را نکردند. والا گفت: «با خودت چي‌‌کار کردی رفیق!» هوشنگ هِری گفت: «تو که داغون‌تري!» قهوه‌چی گفت: «راه گم کردی والا!» هوشنگ هِری گفت: «دلش هوای...» قهوه‌چی گفت: «باز شروع نکن.» می‌خواست حرف را درز بگیرد، که والا خیال‌شان را راحت کرد، گفت: «راستی از منیرو چه‌ خبر؟» احمد شکارچی برگشت به والا نگاه کرد. منیرو را می‌شناخت، او را دیده بود. یک‌‌بار توی همین قهوه‌خانه. به والا زل زد تا ردی از اثر نگاه کوتاه، مختصر و گذرای منیرو را در او ببیند. قهوه‌چی گفت: «منیرو رو که می‌شناسی، یه‌جا بند نمی‌شه، اومد و رفت.» والا دیگر سؤال نکرد تا بفهماند گیر منیرو نیست. هوشنگ هِری از همان اول شکش برده بود، که گفت: «دلش هوای...» والا گفت: «دلم هوای بیژن رو کرده. ازش خبر دارین؟» قهوه‌چی یک‌سری چای آورد و دانه‌دانه چید روی میز. هوشنگ هری گفت: «بيست‌سالی دیر اومدی!» والا گفت: «چطور؟» گفت: «یه‌سال بعد از اینکه تو گم‌و‌گور شدی اعدامش کردن!» حسن گشنه گفت: «خدا رحمتش کنه!» قهوه‌چی گفت:‌ «مگه می‌شناختیش؟» گفت: «نه، چه فرقی می‌کنه!» احمد شکارچی گفت: «واسه چی اعدامش کردن؟» کسی جوابش را نداد. والا استکان چای را برداشت و به دهانش نزدیک کرد، نخورد. آن را گذاشت روی میز، این‌بار حبه‌ای قند برداشت و انداخت تو دهانش، استکان چای را بالا برد و هورت کشید، دهانش سوخت. استکان را گذاشت روی میز و گفت: «اُه... اُه...» هوشنگ هِری گفت: «نسوزی!» والا گفت: «خیلی وقته سوختیم!» هوشنگ هِری گفت: «سرنوشت همه‌مون سوختنه!» والا گفت: «چطوری دستگیرش کردن؟» قهوه‌چی گفت: «می‌گن یکی لوش داده.» احمد شکارچی گفت: «کی لوش داده؟» قهوه‌چی گفت: «اگه بگم می‌شناسیش؟!» احمد شکارچی گفت: «شاید آره، شایدم نه!» قهوه‌چی گفت: «نقی، تقی چه فرقی می‌کنه... بعضيا می‌گن اِسی هفت‌رنگ لوش داده، اما گمون نکنم!» حسن گشنه گفت:‌ «نامرد بی‌پدر!» قهوه‌چی گفت: «مگه می‌شناختیش؟» گفت: «نه، چه فرقی می‌کنه.» والا گفت: «خودش کجاست؟» هوشنگ هِری گفت: «خودِ کی؟» والا گفت: «اِسی دیگه!» قهوه‌چی گفت: «نابود شد، سوخت.» احمد شکارچی گفت: «حقشه!» هوشنگ هِری گفت: «حقِ کی؟ مگه تو می‌شناختیش؟» گفت: «نه، چه فرقی می‌کنه!» والا گفت: «کجا گرفتنش؟» هوشنگ هِری گفت: «چه فرقی می‌کنه، اصلش اعدامه که کردن!» قهوه‌چی گفت: «تو راه کرمان دستگیرش کردن، می‌خواسته بره زاهدان از اونجا پاکستان.» والا گفت: «چندسال تو زندان بود؟» هوشنگ هِری گفت: «چه فرقی می‌کنه، اصلش اعدامه که کردن!» قهوه‌چی گفت: «دو سال تو زندون کرمان بود.» حسن گشنه گفت: «جای خیلی گندیه!» احمد شکارچی گفت: «مگه اونجا بودی؟» گفت: «نه ولی شنیدم.» پرسید: «از کی؟» گفت: «از رفیقم، شیش ماه اون‌جا حبس بود.» والا گفت: «بیچاره!» حسن گشنه گفت: «بیچاره کی؟» گفت: «رفیقت!» حسن گشنه گفت: «مگه می‌شناختیش؟» والا گفت: «کی رو؟» حسن گشنه گفت: «رفیق منو دیگه...» والا گفت: «باید می‌شناختمش؟» گفت: «آخه گفتی بیچاره!» والا گفت: «همین‌طوری گفتم.» حسن گشنه گفت: «نه بابا حقش بود نامردِ روزگار!» هوشنگ هِری گفت: «واسه چی یاد بیژن افتادی؟» والا گفت: «همین‌طوری، یهویی.» قهوه‌چی گفت: «بعدِ بیست‌سال؟» احمد شکارچی گفت: «یه رفیق داشتم که بعد بیست‌سال، پرسون‌پرسون پیدام کرد، اومد در خونه‌م. گفتم، اینجا چی‌کار می‌کنی؟ گفت، یهو دلم هوات رو کرده.» حسن گشنه گفت: «خیلی حال کردی؟» گفت: «اصلا!» حسن گشنه گفت: «واسه چی؟» احمد شکارچی گفت: «بعد بیست‌سال اومده بود خودش رو خلاص کنه.» حسن گشنه گفت: «از چی؟» احمد شکارچی جوابش را نداد. هوشنگ هِری گفت: «چه فرقی می‌کنه. می‌خواسته خودشو رو احمدخان خلاص کنه، مثه وقتی آدم تنگش می‌گیره!» قهوه‌چی گفت: «تف! این بی‌پدر همه‌چیز رو به گند می‌کشه!».
* داستان‌های به‌هم‌پیوسته‌ «کندو»، چهارشنبه‌ها در همین ستون منتشر می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.