|

تحلیلی بر نمایشگاه نگار نادری‏پور

مرگی ایستاده

نازنین رحیمی

نمایشگاه نگار نادری‌پور را می‌توان به یک مراسم سوگواری تشبیه کرد. زن‏هایی دارای اسم و هویت خاص در مناسبت‏های مختلف اجتماعی، که تمام تن‏شان پوشیده از جوراب مردانه است و فقط دست یا پا یا بخش‏هایی از آنها بیرون افتاده است... .
سه الهه بزرگ مجسمه‏‌ساز، که گویی خدایانِ مجسمه‌های او هستند، در حالت نوعی اعتراض و تجمع، اما همچنان تمام تن پوشیده‏ست به جز دست و پا... . و نهایت تن‏هایی که دیگر تاب جنسیت را نداشته‏اند و تبدیل شده‏اند به پارچه‌های سوگوار سیاه که به سوگ تن خود نشسته‏‌اند و فقط پای آدمی ا‏ست که به نمایش گذاشته شده است... . آنچه این مجسمه‏ساز را وادار به‌نوعی پنهان‌کردن تمام سر و بدن مجسمه‌هایش کرده، آن هم با جوراب مردانه چیست؟ این نمایشگاه را اگر با نمایی بیرونی نگاه کنیم، چند استعاره می‏بینیم. هرچند نگاه هنرمند شعارگونه ا‏ست ولی استعاره‏ای که به شکلی عریان از آن استفاده کرده، استعاره جوراب مردانه ا‏ست یا همان نگاه یا صدای مردانه‏ای که زن‏های این هنرمند را مجبور به پوشش می‌کند. هرچند دست‌وپا که نشان از ارتباط و حرکت دارند از این اجبار و زور مردانه بیرون زده ‌اند. به‌نوعی تمامی زن‏ها سوگوارند...؛ مرگی ایستاده، نشسته و درنهایت مرگی خوابیده... . کار من در اینجا بررسی فرم و ارزش‏های هنری و فنی کار مجسمه‌ساز نیست. کار من تحلیل محتوای این نمایشگاه از منظر روان‌شناختی‏ است. برخی با مرگ زندگی می‌کنند، برخی در برابر مرگ. برخی زندگی می‌کنند تا بمیرند؛ مسئله آنها بودن یا نبودن نیست؛ هستند پس زندگی می‌کنند. شخصیت‏های قصه‏ این هنرمند، زن‏هایی هستند که به هر صورتی زیر نگاهی مردانه مرده‏اند؛ یعنی به‌نوعی زیر پاهای مرد له شده‌اند (جوراب‏ها).
و این نگاه یک‌جانبه و یک‌طرفه البته که ریشه در ناخودآگاه هنرمند این نمایشگاه دارد. هرچند این زن‏ها به کارهای اجتماعی خود مشغول‏اند ولی این نبودن و حذف تن را پذیرفته‏اند.
به‌نوعی در انتخاب موسیقی هم این نگاه مرگ‏اندیش موج می‏زند. من فکر می‌کنم این باس سمج و تکرارشونده باز همان نگاه مردانه‏ای است که هنرمند همیشه با خود حمل می‌کند. یعنی خارج از عوامل بیرونی و محیطی، خود هنرمند در هر نقشی و در هر منصب اجتماعی و همراه هر زنی قرار می‏گیرد. دیگری بزرگی را می‏بیند که او را مجبور به مرگِ تن‏اش می‌کند و سوگوار و درنهایت تبدیل به پارچه سیاه و بی‌جنسیت می‌شود.
گویی تفکیک جنسیت برای هنرمند، نوعی مرگ ایستاده‏ است. آن هم به اجبار پاهای دیگری ِبزرگی که در ذهن هنرمند این نمایشگاه وجود دارد و چون آپوریا (مرگ خود را ناممکنی ممکن می‌داند). نگار نادری‏پور مجموعه‏ای هنرمندانه را برای بیان یک مرگ نابهنگام به‌وجود آورده ا‏ست؛ مرگی ایستاده.

