|

آینه

اعتماد
سنجیدن وضعیت جامعه، با متر و معیار گذشته خودآزاری است
هادی خانیکی: آفت تفکر نقادانه، کنش سیاسی و نتیجه خروج از حوزه عمومی و عدم مشارکت در افکار عمومی انقطاب، پولاریزه‌شدن و ایجاد دوگانه‌های رسمی است. هرکدام از این دوگانه‌ها به وجود بیاید و به عدم توازن پیوندهای بین همه اینها منجر شود، آفت اصلی است. در فرآیندهای توسعه هر جامعه‌ای دستخوش تغییر می‌شود، تا وقتی که این تغییر ناموزون و ناهم‌زمان است از دل آن توسعه بیرون نمی‌آید. بحث اصلی من نیز این است که در واقع باید نوعی نسبت متعادل را بین حوزه عمومی جدید و حوزه عمومی کلاسیک دنبال کرد... قطعا نهاد دولت به مفهوم آن، نهاد مؤثری در تحولات توسعه‌ای است و سیاست‌گذاری‌های رسمی نیز به‌خصوص در جوامعی که نهاد دولت، نهاد پردامنه‌ای است و از قدرت، منزلت و ثروت بیشتری برخوردار است، مؤثر است. اما اثربخشی و نقش مثبت نهاد دولت یا حکومت را در آنجا می‌توان دید که خود به تنهایی به حل‌وفصل مسائل نمی‌پردازد بلکه نقش نهادهای مدنی و جامعه را می‌بیند.

ایران
ویروس ماجراجویی و «ایران‌هراسی»
حسام‌الدین آشنا: تراکم کینه‌ها و عصبیت‌های جاهلی منطقه را به شکل انبار باروت در آورده و هیچ چیز بهتر از ملی‌گرایی‌های‌ نژادپرستانه و امپراتورمآبانه نمی‌تواند چاشنی بمب ایران‌هراسی را منفجر کند. ایران در مرحله اجرایی‌سازی «برجام» در موقعیتی قرار گرفته که می‌تواند نفوذ معنوی خود در افکار عمومی جهانی را گامی فراتر برده و دست‌کم بخشی از مضمون عمیق نامه مذکور را در چشم‌انداز قابل رؤیت قرار دهد. طرح مسئله عذرخواهی یا انتقاد از نقش آمریکا در سرنگون‌سازی دولت قانونی و منتخب دکتر مصدق در انتخابات آمریکا را می‌توان در همین چارچوب پیش‌گفته ارزیابی کرد. باید پرسید که پس از چندین دهه که از آن کودتای شوم می‌گذرد، چه چیزی بازخوانی آن پرونده را امکان‌پذیر کرده است و آیا به موزه سپرده‌شدن پرونده هسته‌ای ایران می‌تواند عمق تازه‌ای به خودانتقادی آمریکایی‌ها تا مرحله گسست کامل و بی‌شائبه از همه اشکال براندازی بدهد؟ چگونه می‌توان فرایند خودانتقادی آمریکایی‌ها را دامن زد و به این ترتیب پیامد‌های جنبی برجام را به نقطه آغاز یک فصل واقعاً نوین در تعامل جهانی تبدیل کرد؟ این‌ها سوال‌هایی است که جز در یک زمین و اقلیم مساعد ملی نمی‌رویَد و هدف نفوذی‌ها این است که ایران چنان در زیر آوار سنگین گذشته و خاطره‌های تلخ گرفتار‌ آید که مجالی برای پشت‌سرگذاشتن استعلایی گذشته و نگاه به آینده نیابد.

جمهوری اسلامی
اخلاق و تبلیغات انتخاباتی
تخریب رقیب نمونه بارز بداخلاقی است و افراد بداخلاق، فاقد صلاحیت ورود به مرکز قانون‌گذاری کشور هستند. متأسفانه بعضی از داوطلبان به جای آنکه به بیان ویژگی‌ها، امتیازات و توانایی‌های خود اکتفا کنند، به سراغ رقبای خود می‌روند و به تخریب آنها می‌پردازند. این اقدام، نشانه کمبود شخصیتی فردی است که مرتکب آن می‌شود. او می‌خواهد کمبودهای خود را با تخریب دیگران جبران کند هرچند نه تنها جبران نمی‌شود بلکه جامعه را آلوده می‌کند و مردم را دچار تشویش و تردید می‌نماید. این ویژگی منفی، حتی از کاری که در تبلیغات اغراق‌آمیز صاحبان کالاهای قلابی صورت می‌گیرد نیز زشت‌تر است، زیرا آنها فقط از کالاهای خود به گزاف تبلیغ می‌کنند اما از کالای دیگران بدگویی نمی‌کنند. این، نمونه‌ای بارزتر و مذموم‌تر از بداخلاقی نوع اول است که به‌هیچ‌وجه زیبنده نظام جمهوری اسلامی نیست و باید با آن با قاطعیت مبارزه شود.

