|

ديدار به خيابان

ترجمه: سهند ستاري

آنچه در ادامه مي‌آيد حمايت نويسندگان و روشنفكران از «آكسيون خياباني» عليه قانون كار در فرانسه است كه در اوان شكل‌گيري اين جنبش منتشر شده است. از زمان امضاي اين نامه تاكنون فراخوان‌هاي متعدد ديگري نيز منتشر شده ولي اين اولين فراخوان از اين دست است كه در آن به اعتصاب عمومي 31 مارس اشاره مي‌شود.

رسانه‌ها به ما مي‌گويند جنبشي در ميان جوانان لايحه كار را تهديد مي‌كند. حساب‌و‌كتاب مي‌كنند كه اين جنبش در چه وضعي است: آيا در حال رشد است يا همين الان به‌تدريج دارد محو مي‌شود؟ بحث‌هاي داغي راه انداخته‌اند و درگير تفسير آمار ‌و ‌ارقام پليس‌اند. ولي ما اوضاع را اين‌طور نمي‌بينيم. ما ديگر دانشجو يا بچه‌مدرسه‌اي نيستيم- اين قضيه مال گذشته‌هاست، از برخي از ما همين الان سن‌و‌سالي گذشته، به گمان ما لايحه كار مسلما جرقه‌اي بود براي آنچه در زير پوست فرانسه جريان دارد ولي اين فقط بخشي از مسأله است. و اصرار بر اینکه این جنبش «جوانان» است بخشی از استراتژي خفه‌کردن آن است تا سر بزنگاه با شروع تعطیلات و عقب‌نشینی معمول اتحادیه‌ها ختم آن را اعلام كنند.
بچه‌مدرسه‌اي‌ها با شجاعت روی شیشه‌‌های شکسته‌ بانک‌ها می‌نویسند: «هرکه طاووس خواهد جور شكستن شيشه بانك‌ها را هم بكشد». آنچه اکنون در شعارها، راهپیمایی‌ها، برچسب‌ها، اشغال‌ها و درگیری با پلیس ابراز می‌شود به وضع عمومی کشور برمی‌گردد. آنچه اینجا ابراز می‌شود حس خستگي مفرط و منتشر در فضاست، خشمی که همه در آن سهیم‌اند، شورشی که فاصله نسل‌ها را از میان برداشته است. هرگز در زندگی‌مان زیر یوغ دولتي چنین کلبی‌مسلک و بي‌آبرو زندگی نکرده‌ایم، دولتی که تا این حد در حل‌وفصل چالش‌های امروز ناتوان است. هرگز اين فكر که تغییر حزب حاکم فرقي در سرنوشت ما داشته باشد تا اين حد احمقانه به نظر نمي‌رسيد. هرگز دورنمای انتخابات ریاست‌جمهوری تا این حد پوچ، مضحک و بی‌هیچ تعارفی مشمئزکننده جلوه نکرده بود. هرگز ستیزی چنين مسخره بین مدعیان پیروزی در انتخابات در نگرفته بود.
