|

کله

احمد غلامی

محسن مسافرچی گفت: «سگ‌پدر اعصابمو خورد کرد.» هوشنگ هِری گفت: «یه‌حب بنداز بالا درست می‌شه.» قهوه‌چی گفت: «واسه‌چی هر روز با یکی گلاویز می‌شی؟» مسافرچی گفت: «تف به این کار، دستتو مث گداها جلو این ‌و‌ اون دراز کنی، آخرشم هرچی در میاری باید خرج این لگن کنی!» هوشنگ هری گفت: «هی گازو می‌بندی به نافش، خب ماتحتش رو می‌ذاره زمین.» قهوه‌چی استکان چای را گذاشت جلوشان. مسافرچی گفت: «از اولم دلم نبود سوارش کنم. گفت دربست، دودل شدم.» قهوه‌چی گفت: «خب گیرش چیه؟» مسافرچی با مشت کوبید روی میز و گفت: «تف به گور پدرش!» همه برگشتند. خجالت‌زده گفت: «شرمنده، خیلی داغونم!» رفت تو خودش. احمد چترباز آمد تو. مثل کرکس نگاهی به همه میزها انداخت تا هرکجا سفره پهن است همان‌جا بنشیند. وقت ناهار نبود. روی میزها جز چای چیزی نبود. روبه‌روی مسافرچی نشست و گفت: «کاسبی چطوره داداش!» مسافرچی نشنید. شاید هم شنید و جوابش را نداد. مسافرچی که گوشه سبیل‌هایش را می‌جوید به قهوه‌چی گفت: «برم کلانتری؟» تا اسم کلانتری ‌آمد، هوشنگ هری از ترس خودش را جمع‌و‌جور کرد. قهوه‌چی گفت : «واسه‌چی بری کلانتری، به کسی زدی؟» مسافرچی کلافه گفت: «نه‌بابا!» احمد چترباز چایش را هورت کشید و گفت: «از دست ما کاری برمیاد داداش؟» مسافرچی باز جوابش را نداد. احمد چترباز شاکی شد، زل زد توی چشم‌های او تا صدایش را درآورد و دعوا راه بیندازد. اما مسافرچی تو خودش بود. قهوه‌چی گفت: «می‌شه یه‌کلام بگی چه مرگته؟!» مسافرچی گفت: «نکنه بره کلانتری، تو دردسر بیفتم؟» هوشنگ هری گفت: «از من می‌شنوی هرچی شده پاتو کلانتری نذار!» قهوه‌چی گفت: «ای‌بابا اول بذار بگه چی شده، بعد نسخه ‌بپیچ!» مسافرچی گفت: «نمی‌خواستم سوارش کنم.» قهوه‌چی گفت: «اینو صد‌بار تا حالا گفتی، بعدش چی شد؟» گفت: «اومد جلو نشست.» قهوه‌چی گفت: «خب اینم گفتی، بعدش...» گفت: «یه ساک آبی دستش بود!» قهوه‌چی گفت: «خب، بعدش...» هوشنگ‌ هری گفت: «توش پر جنس بود؟» مسافرچی جوابش را نداد. قهوه‌چی گفت: «زبون به دهن بگیر ببینم چه مرگشه!» مسافرچی گفت: «زیرچشمی به ساکش نگاه کردم. گفت، می‌خواهی بدونی این تو چیه؟ گفتم من راننده‌م، مفتش که نیستم! از اولم نمی‌خواستم سوارش کنم. گفت، ولی می‌دونم دوست داری بدونی این تو چیه! گفتم،‌ داداش پیاده‌‌‌شو، نه پول می‌خوام نه دنبال‌ شر می‌گردم.» هوشنگ هری بلند شد، کفش‌های پاشنه‌‌خوابیده‌اش را پوشید و لخ‌لخ‌کنان رفت نزدیک‌تر نشست. مسافرچی گفت: «در ساک رو باز کرد و گفت، ‌نگاه کن این کله زنمه!» احمد چترباز نیم‌خیز شد که از جا بلند شود، گفت: «مفت می‌گه بابا!» قهوه‌چی گفت: «بشین احمدخان ببینم چی می‌گه!» مسافرچی گفت: «زانوم می‌لرزید، موهای سیاهشو دور دستش پیچیده بود، گفت شبا این‌جوری با موهاش بازی می‌کردم. زدم رو ترمز و گفتم پیاده‌ شو، وگرنه می‌رم پیش پلیس. خندید و گفت،‌ نامردی نری، همین الان برو. منو می‌ترسونی! می‌گم همدست منی، می‌گم زنمو تیکه‌تیکه کردم، تو هم پول گرفتی هر تیکه‌شو یه‌جا بندازی.» دست‌های مسافرچی می‌لرزید. گونه‌هایش خیس