کیهان
لیست جریان اشرافی سفره مردم را کوچک‌تر می‌کند
توهین طبقه ممتاز به مردمی که رعیت پنداشته می‌شوند، ادامه دارد؛ مردمی که فقط رأی‌هایشان در انتخابات مهم است وگرنه چیزی بیش از یک قوم گرسنه و بی‌فرهنگ که حتی برای مرگ موش و جاروی مفتی نیز صف می‌کشند و باید قرن‌ها بگذرد تا به فرهنگ و تمدن مردم سوئیس برسند، نیستند. این رفتار از اینان دور از ذهن نیست چراکه در منطق سرمایه‌داری له‌شدن فقرا و حاشیه‌نشین‌ها زیر ارابه رونق اقتصادی سرمایه‌داران امری طبیعی محسوب می‌شود. اکنون همان جریان و همان تفکر برای مردم لقمه می‌گیرد. می‌کوشند با ‌هزار و یک فریب و نیرنگ، با عکس مار کشیدن و با ترساندن مردم، نظرها و آرای مردم را به لیست‌های خود جلب کنند. آنها این بار افرادی را در لیست خود قرار داده‌اند که بسیاری از آنها برای مردم شناخته‌شده نیستند. راز آن این نیست که چهره‌های اصلاح‌طلب شناخته‌شده‌ای ندارند، بلکه مهم‌ترین علت آن، به میدان‌فرستادن کسانی است که کمترین جایگاه و وزن سیاسی و اجتماعی‌ای ندارند و در نتیجه در صورت رأی‌آوردن، مطیع محض ارباب قدرت و ثروت خواهند بود و کمترین حریت و استقلالی از خود نخواهند داشت و تنها یک مأموریت دارند و آن تأمین منافع اربابان خود است نه مردم.

اعتماد
سنجیدن وضعیت جامعه، با متر و معیار گذشته خودآزاری است
هادی خانیکی: آفت تفکر نقادانه، کنش سیاسی و نتیجه خروج از حوزه عمومی و عدم مشارکت در افکار عمومی انقطاب، پولاریزه‌شدن و ایجاد دوگانه‌های رسمی است. هرکدام از این دوگانه‌ها به وجود بیاید و به عدم توازن پیوندهای بین همه اینها منجر شود، آفت اصلی است. در فرآیندهای توسعه هر جامعه‌ای دستخوش تغییر می‌شود، تا وقتی که این تغییر ناموزون و ناهم‌زمان است از دل آن توسعه بیرون نمی‌آید. بحث اصلی من نیز این است که در واقع باید نوعی نسبت متعادل را بین حوزه عمومی جدید و حوزه عمومی کلاسیک دنبال کرد... قطعا نهاد دولت به مفهوم آن، نهاد مؤثری در تحولات توسعه‌ای است و سیاست‌گذاری‌های رسمی نیز به‌خصوص در جوامعی که نهاد دولت، نهاد پردامنه‌ای است و از قدرت، منزلت و ثروت بیشتری برخوردار است، مؤثر است. اما اثربخشی و نقش مثبت نهاد دولت یا حکومت را در آنجا می‌توان دید که خود به تنهایی به حل‌وفصل مسائل نمی‌پردازد بلکه نقش نهادهای مدنی و جامعه را می‌بیند.

