|

مرغ دریایی

احمد غلامی

زن میان‌سالی در قهوه‌خانه را باز کرد، تا نیمه ‌خودش را کشید تو و گفت: «به ما هم چایی می‌دید؟» قهوه‌چی برگشت نگاهش کرد و گفت: «به! چشم ما روشن، منیرو کی اومدی تهرون!» زن لیوان پلاستیکی‌اش را به سمتش دراز کرد و گفت: «وقت زیادی نیست!» چند مرد که قلیان می‌کشیدند زیرچشمی نگاهش کردند. زن گفت: «می‌شه اینجا بشینم؟» قهوه‌چی گفت: «هرجا خوش‌داری بشین.» کنار احمد شکارچی نشست، روبه‌روی هوشنگ هِری. قهوه‌چی لیوان پلاستیکی را خالی گذاشت روی میز و استکان چای را گذاشت جلویش. زن گفت: «مشدی اگه زحمت نیس تو لیوان خودم بده!» قهوه‌چی گفت: «چشم خانم!» لیوان را برد و پر از چای برگرداند. احمد شکارچی زل‌زده بود به دست‌های زن که زیر ناخن‌هایش کثیف بود. خودش را کمی کنار کشید. انگار بوی ترشیده زن آزارش می‌داد. زن فهمید و گفت: «خوش ‌نداری بلند شم؟» احمد شکارچی خجالت کشید و گفت: «اختیار دارین!» زن گفت: «اختیار دارم، بلند شم یا بشینم؟» احمد شکارچی گفت: «اختیار دارین، بفرمایین!» زن دوباره گفت: «اختیار دارم بفرمایم بشینم یا بلند شم!» احمد شکارچی گفت: «بفرمایین، یعنی بفرمایید بشینید.» زن گفت: «بفرمایین، یعنی پاشو گم‌شو!» هوشنگ هری زد زیر خنده و گفت: «منیرو اذیتش نده!» احمد شکارچی زل زد به روبه‌رو گفت: «می‌شناسیش؟» گفت: «منیرو‌ رو؟» قهوه‌چی گفت: «کی منیرو را نمی‌شناسه یه‌محله‌س، یه منیرو!» احمدشکارچی گفت: «عذر می‌خوام.» زن خندید و گفت: «واسه چی، واسه اینکه بوی لباسم ناراحتت می‌کنه؟» احمد شکارچی گفت: «اختیار دارین!» تا منیرو آمد بگوید، اختیار دارین چی... هوشنگ هری گفت: «سربه‌سرش نگذار بی‌پدر.» منیرو دست‌هایش را دور لیوان حلقه کرد، چایش را هورت کشید و گفت: «هری پاک داغون شدی!» هوشنگ هری گفت: «به جهنم!» زن ردیف دندان‌هایش را که در احاطه لب‌های سیاه و کثیف‌اش می‌درخشید نشان داد و گفت: «ببین هنوز مثه الماسه!» هوشنگ هری گفت: «به جهنم!» منیرو گفت:‌ »سوزنت یه‌جا گیر کرده؟» قهوه‌چی پرسید: «تا کی تهرونی؟» منیرو گفت: «تا یه روز، تا دو روز، تا سه روز... چه فرقی می‌کنه مشدی، کسی منتظرم نیست.» احمد شکارچی زیرچشمی نگاهش کرد. منیرو گفت: «ها چیه، هست؟!» ترسید جوابش را بدهد. منیرو گفت: «پس چرا این‌طوریه این، یه چیزی می‌خواد بگه نمی‌گه!» هوشنگ هری گفت: «شکارچیه. می‌ترسه بپری!» منیرو گفت: «بپرم! از کجا؟» احمد شکارچی سرخ شد. مثل پسربچه‌های چاقِ خنگ و خجالتی شده بود. منیرو گفت: «من خیلی وقته پریدم، نه مشدی؟» قهوه‌چی گفت: «نیمرو می‌خوری؟» هوشنگ هری گفت: «نیکی و پرسش!» منیرو گفت: «راس‌ گفتی شکارچیه؟» هوشنگ هری گفت: «دروغم چیه؟ تازه تفنگم داره!» منیرو گفت: «تفنگ راس‌راستکی؟» احمد شکارچی گفت: «آره راس‌راستکی!» منیرو گفت: «گوله‌م داره؟» گفت: «خیلی!» قهوه‌چی ظرف نیمرو را گذاشت روی میز و گفت: «دارین فامیل می‌شین‌ ها!» هوشنگ هری گفت: «خیلی هم بهم میان!» احمدشکارچی خودش را جمع‌وجور کرد. منیرو گفت: «هُش، دهنت رو ببند یابو!» و قاشق را پرت کرد طرفش. هوشنگ هری سرش را دزدید، قاشق خورد به دیوار. قهوه‌چی گفت: «دست بردارین بابا.» و قاشق دیگری برد گذاشت روی میز. منیرو گفت: «تا حالا شکارم زدی؟» احمد شکارچی گفت: «خیلی!» گفت: «چه‌جوری می‌زنی؟» گفت: «می‌رم یه‌جا کمین می‌کنم. تا سروکله‌شون پیدا می‌شه، تق!» منیرو گفت: «به همین راحتی؟» احمد شکارچی گفت: «به همین راحتی که نه، خیلی باید پیاده‌ راه بری تو کوه و دشت. تازه شکار رو که پیدا کردی اول کاره، کمین می‌کنی، تا بیان تو تیررس، بعد ماشه رو می‌چکونی...» منیرو گفت: «منم با خودت می‌بری شکار؟» احمد شکارچی جواب نداد. هوشنگ هری گفت: «خب جوابشو بده!» باز سکوت کرد. مثل پسربچه‌های چاقِ خنگ و خجالتی شده بود. منیرو گفت: «می‌ترسی پشت‌ سرت حرف در بیارن!» سکوت کرد. منیرو دوباره گفت: «خجالت می‌کشی با من بگردی؟» سکوت کرد. هوشنگ هری گفت: «مراقب‌ باش داره شکارت می‌کنه!» منیرو گفت: «تو خفه‌شو یابو!» هوشنگ هری زد زیر خنده و گفت: «ببین، ببین، بیچاره چه سرخ شده!» منیرو گفت: «خوب آدمه، مثه تو که بی‌غیرت نیس.» هوشنگ هری گفت: «یعنی هرکی بی‌غیرته آدم نیس؟» منیرو گفت: «هر کی آدمه، بی‌غیرت نیس.» هوشنگ هری گفت: «این‌که نشد جواب! بیا از اول شروع کنیم. مثلا احمدشکارچی، آدمه یا حیوون؟» منیرو گفت: «هم آدمه، هم حیوون!» گفت: «نمی‌شه داری جِر می‌زنی. یه‌کلام بگو آدمه یا حیوون؟» منیرو گفت: «حیوونیه که آدمه.» قهوه‌چی گفت: «باز مسخره‌بازی درآوردین!» احمد شکارچی بلند شد برود، گفت: «ممنون، هوشنگ‌خان!» منیرو گفت: «ناراحتش کردی، احمق معتاد نفهم! بفرما بشین. بفرما!» احمد شکارچی نشست. آنها که قلیان می‌کشیدند، بلند شدند تا بروند. جا تنگ بود و میزها با صدای زیاد جابه‌جا شدند. هوشنگ هری گفت: «تا کی تهرونی؟» منیرو گفت: «تا یه ‌ساعت، تا دو ساعت، تا سه‌ساعت... تا خدا چی بخواد.» احمد شکارچی گفت: «مگه کجا می‌خوای بری؟» قهوه‌چی گفت: «این یه‌جا بند نمی‌شه، همه‌ش تو راهه!» احمد شکارچی گفت: «مثه مرغ دریایی. هرجا آب باشه می‌ره اون‌جا!» لقمه تو دهان منیرو ماسید. بعد آرام‌آرام آن را