عرق بود، مثل آدمی که تب داشت. احمد چترباز گفت: «نامردو می‌بردی کلانتری!» مسافرچی جوابش را نداد. قهوه‌چی گفت: «چکار کردی؟» گفت: «بردمش بیرون شهر پیاده‌ش کردم و زدم به چاک.» همه ساکت شدند. گفت: «یعنی بهتر بود می‌بردمش کلانتری؟» کسی جوابش را نداد. هوشنگ هری زد روی میز و گفت: «اسکولت کرده بابا!» بعد خندید و خندید، ریسه رفت، کج شد و افتاد کف قهوه‌خانه و بریده‌بریده گفت: «می‌شناسمش، اسکولت کرده!» همه شوکه شدند و چشم دوختند به او. قهوه‌چی گفت: «پاشو بنال ببینم جریان چیه؟» گفت: «یه‌بار تو تاکسی دیدمش. سوار شد. داشتم می‌رفتم یافت‌آباد جنس بخرم. نشست کنار راننده و همین فیلمو بازی کرد. هر دو یافت‌آباد پیاده شدیم. داشتم از جلو می‌رفتم که رسید و گفت، واسه جنس اومدی تو این جهنم؟ جوابشو ندادم. گفت، نترس بابا این کله الکیه، هرجا بخوام مفت برم این کلکو سوار می‌کنم. گفتم، تو رو علی راست می‌گی؟ در ساک رو باز کرد و کله‌ رو انداخت زمین.» احمد چترباز گفت: «چه جونورایی پیدا می‌شن!» مسافرچی بهت‌زده همه را نگاه می‌کرد. از اینکه دستش انداخته بودند خیلی شاکی بود.
هوشنگ هری گفت: «راننده‌تاکسیا همشون اسکولن!» مسافرچی گفت: «خفه‌شو بنگی!» بعد یک‌دفعه زد زیر خنده و گفت: «حرف‌ نداری هوشنگ‌‌خان!» قهوه‌چی گفت: «خدا رو شکر واسه صنار کرایه بوده.» مسافرچی گفت: «خدایی نمی‌دونین چی کشیدم! پام نمی‌کشید برم خونه، تو چشم زن و بچه‌م نگاه کنم. خدایا شکرت!» بعد بلند شد و گفت: «از صبح کار نکردم، بزنم بیرون شاید دو زار گیرم بیاد.» احمد چترباز گفت: «منو تا یه‌جایی ببر!» مسافرچی گفت: «انگار امروز هرچی چتربازه به تور ما می‌خوره!» خندید و از قهوه‌خانه زدند بیرون.
قهوه‌چی استکان‌ها را جمع می‌کرد. هوشنگ هری برگشت سر جای همیشگی‌اش و گفت: «یه چایی!» قهوه‌چی برگشت و به او زل زد. هوشنگ هری سیگاری درآورد و گذاشت گوشه لبش و چندبار فندک زد که روشن نشد. قهوه‌چی آمد جلو. فندکش را گرفت، تکان‌تکان داد، زد و آتش را گرفت و گفت: «راس گفتی؟» گفت: «دروغم چیه؟» قهوه‌چی گفت: «بگو به‌جون مینا!» مینا، زنش بود که از دستش ذله شده و رفته بود. گفت: «بی‌خیال شو!» قهوه‌چی گفت: «راس گفتی؟» گفت: «نه!» قهوه‌چی عصبانی شد و گفت: «واسه‌چی دروغ گفتی؟» گفت: «خب دلش می‌خواس یکی بهش دروغ بگه!» قهوه‌چی گفت: «تو علم غیب داری؟» هوشنگ هری خمار شده بود. سیگار از گوشه‌لبش افتاد روی میز. دست برد سیگارش را بردارد که قهوه‌چی مچش را گرفت و گفت: «چرا رنگش کردی؟» هوشنگ مچ‌ دستش را کشید و فریاد زد: «رنگش نکردم لاکردار! مگه رحم نداری، مگه مروت نداری، مگه نمی‌دیدی چه‌جور جلزولز می‌کرد! دلت می‌خواس تا آخر عمر الکی‌الکی زندگی کوفتش بشه! هان!» بعد که دید قهوه‌چی جوابش را نمی‌دهد، فریاد زد: «خب بگو... دلت می‌خواس زندگی رو واسه زن و بچه‌ش سیاه کنه، یه‌جنازه می‌افتاد رو خودش و زن و بچه‌ش که چی بشه!» قهوه‌چی گفت: «خیلی‌خب، حالا واسه من دور برندار!» سیگار را برداشت و گذاشت گوشه‌لب هوشنگ هری و گفت: «حب داری؟» جوابش را نداد. قهوه‌چی گفت: «می‌رم برات چایی بیارم.»