ایران
ویروس ماجراجویی و «ایران‌هراسی»
حسام‌الدین آشنا: تراکم کینه‌ها و عصبیت‌های جاهلی منطقه را به شکل انبار باروت در آورده و هیچ چیز بهتر از ملی‌گرایی‌های‌ نژادپرستانه و امپراتورمآبانه نمی‌تواند چاشنی بمب ایران‌هراسی را منفجر کند. ایران در مرحله اجرایی‌سازی «برجام» در موقعیتی قرار گرفته که می‌تواند نفوذ معنوی خود در افکار عمومی جهانی را گامی فراتر برده و دست‌کم بخشی از مضمون عمیق نامه مذکور را در چشم‌انداز قابل رؤیت قرار دهد. طرح مسئله عذرخواهی یا انتقاد از نقش آمریکا در سرنگون‌سازی دولت قانونی و منتخب دکتر مصدق در انتخابات آمریکا را می‌توان در همین چارچوب پیش‌گفته ارزیابی کرد. باید پرسید که پس از چندین دهه که از آن کودتای شوم می‌گذرد، چه چیزی بازخوانی آن پرونده را امکان‌پذیر کرده است و آیا به موزه سپرده‌شدن پرونده هسته‌ای ایران می‌تواند عمق تازه‌ای به خودانتقادی آمریکایی‌ها تا مرحله گسست کامل و بی‌شائبه از همه اشکال براندازی بدهد؟ چگونه می‌توان فرایند خودانتقادی آمریکایی‌ها را دامن زد و به این ترتیب پیامد‌های جنبی برجام را به نقطه آغاز یک فصل واقعاً نوین در تعامل جهانی تبدیل کرد؟ این‌ها سوال‌هایی است که جز در یک زمین و اقلیم مساعد ملی نمی‌رویَد و هدف نفوذی‌ها این است که ایران چنان در زیر آوار سنگین گذشته و خاطره‌های تلخ گرفتار‌ آید که مجالی برای پشت‌سرگذاشتن استعلایی گذشته و نگاه به آینده نیابد.

جمهوری اسلامی
اخلاق و تبلیغات انتخاباتی
تخریب رقیب نمونه بارز بداخلاقی است و افراد بداخلاق، فاقد صلاحیت ورود به مرکز قانون‌گذاری کشور هستند. متأسفانه بعضی از داوطلبان به جای آنکه به بیان ویژگی‌ها، امتیازات و توانایی‌های خود اکتفا کنند، به سراغ رقبای خود می‌روند و به تخریب آنها می‌پردازند. این اقدام، نشانه کمبود شخصیتی فردی است که مرتکب آن می‌شود. او می‌خواهد کمبودهای خود را با تخریب دیگران جبران کند هرچند نه تنها جبران نمی‌شود بلکه جامعه را آلوده می‌کند و مردم را دچار تشویش و تردید می‌نماید. این ویژگی منفی، حتی از کاری که در تبلیغات اغراق‌آمیز صاحبان کالاهای قلابی صورت می‌گیرد نیز زشت‌تر است، زیرا آنها فقط از کالاهای خود به گزاف تبلیغ می‌کنند اما از کالای دیگران بدگویی نمی‌کنند. این، نمونه‌ای بارزتر و مذموم‌تر از بداخلاقی نوع اول است که به‌هیچ‌وجه زیبنده نظام جمهوری اسلامی نیست و باید با آن با قاطعیت مبارزه شود.

کیهان
لیست جریان اشرافی سفره مردم را کوچک‌تر می‌کند
توهین طبقه ممتاز به مردمی که رعیت پنداشته می‌شوند، ادامه دارد؛ مردمی که فقط رأی‌هایشان در انتخابات مهم است وگرنه چیزی بیش از یک قوم گرسنه و بی‌فرهنگ که حتی برای مرگ موش و جاروی مفتی نیز صف می‌کشند و باید قرن‌ها بگذرد تا به فرهنگ و تمدن مردم سوئیس برسند، نیستند. این رفتار از اینان دور از ذهن نیست چراکه در منطق سرمایه‌داری له‌شدن فقرا و حاشیه‌نشین‌ها زیر ارابه رونق اقتصادی سرمایه‌داران امری طبیعی محسوب می‌شود. اکنون همان جریان و همان تفکر برای مردم لقمه می‌گیرد. می‌کوشند با ‌هزار و یک فریب و نیرنگ، با عکس مار کشیدن و با ترساندن مردم، نظرها و آرای مردم را به لیست‌های خود جلب کنند. آنها این بار افرادی را در لیست خود قرار داده‌اند که بسیاری از آنها برای مردم شناخته‌شده نیستند. راز آن این نیست که چهره‌های اصلاح‌طلب شناخته‌شده‌ای ندارند، بلکه مهم‌ترین علت آن، به میدان‌فرستادن کسانی است که کمترین جایگاه و وزن سیاسی و اجتماعی‌ای ندارند و در نتیجه در صورت رأی‌آوردن، مطیع محض ارباب قدرت و ثروت خواهند بود و کمترین حریت و استقلالی از خود نخواهند داشت و تنها یک مأموریت دارند و آن تأمین منافع اربابان خود است نه مردم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.