نمایشگاه نگار نادری‌پور را می‌توان به یک مراسم سوگواری تشبیه کرد. زن‏هایی دارای اسم و هویت خاص در مناسبت‏های مختلف اجتماعی، که تمام تن‏شان پوشیده از جوراب مردانه است و فقط دست یا پا یا بخش‏هایی از آنها بیرون افتاده است... .
سه الهه بزرگ مجسمه‏‌ساز، که گویی خدایانِ مجسمه‌های او هستند، در حالت نوعی اعتراض و تجمع، اما همچنان تمام تن پوشیده‏ست به جز دست و پا... . و نهایت تن‏هایی که دیگر تاب جنسیت را نداشته‏اند و تبدیل شده‏اند به پارچه‌های سوگوار سیاه که به سوگ تن خود نشسته‏‌اند و فقط پای آدمی ا‏ست که به نمایش گذاشته شده است... . آنچه این مجسمه‏ساز را وادار به‌نوعی پنهان‌کردن تمام سر و بدن مجسمه‌هایش کرده، آن هم با جوراب مردانه چیست؟ این نمایشگاه را اگر با نمایی بیرونی نگاه کنیم، چند استعاره می‏بینیم. هرچند نگاه هنرمند شعارگونه ا‏ست ولی استعاره‏ای که به شکلی عریان از آن استفاده کرده، استعاره جوراب مردانه ا‏ست یا همان نگاه یا صدای مردانه‏ای که زن‏های این هنرمند را مجبور به پوشش می‌کند. هرچند دست‌وپا که نشان از ارتباط و حرکت دارند از این اجبار و زور مردانه بیرون زده ‌اند. به‌نوعی تمامی زن‏ها سوگوارند...؛ مرگی ایستاده، نشسته و درنهایت مرگی خوابیده... . کار من در اینجا بررسی فرم و ارزش‏های هنری و فنی کار مجسمه‌ساز نیست. کار من تحلیل محتوای این نمایشگاه از منظر روان‌شناختی‏ است. برخی با مرگ زندگی می‌کنند، برخی در برابر مرگ. برخی زندگی می‌کنند تا بمیرند؛ مسئله آنها بودن یا نبودن نیست؛ هستند پس زندگی می‌کنند. شخصیت‏های قصه‏ این هنرمند، زن‏هایی هستند که به هر صورتی زیر نگاهی مردانه مرده‏اند؛ یعنی به‌نوعی زیر پاهای مرد له شده‌اند (جوراب‏ها).
و این نگاه یک‌جانبه و یک‌طرفه البته که ریشه در ناخودآگاه هنرمند این نمایشگاه دارد. هرچند این زن‏ها به کارهای اجتماعی خود مشغول‏اند ولی این نبودن و حذف تن را پذیرفته‏اند.
به‌نوعی در انتخاب موسیقی هم این نگاه مرگ‏اندیش موج می‏زند. من فکر می‌کنم این باس سمج و تکرارشونده باز همان نگاه مردانه‏ای است که هنرمند همیشه با خود حمل می‌کند. یعنی خارج از عوامل بیرونی و محیطی، خود هنرمند در هر نقشی و در هر منصب اجتماعی و همراه هر زنی قرار می‏گیرد. دیگری بزرگی را می‏بیند که او را مجبور به مرگِ تن‏اش می‌کند و سوگوار و درنهایت تبدیل به پارچه سیاه و بی‌جنسیت می‌شود.
گویی تفکیک جنسیت برای هنرمند، نوعی مرگ ایستاده‏ است. آن هم به اجبار پاهای دیگری ِبزرگی که در ذهن هنرمند این نمایشگاه وجود دارد و چون آپوریا (مرگ خود را ناممکنی ممکن می‌داند). نگار نادری‏پور مجموعه‏ای هنرمندانه را برای بیان یک مرگ نابهنگام به‌وجود آورده ا‏ست؛ مرگی ایستاده.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.