فجایع اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی دوران ما- در یک کلام، بحران تمدن - هیچ راه‌حلی در سیاست کلاسیک ندارد. ازاین‌رو، در جنبش كنوني مساله نه لایحه الخمری بلکه شورش است. دولت و رژيم حاكم تنها با ائتلافي از جنبش جوانان، جنبش کارگران و کارمندان بخش دولتی ساقط خواهد شد. و این كار از یک جنبش عظیم مردمي برمي‌آيد. این پیروزی بدون خشونت نخواهد بود و جنبش ما باید استراتژی مشخصی داشته باشد. وحشيگري پلیس در سرکوب گردهمایی علنی 17 مارس جنبش در دانشكده تولبیاک، به قدر کافی گوياي آنست كه حكومت در مواجهه با اين ائتلاف‌هاي غیرمنتظره خونسردي‌اش را از دست داده- ائتلاف‌هايي که به همین دلیل بیشتر باید در راهش بكوشيم.
برای اینکه خود را از دست محدودیت‌هایی خلاص کنیم که بروکراسی‌های جورواجور تحمیل کرده‌اند مهم‌ترین تاریخ‌های پیش‌روي جنبش 24 و مهم‌تر از همه 31 مارس است. پیشنهاد ما برای 31 مارس ماندن در خیابان‌ها و اشغال میادين عمومی است. اما در این چند سال یاد گرفته‌ایم اشغال میادین به‌تنهایی نمی‌تواند كاركرد نهادها را مختل کند. خطر چنین تسخیر‌هایی در این است که معترضان به صرف وجود تداوم اشغال ميادين راضی شوند، حداکثر با این توقع که یا جمع‌شان کنند یا خودشان خسته شوند به خانه‌هایشان برگردند. به همین دلیل از نظر ما، باید از این اشغال‌ها پایگاهی ساخت تا مکان‌هایی را تصرف كرد که «نمایندگان مردم» مدعی‌اند می‌توانند از آنجا بر مردم - در مواقع لزوم به ضرب چماق - حکومت کنند. شهرداري‌ها، شوراها، به‌اصطلاح مجامع محلی و ملی؛ همه این‌ها سزاوار تهاجم، تسخیر، محاصره‌كردن و مسدود‌شدن هستند. هدف ما باید حصر سازمان‌یافته قدرت سیاسی باشد. پس در این لحظات بايد علنا تأكيد كنيم تجهيز اقدام خیابانی بسيار موجه است. ازاین‌رو، ما این متن کوتاه را نوشته‌ایم تا به جوانان بگوییم - چه در خیابان و چه در روح و جانمان - با آنهاییم و با آنها خواهیم ماند و هیچ ترفندي در راه منزوي‌كردن آنها نمی‌تواند بین ما شکاف اندازد. جوانان باید آزاد باشند هر كاري مي‌خواهند بكنند. ما از آنها حمایت می‌کنیم. خیلی زود شما را در خیابان ملاقات خواهیم کرد.
امضاكنندگان: پي‌ير آلفري (نويسنده)، ژرومي باشه (مورخ)، دنيل كولسون (جامعه‌شناس)، دنيل دنوور (صنعتگر)، استفاني اليگرت (نويسنده)، ژاك فردَن، اريك آزان (ناشر)، نيكلا كلوتز (فيلمساز)، فردريك لوردون (اقتصاددان)، پي‌ير مارسل (روزنامه‌نگار)، كارين پروت (حقوق‌دان)، اليزابت پرسوال (نمايش‌نامه‌نويس)، سرژ كدروپني (نويسنده).
منبع: ورسو

