تحلیلی بر نمایشگاه نگار نادریپور
مرگی ایستاده
نازنین رحیمی
نمایشگاه نگار نادریپور را میتوان به یک مراسم سوگواری تشبیه کرد. زنهایی دارای اسم و هویت خاص در مناسبتهای مختلف اجتماعی، که تمام تنشان پوشیده از جوراب مردانه است و فقط دست یا پا یا بخشهایی از آنها بیرون افتاده است... .
سه الهه بزرگ مجسمهساز، که گویی خدایانِ مجسمههای او هستند، در حالت نوعی اعتراض و تجمع، اما همچنان تمام تن پوشیدهست به جز دست و پا... . و نهایت تنهایی که دیگر تاب جنسیت را نداشتهاند و تبدیل شدهاند به پارچههای سوگوار سیاه که به سوگ تن خود نشستهاند و فقط پای آدمی است که به نمایش گذاشته شده است... . آنچه این مجسمهساز را وادار بهنوعی پنهانکردن تمام سر و بدن مجسمههایش کرده، آن هم با جوراب مردانه چیست؟ این نمایشگاه را اگر با نمایی بیرونی نگاه کنیم، چند استعاره میبینیم. هرچند نگاه هنرمند شعارگونه است ولی استعارهای که به شکلی عریان از آن استفاده کرده، استعاره جوراب مردانه است یا همان نگاه یا صدای مردانهای که زنهای این هنرمند را مجبور به پوشش میکند. هرچند دستوپا که نشان از ارتباط و حرکت دارند از این اجبار و زور مردانه بیرون زده اند. بهنوعی تمامی زنها سوگوارند...؛ مرگی ایستاده، نشسته و درنهایت مرگی خوابیده... . کار من در اینجا بررسی فرم و ارزشهای هنری و فنی کار مجسمهساز نیست. کار من تحلیل محتوای این نمایشگاه از منظر روانشناختی است. برخی با مرگ زندگی میکنند، برخی در برابر مرگ. برخی زندگی
میکنند تا بمیرند؛ مسئله آنها بودن یا نبودن نیست؛ هستند پس زندگی میکنند. شخصیتهای قصه این هنرمند، زنهایی هستند که به هر صورتی زیر نگاهی مردانه مردهاند؛ یعنی بهنوعی زیر پاهای مرد له شدهاند (جورابها).
و این نگاه یکجانبه و یکطرفه البته که ریشه در ناخودآگاه هنرمند این نمایشگاه دارد. هرچند این زنها به کارهای اجتماعی خود مشغولاند ولی این نبودن و حذف تن را پذیرفتهاند.
بهنوعی در انتخاب موسیقی هم این نگاه مرگاندیش موج میزند. من فکر میکنم این باس سمج و تکرارشونده باز همان نگاه مردانهای است که هنرمند همیشه با خود حمل میکند. یعنی خارج از عوامل بیرونی و محیطی، خود هنرمند در هر نقشی و در هر منصب اجتماعی و همراه هر زنی قرار میگیرد. دیگری بزرگی را میبیند که او را مجبور به مرگِ تناش میکند و سوگوار و درنهایت تبدیل به پارچه سیاه و بیجنسیت میشود.
گویی تفکیک جنسیت برای هنرمند، نوعی مرگ ایستاده است. آن هم به اجبار پاهای دیگری ِبزرگی که در ذهن هنرمند این نمایشگاه وجود دارد و چون آپوریا (مرگ خود را ناممکنی ممکن میداند). نگار نادریپور مجموعهای هنرمندانه را برای بیان یک مرگ نابهنگام بهوجود آورده است؛ مرگی ایستاده.
نمایشگاه نگار نادریپور را میتوان به یک مراسم سوگواری تشبیه کرد. زنهایی دارای اسم و هویت خاص در مناسبتهای مختلف اجتماعی، که تمام تنشان پوشیده از جوراب مردانه است و فقط دست یا پا یا بخشهایی از آنها بیرون افتاده است... .
سه الهه بزرگ مجسمهساز، که گویی خدایانِ مجسمههای او هستند، در حالت نوعی اعتراض و تجمع، اما همچنان تمام تن پوشیدهست به جز دست و پا... . و نهایت تنهایی که دیگر تاب جنسیت را نداشتهاند و تبدیل شدهاند به پارچههای سوگوار سیاه که به سوگ تن خود نشستهاند و فقط پای آدمی است که به نمایش گذاشته شده است... . آنچه این مجسمهساز را وادار بهنوعی پنهانکردن تمام سر و بدن مجسمههایش کرده، آن هم با جوراب مردانه چیست؟ این نمایشگاه را اگر با نمایی بیرونی نگاه کنیم، چند استعاره میبینیم. هرچند نگاه هنرمند شعارگونه است ولی استعارهای که به شکلی عریان از آن استفاده کرده، استعاره جوراب مردانه است یا همان نگاه یا صدای مردانهای که زنهای این هنرمند را مجبور به پوشش میکند. هرچند دستوپا که نشان از ارتباط و حرکت دارند از این اجبار و زور مردانه بیرون زده اند. بهنوعی تمامی زنها سوگوارند...؛ مرگی ایستاده، نشسته و درنهایت مرگی خوابیده... . کار من در اینجا بررسی فرم و ارزشهای هنری و فنی کار مجسمهساز نیست. کار من تحلیل محتوای این نمایشگاه از منظر روانشناختی است. برخی با مرگ زندگی میکنند، برخی در برابر مرگ. برخی زندگی
میکنند تا بمیرند؛ مسئله آنها بودن یا نبودن نیست؛ هستند پس زندگی میکنند. شخصیتهای قصه این هنرمند، زنهایی هستند که به هر صورتی زیر نگاهی مردانه مردهاند؛ یعنی بهنوعی زیر پاهای مرد له شدهاند (جورابها).
و این نگاه یکجانبه و یکطرفه البته که ریشه در ناخودآگاه هنرمند این نمایشگاه دارد. هرچند این زنها به کارهای اجتماعی خود مشغولاند ولی این نبودن و حذف تن را پذیرفتهاند.
بهنوعی در انتخاب موسیقی هم این نگاه مرگاندیش موج میزند. من فکر میکنم این باس سمج و تکرارشونده باز همان نگاه مردانهای است که هنرمند همیشه با خود حمل میکند. یعنی خارج از عوامل بیرونی و محیطی، خود هنرمند در هر نقشی و در هر منصب اجتماعی و همراه هر زنی قرار میگیرد. دیگری بزرگی را میبیند که او را مجبور به مرگِ تناش میکند و سوگوار و درنهایت تبدیل به پارچه سیاه و بیجنسیت میشود.
گویی تفکیک جنسیت برای هنرمند، نوعی مرگ ایستاده است. آن هم به اجبار پاهای دیگری ِبزرگی که در ذهن هنرمند این نمایشگاه وجود دارد و چون آپوریا (مرگ خود را ناممکنی ممکن میداند). نگار نادریپور مجموعهای هنرمندانه را برای بیان یک مرگ نابهنگام بهوجود آورده است؛ مرگی ایستاده.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.