محسن مسافرچی گفت: «سگ‌پدر اعصابمو خورد کرد.» هوشنگ هِری گفت: «یه‌حب بنداز بالا درست می‌شه.» قهوه‌چی گفت: «واسه‌چی هر روز با یکی گلاویز می‌شی؟» مسافرچی گفت: «تف به این کار، دستتو مث گداها جلو این ‌و‌ اون دراز کنی، آخرشم هرچی در میاری باید خرج این لگن کنی!» هوشنگ هری گفت: «هی گازو می‌بندی به نافش، خب ماتحتش رو می‌ذاره زمین.» قهوه‌چی استکان چای را گذاشت جلوشان. مسافرچی گفت: «از اولم دلم نبود سوارش کنم. گفت دربست، دودل شدم.» قهوه‌چی گفت: «خب گیرش چیه؟» مسافرچی با مشت کوبید روی میز و گفت: «تف به گور پدرش!» همه برگشتند. خجالت‌زده گفت: «شرمنده، خیلی داغونم!» رفت تو خودش. احمد چترباز آمد تو. مثل کرکس نگاهی به همه میزها انداخت تا هرکجا سفره پهن است همان‌جا بنشیند. وقت ناهار نبود. روی میزها جز چای چیزی نبود. روبه‌روی مسافرچی نشست و گفت: «کاسبی چطوره داداش!» مسافرچی نشنید. شاید هم شنید و جوابش را نداد. مسافرچی که گوشه سبیل‌هایش را می‌جوید به قهوه‌چی گفت: «برم کلانتری؟» تا اسم کلانتری ‌آمد، هوشنگ هری از ترس خودش را جمع‌و‌جور کرد. قهوه‌چی گفت : «واسه‌چی بری کلانتری، به کسی زدی؟» مسافرچی کلافه گفت: «نه‌بابا!» احمد چترباز چایش را هورت کشید و گفت: «از دست ما کاری برمیاد داداش؟» مسافرچی باز جوابش را نداد. احمد چترباز شاکی شد، زل زد توی چشم‌های او تا صدایش را درآورد و دعوا راه بیندازد. اما مسافرچی تو خودش بود. قهوه‌چی گفت: «می‌شه یه‌کلام بگی چه مرگته؟!» مسافرچی گفت: «نکنه بره کلانتری، تو دردسر بیفتم؟» هوشنگ هری گفت: «از من می‌شنوی هرچی شده پاتو کلانتری نذار!» قهوه‌چی گفت: «ای‌بابا اول بذار بگه چی شده، بعد نسخه ‌بپیچ!» مسافرچی گفت: «نمی‌خواستم سوارش کنم.» قهوه‌چی گفت: «اینو صد‌بار تا حالا گفتی، بعدش چی شد؟» گفت: «اومد جلو نشست.» قهوه‌چی گفت: «خب اینم گفتی، بعدش...» گفت: «یه ساک آبی دستش بود!» قهوه‌چی گفت: «خب، بعدش...» هوشنگ‌ هری گفت: «توش پر جنس بود؟» مسافرچی جوابش را نداد. قهوه‌چی گفت: «زبون به دهن بگیر ببینم چه مرگشه!» مسافرچی گفت: «زیرچشمی به ساکش نگاه کردم. گفت، می‌خواهی بدونی این تو چیه؟ گفتم من راننده‌م، مفتش که نیستم! از اولم نمی‌خواستم سوارش کنم. گفت، ولی می‌دونم دوست داری بدونی این تو چیه! گفتم،‌ داداش پیاده‌‌‌شو، نه پول می‌خوام نه دنبال‌ شر می‌گردم.» هوشنگ هری بلند شد، کفش‌های پاشنه‌‌خوابیده‌اش را پوشید و لخ‌لخ‌کنان رفت نزدیک‌تر نشست. مسافرچی گفت: «در ساک رو باز کرد و گفت، ‌نگاه کن این کله زنمه!» احمد چترباز نیم‌خیز شد که از جا بلند شود، گفت: «مفت می‌گه بابا!» قهوه‌چی گفت: «بشین احمدخان ببینم چی می‌گه!» مسافرچی گفت: «زانوم می‌لرزید، موهای سیاهشو دور دستش پیچیده بود، گفت شبا این‌جوری با موهاش بازی می‌کردم. زدم رو ترمز و گفتم پیاده‌ شو، وگرنه می‌رم پیش پلیس. خندید و گفت،‌ نامردی نری، همین الان برو. منو می‌ترسونی! می‌گم همدست منی، می‌گم زنمو تیکه‌تیکه کردم، تو هم پول گرفتی هر تیکه‌شو یه‌جا بندازی.» دست‌های مسافرچی می‌لرزید. گونه‌هایش خیس عرق بود، مثل آدمی که تب داشت. احمد