آنچه در ادامه مي‌آيد حمايت نويسندگان و روشنفكران از «آكسيون خياباني» عليه قانون كار در فرانسه است كه در اوان شكل‌گيري اين جنبش منتشر شده است. از زمان امضاي اين نامه تاكنون فراخوان‌هاي متعدد ديگري نيز منتشر شده ولي اين اولين فراخوان از اين دست است كه در آن به اعتصاب عمومي 31 مارس اشاره مي‌شود.

رسانه‌ها به ما مي‌گويند جنبشي در ميان جوانان لايحه كار را تهديد مي‌كند. حساب‌و‌كتاب مي‌كنند كه اين جنبش در چه وضعي است: آيا در حال رشد است يا همين الان به‌تدريج دارد محو مي‌شود؟ بحث‌هاي داغي راه انداخته‌اند و درگير تفسير آمار ‌و ‌ارقام پليس‌اند. ولي ما اوضاع را اين‌طور نمي‌بينيم. ما ديگر دانشجو يا بچه‌مدرسه‌اي نيستيم- اين قضيه مال گذشته‌هاست، از برخي از ما همين الان سن‌و‌سالي گذشته، به گمان ما لايحه كار مسلما جرقه‌اي بود براي آنچه در زير پوست فرانسه جريان دارد ولي اين فقط بخشي از مسأله است. و اصرار بر اینکه این جنبش «جوانان» است بخشی از استراتژي خفه‌کردن آن است تا سر بزنگاه با شروع تعطیلات و عقب‌نشینی معمول اتحادیه‌ها ختم آن را اعلام كنند.
بچه‌مدرسه‌اي‌ها با شجاعت روی شیشه‌‌های شکسته‌ بانک‌ها می‌نویسند: «هرکه طاووس خواهد جور شكستن شيشه بانك‌ها را هم بكشد». آنچه اکنون در شعارها، راهپیمایی‌ها، برچسب‌ها، اشغال‌ها و درگیری با پلیس ابراز می‌شود به وضع عمومی کشور برمی‌گردد. آنچه اینجا ابراز می‌شود حس خستگي مفرط و منتشر در فضاست، خشمی که همه در آن سهیم‌اند، شورشی که فاصله نسل‌ها را از میان برداشته است. هرگز در زندگی‌مان زیر یوغ دولتي چنین کلبی‌مسلک و بي‌آبرو زندگی نکرده‌ایم، دولتی که تا این حد در حل‌وفصل چالش‌های امروز ناتوان است. هرگز اين فكر که تغییر حزب حاکم فرقي در سرنوشت ما داشته باشد تا اين حد احمقانه به نظر نمي‌رسيد. هرگز دورنمای انتخابات ریاست‌جمهوری تا این حد پوچ، مضحک و بی‌هیچ تعارفی مشمئزکننده جلوه نکرده بود. هرگز ستیزی چنين مسخره بین مدعیان پیروزی در انتخابات در نگرفته بود.
فجایع اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی دوران ما- در یک کلام، بحران تمدن - هیچ راه‌حلی در سیاست کلاسیک ندارد. ازاین‌رو، در جنبش كنوني مساله نه لایحه الخمری بلکه شورش است. دولت و رژيم حاكم تنها با ائتلافي از جنبش جوانان، جنبش کارگران و کارمندان بخش دولتی ساقط خواهد شد. و این كار از یک جنبش عظیم مردمي برمي‌آيد. این پیروزی بدون خشونت نخواهد بود و جنبش ما باید استراتژی مشخصی داشته باشد. وحشيگري پلیس در سرکوب گردهمایی علنی 17 مارس جنبش در دانشكده تولبیاک، به قدر کافی گوياي آنست كه حكومت در مواجهه با اين ائتلاف‌هاي غیرمنتظره خونسردي‌اش را از دست داده- ائتلاف‌هايي که به همین دلیل بیشتر باید در راهش بكوشيم.
برای اینکه خود را از دست محدودیت‌هایی خلاص کنیم که بروکراسی‌های جورواجور تحمیل کرده‌اند مهم‌ترین تاریخ‌های پیش‌روي جنبش 24 و مهم‌تر از همه 31 مارس است. پیشنهاد ما برای 31 مارس ماندن در خیابان‌ها و اشغال میادين عمومی است. اما در این چند سال یاد گرفته‌ایم اشغال میادین به‌تنهایی نمی‌تواند كاركرد نهادها را مختل کند. خطر چنین تسخیر‌هایی در این است که معترضان به صرف وجود تداوم اشغال ميادين راضی شوند، حداکثر با این توقع که یا جمع‌شان کنند یا خودشان خسته شوند به خانه‌هایشان برگردند. به همین دلیل از نظر ما، باید از این اشغال‌ها پایگاهی ساخت تا مکان‌هایی را تصرف كرد که «نمایندگان مردم» مدعی‌اند می‌توانند از آنجا بر مردم - در مواقع لزوم به ضرب چماق - حکومت کنند. شهرداري‌ها، شوراها، به‌اصطلاح مجامع محلی و ملی؛ همه این‌ها سزاوار تهاجم، تسخیر، محاصره‌كردن و مسدود‌شدن هستند. هدف ما باید حصر سازمان‌یافته قدرت سیاسی باشد. پس در این لحظات بايد علنا تأكيد كنيم تجهيز اقدام خیابانی بسيار موجه است. ازاین‌رو، ما این متن کوتاه را نوشته‌ایم تا به جوانان بگوییم - چه در خیابان و چه در روح و جانمان - با آنهاییم و با آنها خواهیم ماند و هیچ ترفندي در راه منزوي‌كردن آنها نمی‌تواند بین ما شکاف اندازد. جوانان باید آزاد باشند هر كاري مي‌خواهند بكنند. ما از آنها حمایت می‌کنیم. خیلی زود شما را در خیابان ملاقات خواهیم کرد.
امضاكنندگان: پي‌ير آلفري (نويسنده)، ژرومي باشه (مورخ)، دنيل كولسون (جامعه‌شناس)، دنيل دنوور (صنعتگر)، استفاني اليگرت (نويسنده)، ژاك فردَن، اريك آزان (ناشر)، نيكلا كلوتز (فيلمساز)، فردريك لوردون (اقتصاددان)، پي‌ير مارسل (روزنامه‌نگار)، كارين پروت (حقوق‌دان)، اليزابت پرسوال (نمايش‌نامه‌نويس)، سرژ كدروپني (نويسنده).
منبع: ورسو

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.