|

خوره

احمد غلامی

فری کج، کنج قهوه‌خانه نشسته بود. گاهی قناری‌اش غمگین می‌خواند. چندتا کارگر بنایی که کار گیرشان نیامده بود، پرسروصدا چای می‌خوردند. پیرمردِ کلاه‌‌شاپو به‌ سری که کنار فری کج نشسته بود،‌ روزنامه لوله‌کرده‌اش را روی میز پهن کرد و گفت: «چه غمگین می‌خونه!» هوشنگ هری گفت: «جفتش مرده.» قهوه‌چی گفت: «چایی می‌خوری هوشنگ‌خان؟» معلوم نبود احمد چترباز کِی آمده بود تو، که داد زد: «بهش نگو خان، رَم می‌کنه.» نشست کنار حسن گشنه که با ولع نیمرو می‌خورد. هوشنگ هری گفت: «چترش باز شد.» حسن گشنه ماهیتابه‌اش را کشید جلوِ خودش و گفت: «بگم برات بزنه؟» احمد چترباز گفت: «نه‌بابا، فقط یه ناخنک می‌زنم.» هوشنگ هری گفت: «لاکردار کمم نمیاره!» احمد چترباز گفت: «مافنگی! می‌زنم شل و پلت می‌کنم‌ها...» حسن گشنه ماهیتابه را هل داد جلوش و گفت: «جَر نکن کوفت کن. مشدی‌ ده‌تا دیگه بزن!» هوشنگ هری کفش‌هایش را درآورد،‌ روی تخت چوبی نشست و گفت: «خوش‌ به ‌حالت راحتی.» احمد چترباز گفت: «واسه چی؟» انگشتش را گذاشت روی شقیقه‌اش و گفت: «از اینجا!» همه خندیدند. قناری غمگین می‌خواند. هوشنگ هری گفت: «این بیچاره رو بده امشب ببرم خونه بُخوریش کنم، غم‌وغصه یادش بره!» پیرمرد نگاهش را از روی روزنامه برداشت و گفت: «بُخوری؟» گفت: «آره می‌کشم و دودشو می‌دم طرفش تا حیوون حال بیاد!» پیرمرد گفت: «کارسازه؟» احمد چترباز گفت: «چه‌جورم، مگه نمی‌بینی هوشنگ هری رو اَبراست!» فری کج گفت: «از غصه دق کنه، نمی‌ذارم دودی بشه!» گفت: «خود دانی. مرغ عشق از تنهایی دق می‌کنه، آدم از فکر!» حسن گشنه گفت: «چترباز هم از مفت‌خوری!» احمد چترباز گفت: «تو هم از پُرخوری!» پیرمرد گفت: «فکر؟» هوشنگ هری گفت: «آره، فکر مثه خوره می‌افته به جونت و نابودت می‌کنه.» احمد چترباز گفت: «شهناز یادته، خوره صورتشو آبکش کرد.» جوری حرف می‌زد، انگار همه شهناز را می‌شناختند. قهوه‌چی گفت: «اون خوره با این خوره فرق می‌کنه، اون جذامه!» هوشنگ هری گفت: «توفیری نداره، فکرم جذامه!» احمد چترباز گفت: «یعنی هرکی زیاد فکر کنه جذام می‌گیره؟» حسن گشنه گفت: «نترس تو مخت آکبنده!» هوشنگ هری گفت: «ملخ دیدی؟» احمد چترباز دهانش پُر بود، کله‌اش را تکان داد و گفت: «اوهوم!» هوشنگ هری گفت: «ملخ‌رو نمی‌تونی بگیری، تا نزدیکش بشی، تا می‌خوای بگیریش می‌پره رو یه بوته دیگه. از این بوته به اون بوته. از این شاخه به اون شاخه. آخرشم هیچی به هیچی. فکری بشی همین‌طوره. فکر و خیال... فکر و خیال... آخرش چی، ‌هیچی به هیچی، دیوونه می‌شی!» حسن گشنه گفت: «من ملخ خوردم.» احمد چترباز گفت: «اُع» گفت: «خوشمزه‌س یابو!» پیرمرد گفت: «علاجش چیه؟» فری کج گفت: «علاجِ چی،‌ علاج دیوونگی؟» پیرمرد گفت: «خوره!» احمد چترباز گفت: «بیچاره شهناز. هر کاری کرد، خوب نشد که نشد.» هوشنگ هری گفت: «علاج سرطان چیه؟ علاجش شیمی‌درمانیه. علاج خوره فکر هم شیشه‌س!» فری کج قفس‌اش را برداشت و رفت پشت میز دم در نشست و گفت: «نمی‌ذارم قناریمو شیشه‌ای کنی!» قهوه‌خانه از خنده ترکید. احمد چترباز به قهوه‌چی گفت: «این بی‌پدر امروز چی زده؟» منظورش هوشنگ هری بود. حسن گشنه گفت: «حکماً شیشه!» پیرمرد گفت: «شیشه واسه خوره خوبه؟» احمد چترباز گفت: «نه عمو، این کارو نکنی، سنگ‌کُپ می‌کنی...» هوشنگ هری گفت: «نسل بشر رو فقط خوره فکر نابود می‌کنه!» پیرمرد گفت: «راس می‌گه. شب و روز کار پسرم شده فکر، از حبس که اومده هنوز پاشو از خونه بیرون نذاشته. دستشویی خونه‌رو موکت‌ کرده، می‌ره اون‌تو می‌شینه و در رو از پشت قفل می‌کنه. از فکر و خیالش دارم دیوونه می‌شم. شیشه بکشم علاج می‌شم؟» احمد چترباز گفت: «به مزخرفات این گوش نده. یه چیزی می‌گه روز رو شب کنه، شب ‌رو روز.» هوشنگ هری گفت: «علاجش شیشه‌س،‌ هر چیز رو یه چیزی مثِ خودش نابود می‌کنه!» احمد چترباز گفت: «عمو مگه حوادث روزنامه‌ رو نمی‌خونی، یارو شیشه می‌کشه زنشو گرگ می‌بینه، می‌زنه دخلش رو میاره!» حسن گشنه گفت: «راس می‌گه عمو. نکنی این کار‌ رو...» هوشنگ هری گفت: «زنه هم اگه شیشه می‌کشید این‌جوری نمی‌شد که، معلومه قانون واسه همه‌س، نمی‌شه یکی قانون ‌رو اجرا کنه یکی نکنه. اگه همه عالم نشئه باشن کسی، کسی رو نمی‌کشه. خمار هم بشن که دیگه خمارند.» قهوه‌چی فریاد زد: «تموم می‌کنی این چرندیاتو، یا بیرونت کنم». هوشنگ هری گفت: «من از خوره حرف می‌زنم. این دوتا نفله منو از راه به‌‌در کردند.» پیرمرد گفت: «راس میگه مشدی، اینا حرف‌رو عوض کردن.» احمد چترباز گفت: «ممنون عمو، دست ما از اول نمک نداشت!» پیرمرد بلند شد اسکناسی روی میز گذاشت و راه افتاد. قهوه‌چی گفت: «بقیه‌ش‌رو بگیر عمو!» گفت: «همه مهمون من‌اند!» احمد چترباز از جا بلند شد، رفت وسط قهوه‌خانه دست‌هایش را بالا برد، بشكن زد و گفت: «حالا ‌دست... دست...» بعد به هوشنگ هری گفت: «هرچقدر دلت می‌خواد زر بزن... حرف نداری...» قناری غمگین خواند. فری کج قناری‌اش را برداشت و از در بیرون زد. حسن گشنه گفت: «ای بابا کجا رفت این کج بی‌مقدار! تازه اول عشق‌وحال بود.» خاکستر سیگار نصفه هوشنگ هری ریخت توی نعلبکی.