چترباز گفت: «نامردو می‌بردی کلانتری!» مسافرچی جوابش را نداد. قهوه‌چی گفت: «چکار کردی؟» گفت: «بردمش بیرون شهر پیاده‌ش کردم و زدم به چاک.» همه ساکت شدند. گفت: «یعنی بهتر بود می‌بردمش کلانتری؟» کسی جوابش را نداد. هوشنگ هری زد روی میز و گفت: «اسکولت کرده بابا!» بعد خندید و خندید، ریسه رفت، کج شد و افتاد کف قهوه‌خانه و بریده‌بریده گفت: «می‌شناسمش، اسکولت کرده!» همه شوکه شدند و چشم دوختند به او. قهوه‌چی گفت: «پاشو بنال ببینم جریان چیه؟» گفت: «یه‌بار تو تاکسی دیدمش. سوار شد. داشتم می‌رفتم یافت‌آباد جنس بخرم. نشست کنار راننده و همین فیلمو بازی کرد. هر دو یافت‌آباد پیاده شدیم. داشتم از جلو می‌رفتم که رسید و گفت، واسه جنس اومدی تو این جهنم؟ جوابشو ندادم. گفت، نترس بابا این کله الکیه، هرجا بخوام مفت برم این کلکو سوار می‌کنم. گفتم، تو رو علی راست می‌گی؟ در ساک رو باز کرد و کله‌ رو انداخت زمین.» احمد چترباز گفت: «چه جونورایی پیدا می‌شن!» مسافرچی بهت‌زده همه را نگاه می‌کرد. از اینکه دستش انداخته بودند خیلی شاکی بود.
هوشنگ هری گفت: «راننده‌تاکسیا همشون اسکولن!» مسافرچی گفت: «خفه‌شو بنگی!» بعد یک‌دفعه زد زیر خنده و گفت: «حرف‌ نداری هوشنگ‌‌خان!» قهوه‌چی گفت: «خدا رو شکر واسه صنار کرایه بوده.» مسافرچی گفت: «خدایی نمی‌دونین چی کشیدم! پام نمی‌کشید برم خونه، تو چشم زن و بچه‌م نگاه کنم. خدایا شکرت!» بعد بلند شد و گفت: «از صبح کار نکردم، بزنم بیرون شاید دو زار گیرم بیاد.» احمد چترباز گفت: «منو تا یه‌جایی ببر!» مسافرچی گفت: «انگار امروز هرچی چتربازه به تور ما می‌خوره!» خندید و از قهوه‌خانه زدند بیرون.
قهوه‌چی استکان‌ها را جمع می‌کرد. هوشنگ هری برگشت سر جای همیشگی‌اش و گفت: «یه چایی!» قهوه‌چی برگشت و به او زل زد. هوشنگ هری سیگاری درآورد و گذاشت گوشه لبش و چندبار فندک زد که روشن نشد. قهوه‌چی آمد جلو. فندکش را گرفت، تکان‌تکان داد، زد و آتش را گرفت و گفت: «راس گفتی؟» گفت: «دروغم چیه؟» قهوه‌چی گفت: «بگو به‌جون مینا!» مینا، زنش بود که از دستش ذله شده و رفته بود. گفت: «بی‌خیال شو!» قهوه‌چی گفت: «راس گفتی؟» گفت: «نه!» قهوه‌چی عصبانی شد و گفت: «واسه‌چی دروغ گفتی؟» گفت: «خب دلش می‌خواس یکی بهش دروغ بگه!» قهوه‌چی گفت: «تو علم غیب داری؟» هوشنگ هری خمار شده بود. سیگار از گوشه‌لبش افتاد روی میز. دست برد سیگارش را بردارد که قهوه‌چی مچش را گرفت و گفت: «چرا رنگش کردی؟» هوشنگ مچ‌ دستش را کشید و فریاد زد: «رنگش نکردم لاکردار! مگه رحم نداری، مگه مروت نداری، مگه نمی‌دیدی چه‌جور جلزولز می‌کرد! دلت می‌خواس تا آخر عمر الکی‌الکی زندگی کوفتش بشه! هان!» بعد که دید قهوه‌چی جوابش را نمی‌دهد، فریاد زد: «خب بگو... دلت می‌خواس زندگی رو واسه زن و بچه‌ش سیاه کنه، یه‌جنازه می‌افتاد رو خودش و زن و بچه‌ش که چی بشه!» قهوه‌چی گفت: «خیلی‌خب، حالا واسه من دور برندار!» سیگار را برداشت و گذاشت گوشه‌لب هوشنگ هری و گفت: «حب داری؟» جوابش را نداد. قهوه‌چی گفت: «می‌رم برات چایی بیارم.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.