جوید و گفت: «یاد بگیر، با یه زن چه‌جوری حرف می‌زنن!» هوشنگ هری گفت: «اون شکارچیه، کار‌ش‌رو بلده!» منیرو گفت: «تو هم فقط زر بزن!» بعد گفت: «تفنگ همراته!» گفت: «تو ماشینه، زیر صندلی لندرور جاسازش کردم. تفنگ دوس داری؟» «آره، اسب و تفنگ!» هوشنگ هری پُک طولانی به سیگارش زد، دود آن را بیرون داد و سرش را تکیه داد به دیوار قهوه‌خانه و به سقف خیره شد. احمد شکارچی گفت: «اسب‌سواری خیلی حال می‌ده!» گفت: «اسبم داری؟» گفت: «اسب نه، نگه‌داریش سخته، گرونه! تو چی، تو اسب سوار شدی؟» منیرو گفت: «نه اسب داشتم، نه تفنگ!» هوشنگ همان‌طور که سرش را به دیوار تکیه داده بود گفت: «اسب و تفنگ نداشتی یه شهر رو به‌هم ریختی!» منیرو گفت: «تو خفه‌شو!» بعد گفت: «تفنگت‌رو میاری ببینم.» احمد شکارچی گفت: «چراکه نه!» بلند شد و رفت طرف در قهوه‌خانه. خیلی طول نکشید که برگشت. تفنگ را پیچیده لای پتوی کهنه‌ای در آغوش گرفته بود. چشم گرداند تا منیرو را ببیند. اما نبود. رفت سر جایش نشست و گفت: «پس چی شد این؟» قهوه‌چی سکوت کرد. پیچ رادیو را پیچاند. موج‌ها درهم‌‌برهم بود. صدای خش‌وخش و پارازیت تو قهوه‌خانه پیچید. احمد شکارچی تفنگ را روی پایش گذاشت و گفت: «دیگه برنمی‌گرده؟» کسی جوابش را نداد.

زن میان‌سالی در قهوه‌خانه را باز کرد، تا نیمه ‌خودش را کشید تو و گفت: «به ما هم چایی می‌دید؟» قهوه‌چی برگشت نگاهش کرد و گفت: «به! چشم ما روشن، منیرو کی اومدی تهرون!» زن لیوان پلاستیکی‌اش را به سمتش دراز کرد و گفت: «وقت زیادی نیست!» چند مرد که قلیان می‌کشیدند زیرچشمی نگاهش کردند. زن گفت: «می‌شه اینجا بشینم؟» قهوه‌چی گفت: «هرجا خوش‌داری بشین.» کنار احمد شکارچی نشست، روبه‌روی هوشنگ هِری. قهوه‌چی لیوان پلاستیکی را خالی گذاشت روی میز و استکان چای را گذاشت جلویش. زن گفت: «مشدی اگه زحمت نیس تو لیوان خودم بده!» قهوه‌چی گفت: «چشم خانم!» لیوان را برد و پر از چای برگرداند. احمد شکارچی زل‌زده بود به دست‌های زن که زیر ناخن‌هایش کثیف بود. خودش را کمی کنار کشید. انگار بوی ترشیده زن آزارش می‌داد. زن فهمید و گفت: «خوش ‌نداری بلند شم؟» احمد شکارچی خجالت کشید و گفت: «اختیار دارین!» زن گفت: «اختیار دارم، بلند شم یا بشینم؟» احمد شکارچی گفت: «اختیار دارین، بفرمایین!» زن دوباره گفت: «اختیار دارم بفرمایم بشینم یا بلند شم!» احمد شکارچی گفت: «بفرمایین، یعنی بفرمایید بشینید.» زن گفت: «بفرمایین، یعنی پاشو گم‌شو!» هوشنگ هری زد زیر خنده و گفت: «منیرو اذیتش نده!» احمد شکارچی زل زد به روبه‌رو گفت: «می‌شناسیش؟» گفت: «منیرو‌ رو؟» قهوه‌چی گفت: «کی منیرو را نمی‌شناسه یه‌محله‌س، یه منیرو!» احمدشکارچی گفت: «عذر می‌خوام.» زن خندید و گفت: «واسه چی، واسه اینکه بوی لباسم ناراحتت می‌کنه؟» احمد شکارچی گفت: «اختیار دارین!» تا منیرو آمد بگوید، اختیار دارین چی... هوشنگ هری گفت: «سربه‌سرش نگذار بی‌پدر.» منیرو دست‌هایش را دور لیوان حلقه کرد، چایش را هورت کشید و گفت: «هری پاک داغون شدی!» هوشنگ هری گفت: «به جهنم!» زن ردیف دندان‌هایش را که در احاطه لب‌های سیاه و کثیف‌اش می‌درخشید نشان داد و گفت: «ببین هنوز مثه الماسه!» هوشنگ هری گفت: «به جهنم!» منیرو گفت:‌ »سوزنت یه‌جا گیر کرده؟» قهوه‌چی پرسید: «تا کی تهرونی؟» منیرو گفت: «تا یه روز، تا دو روز، تا سه روز... چه فرقی می‌کنه مشدی، کسی منتظرم نیست.» احمد شکارچی زیرچشمی نگاهش کرد. منیرو گفت: «ها چیه، هست؟!» ترسید جوابش را بدهد. منیرو گفت: «پس چرا این‌طوریه این، یه چیزی می‌خواد بگه نمی‌گه!» هوشنگ هری گفت: «شکارچیه. می‌ترسه بپری!» منیرو گفت: «بپرم! از کجا؟» احمد شکارچی سرخ شد. مثل پسربچه‌های چاقِ خنگ و خجالتی شده بود. منیرو گفت: «من خیلی وقته پریدم، نه مشدی؟» قهوه‌چی گفت: «نیمرو می‌خوری؟» هوشنگ هری گفت: «نیکی و پرسش!» منیرو گفت: «راس‌ گفتی شکارچیه؟» هوشنگ هری گفت: «دروغم چیه؟ تازه تفنگم داره!» منیرو گفت: «تفنگ راس‌راستکی؟» احمد شکارچی گفت: «آره راس‌راستکی!» منیرو گفت: «گوله‌م داره؟» گفت: «خیلی!» قهوه‌چی ظرف نیمرو را گذاشت روی میز و گفت: «دارین فامیل می‌شین‌ ها!» هوشنگ هری گفت: «خیلی هم بهم میان!» احمدشکارچی خودش را جمع‌وجور کرد. منیرو گفت: «هُش، دهنت رو ببند یابو!» و قاشق را پرت کرد طرفش. هوشنگ هری سرش را دزدید، قاشق خورد به دیوار. قهوه‌چی گفت: «دست بردارین بابا.» و قاشق دیگری برد گذاشت روی میز. منیرو گفت: «تا حالا شکارم زدی؟» احمد شکارچی گفت: «خیلی!» گفت: «چه‌جوری می‌زنی؟» گفت: «می‌رم یه‌جا کمین می‌کنم. تا سروکله‌شون پیدا می‌شه، تق!» منیرو گفت: «به همین راحتی؟» احمد شکارچی گفت: «به همین راحتی که نه، خیلی باید پیاده‌ راه بری تو کوه و دشت. تازه شکار رو که پیدا کردی اول کاره، کمین می‌کنی، تا بیان تو تیررس، بعد ماشه رو می‌چکونی...» منیرو گفت: «منم با خودت می‌بری شکار؟» احمد شکارچی جواب نداد. هوشنگ هری گفت: «خب جوابشو بده!» باز سکوت کرد. مثل پسربچه‌های چاقِ خنگ و خجالتی شده بود. منیرو گفت: «می‌ترسی پشت‌ سرت حرف در بیارن!» سکوت کرد. منیرو دوباره گفت: «خجالت می‌کشی با من بگردی؟» سکوت کرد. هوشنگ هری گفت: «مراقب‌ باش داره شکارت می‌کنه!» منیرو گفت: «تو خفه‌شو یابو!» هوشنگ هری زد زیر خنده و گفت: «ببین، ببین، بیچاره چه سرخ شده!» منیرو گفت: «خوب آدمه، مثه تو که بی‌غیرت نیس.» هوشنگ هری گفت: «یعنی هرکی بی‌غیرته آدم نیس؟» منیرو گفت: «هر کی آدمه، بی‌غیرت نیس.» هوشنگ هری گفت: «این‌که نشد جواب! بیا از اول شروع کنیم. مثلا احمدشکارچی، آدمه یا حیوون؟» منیرو گفت: «هم آدمه، هم حیوون!» گفت: «نمی‌شه داری جِر می‌زنی. یه‌کلام بگو آدمه یا حیوون؟» منیرو گفت: «حیوونیه که آدمه.» قهوه‌چی گفت: «باز مسخره‌بازی درآوردین!» احمد شکارچی بلند شد برود، گفت: «ممنون، هوشنگ‌خان!» منیرو گفت: «ناراحتش کردی، احمق معتاد نفهم! بفرما بشین. بفرما!» احمد شکارچی نشست. آنها که قلیان می‌کشیدند، بلند شدند تا بروند. جا تنگ بود و میزها با صدای زیاد جابه‌جا شدند. هوشنگ هری گفت: «تا کی تهرونی؟» منیرو گفت: «تا یه ‌ساعت، تا دو ساعت، تا سه‌ساعت... تا خدا چی بخواد.» احمد شکارچی گفت: «مگه کجا می‌خوای بری؟» قهوه‌چی گفت: «این یه‌جا بند نمی‌شه، همه‌ش تو راهه!» احمد شکارچی گفت: «مثه مرغ دریایی. هرجا آب باشه می‌ره اون‌جا!» لقمه تو دهان منیرو ماسید. بعد آرام‌آرام آن را جوید و گفت: «یاد بگیر، با یه زن چه‌جوری حرف می‌زنن!» هوشنگ هری گفت: «اون شکارچیه، کار‌ش‌رو بلده!» منیرو گفت: «تو هم فقط زر بزن!» بعد گفت: «تفنگ همراته!» گفت: «تو ماشینه، زیر صندلی لندرور جاسازش کردم. تفنگ دوس داری؟» «آره، اسب و تفنگ!» هوشنگ هری پُک طولانی به سیگارش زد، دود آن را بیرون داد و سرش را تکیه داد به دیوار قهوه‌خانه و به سقف خیره شد. احمد شکارچی گفت: «اسب‌سواری خیلی حال می‌ده!» گفت: «اسبم داری؟» گفت: «اسب نه، نگه‌داریش سخته، گرونه! تو چی، تو اسب سوار شدی؟» منیرو گفت: «نه اسب داشتم، نه تفنگ!» هوشنگ همان‌طور که سرش را به دیوار تکیه داده بود گفت: «اسب و تفنگ نداشتی یه شهر رو به‌هم ریختی!» منیرو گفت: «تو خفه‌شو!» بعد گفت: «تفنگت‌رو میاری ببینم.» احمد شکارچی گفت: «چراکه نه!» بلند شد و رفت طرف در قهوه‌خانه. خیلی طول نکشید که برگشت. تفنگ را پیچیده لای پتوی کهنه‌ای در آغوش گرفته بود. چشم گرداند تا منیرو را ببیند. اما نبود. رفت سر جایش نشست و گفت: «پس چی شد این؟» قهوه‌چی سکوت کرد. پیچ رادیو را پیچاند. موج‌ها درهم‌‌برهم بود. صدای خش‌وخش و پارازیت تو قهوه‌خانه پیچید. احمد شکارچی تفنگ را روی پایش گذاشت و گفت: «دیگه برنمی‌گرده؟» کسی جوابش را نداد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.