فری کج، کنج قهوه‌خانه نشسته بود. گاهی قناری‌اش غمگین می‌خواند. چندتا کارگر بنایی که کار گیرشان نیامده بود، پرسروصدا چای می‌خوردند. پیرمردِ کلاه‌‌شاپو به‌ سری که کنار فری کج نشسته بود،‌ روزنامه لوله‌کرده‌اش را روی میز پهن کرد و گفت: «چه غمگین می‌خونه!» هوشنگ هری گفت: «جفتش مرده.» قهوه‌چی گفت: «چایی می‌خوری هوشنگ‌خان؟» معلوم نبود احمد چترباز کِی آمده بود تو، که داد زد: «بهش نگو خان، رَم می‌کنه.» نشست کنار حسن گشنه که با ولع نیمرو می‌خورد. هوشنگ هری گفت: «چترش باز شد.» حسن گشنه ماهیتابه‌اش را کشید جلوِ خودش و گفت: «بگم برات بزنه؟» احمد چترباز گفت: «نه‌بابا، فقط یه ناخنک می‌زنم.» هوشنگ هری گفت: «لاکردار کمم نمیاره!» احمد چترباز گفت: «مافنگی! می‌زنم شل و پلت می‌کنم‌ها...» حسن گشنه ماهیتابه را هل داد جلوش و گفت: «جَر نکن کوفت کن. مشدی‌ ده‌تا دیگه بزن!» هوشنگ هری کفش‌هایش را درآورد،‌ روی تخت چوبی نشست و گفت: «خوش‌ به ‌حالت راحتی.» احمد چترباز گفت: «واسه چی؟» انگشتش را گذاشت روی شقیقه‌اش و گفت: «از اینجا!» همه خندیدند. قناری غمگین می‌خواند. هوشنگ هری گفت: «این بیچاره رو بده امشب ببرم خونه بُخوریش کنم، غم‌وغصه یادش بره!» پیرمرد نگاهش را از روی روزنامه برداشت و گفت: «بُخوری؟» گفت: «آره می‌کشم و دودشو می‌دم طرفش تا حیوون حال بیاد!» پیرمرد گفت: «کارسازه؟» احمد چترباز گفت: «چه‌جورم، مگه نمی‌بینی هوشنگ هری رو اَبراست!» فری کج گفت: «از غصه دق کنه، نمی‌ذارم دودی بشه!» گفت: «خود دانی. مرغ عشق از تنهایی دق می‌کنه، آدم از فکر!» حسن گشنه گفت: «چترباز هم از مفت‌خوری!» احمد چترباز گفت: «تو هم از پُرخوری!» پیرمرد گفت: «فکر؟» هوشنگ هری گفت: «آره، فکر مثه خوره می‌افته به جونت و نابودت می‌کنه.» احمد چترباز گفت: «شهناز یادته، خوره صورتشو آبکش کرد.» جوری حرف می‌زد، انگار همه شهناز را می‌شناختند. قهوه‌چی گفت: «اون خوره با این خوره فرق می‌کنه، اون جذامه!» هوشنگ هری گفت: «توفیری نداره، فکرم جذامه!» احمد چترباز گفت: «یعنی هرکی زیاد فکر کنه جذام می‌گیره؟» حسن گشنه گفت: «نترس تو مخت آکبنده!» هوشنگ هری گفت: «ملخ دیدی؟» احمد چترباز دهانش پُر بود، کله‌اش را تکان داد و گفت: «اوهوم!» هوشنگ هری گفت: «ملخ‌رو نمی‌تونی بگیری، تا نزدیکش بشی، تا می‌خوای بگیریش می‌پره رو یه بوته دیگه. از این بوته به اون بوته. از این شاخه به اون شاخه. آخرشم هیچی به هیچی. فکری بشی همین‌طوره. فکر و خیال... فکر و خیال... آخرش چی، ‌هیچی به هیچی، دیوونه می‌شی!» حسن گشنه گفت: «من ملخ خوردم.» احمد چترباز گفت: «اُع» گفت: «خوشمزه‌س یابو!» پیرمرد گفت: «علاجش چیه؟» فری کج گفت: «علاجِ چی،‌ علاج دیوونگی؟» پیرمرد گفت: «خوره!» احمد چترباز گفت: «بیچاره شهناز. هر کاری کرد، خوب نشد که نشد.» هوشنگ هری گفت: «علاج سرطان چیه؟ علاجش شیمی‌درمانیه. علاج خوره فکر هم شیشه‌س!» فری کج قفس‌اش را برداشت و رفت پشت میز دم در نشست و گفت: «نمی‌ذارم قناریمو شیشه‌ای کنی!» قهوه‌خانه از خنده ترکید. احمد چترباز به قهوه‌چی گفت: «این بی‌پدر امروز چی زده؟» منظورش هوشنگ هری بود. حسن گشنه گفت: «حکماً شیشه!» پیرمرد گفت: «شیشه واسه خوره خوبه؟» احمد چترباز گفت: «نه عمو، این کارو نکنی، سنگ‌کُپ می‌کنی...» هوشنگ هری گفت: «نسل بشر رو فقط خوره فکر نابود می‌کنه!» پیرمرد گفت: «راس می‌گه. شب و روز کار پسرم شده فکر، از حبس که اومده هنوز پاشو از خونه بیرون نذاشته. دستشویی خونه‌رو موکت‌ کرده، می‌ره اون‌تو می‌شینه و در رو از پشت قفل می‌کنه. از فکر و خیالش دارم دیوونه می‌شم. شیشه بکشم علاج می‌شم؟» احمد چترباز گفت: «به مزخرفات این گوش نده. یه چیزی می‌گه روز رو شب کنه، شب ‌رو روز.» هوشنگ هری گفت: «علاجش شیشه‌س،‌ هر چیز رو یه چیزی مثِ خودش نابود می‌کنه!» احمد چترباز گفت: «عمو مگه حوادث روزنامه‌ رو نمی‌خونی، یارو شیشه می‌کشه زنشو گرگ می‌بینه، می‌زنه دخلش رو میاره!» حسن گشنه گفت: «راس می‌گه عمو. نکنی این کار‌ رو...» هوشنگ هری گفت: «زنه هم اگه شیشه می‌کشید این‌جوری نمی‌شد که، معلومه قانون واسه همه‌س، نمی‌شه یکی قانون ‌رو اجرا کنه یکی نکنه. اگه همه عالم نشئه باشن کسی، کسی رو نمی‌کشه. خمار هم بشن که دیگه خمارند.» قهوه‌چی فریاد زد: «تموم می‌کنی این چرندیاتو، یا بیرونت کنم». هوشنگ هری گفت: «من از خوره حرف می‌زنم. این دوتا نفله منو از راه به‌‌در کردند.» پیرمرد گفت: «راس میگه مشدی، اینا حرف‌رو عوض کردن.» احمد چترباز گفت: «ممنون عمو، دست ما از اول نمک نداشت!» پیرمرد بلند شد اسکناسی روی میز گذاشت و راه افتاد. قهوه‌چی گفت: «بقیه‌ش‌رو بگیر عمو!» گفت: «همه مهمون من‌اند!» احمد چترباز از جا بلند شد، رفت وسط قهوه‌خانه دست‌هایش را بالا برد، بشكن زد و گفت: «حالا ‌دست... دست...» بعد به هوشنگ هری گفت: «هرچقدر دلت می‌خواد زر بزن... حرف نداری...» قناری غمگین خواند. فری کج قناری‌اش را برداشت و از در بیرون زد. حسن گشنه گفت: «ای بابا کجا رفت این کج بی‌مقدار! تازه اول عشق‌وحال بود.» خاکستر سیگار نصفه هوشنگ هری ریخت توی نعلبکی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.