آینه
اعتماد
امتناع وعدههای انتخاباتی در سطح ملی
عباس عبدی: احزاب واقعی منابع مالی شفاف داشته و دارای تشکیلات به نسبت منسجم و انتخابات درونحزبی منظم و کنگرههای سالانه هستند. آنها اعضایی دارند که در کمیتههای گوناگون حزبی فعال هستند و در عمل دولت در سایه دارند و هر روز پیگیر مسائل جاری کشور هستند و سلبا یا ایجابا درمورد سیاستهای جاری موضع دارند. تعداد اینگونه احزاب بهسختی در یک جامعه به بیش از پنج مورد میرسد، زیرا احزاب کوچک توانایی تولید این خدمات سیاسی را ندارند؛ همچنانکه تولید خودرو در کارخانههایی که زیر چندصدهزار تولید دارند، اصلا مقرونبهصرفه نیست، چه رسد به کارخانهای که چندده خودرو تولید کند! چون کارخانههایی با تیراژ کم، هزینه بالاسری زیادی دارند، ضمن اینکه نمیتوانند بودجه لازم را برای فعالیت فراهم کنند و کارخانهای که این کار را نتواند انجام دهد پیشاپیش بازار را واگذار کرده است. در ایران کنونی، با دهها بلکه صدها حزب روبهروییم که بهجای تولید خدمات سیاسی از جمله برنامه سیاسی و مدیریتی، نقش بنگاه کاریابی برای اعضای محدود خود دارند و در موقعیتی نیستند که ایدهپردازی کنند و برنامه دهند. البته، در مواردی برخی از احزاب چنین کردهاند،
ولی به علل دیگر از جمله ناپایداری بقای حزبی، مانع از تداوم این سنت شده است. اگر توجه کنیم، همه مباحث احزاب و گروههای ایرانی درحالحاضر حول مسائل شکلی و تشکیلاتی و نیز رفع موانع حضور انتخاباتی است و کمتر با طرح موضوعات برنامهای مواجه میشویم. از اینرو، درحالحاضر دادن وعدههای کلان برای اداره کشور و امور سیاسی از سوی نامزدهای مجلس اگر ممتنع نباشد، خیلی سخت است و انتظار میرود رقابتهای انتخاباتی پیرامون موضوعات محلی و منطقهای شکل بگیرد و این به نفع کشور نیست.
ایران
ضرورت و راهکارهای مشارکت حداکثری
ناصر ایمانی: در شرایط ترسیمشده از سوی رهبر معظم انقلاب است که همه باید کمک کنند تا انتخابات پرشور و حداکثری برگزار شود. در این میان، جناحهای سیاسی یا مسئولان دستاندرکار انتخابات، باید در هر عاملی که تصور میکنند ممکن است با این سیاست رهبر معظم انقلاب مبنی بر حضور حداکثری مردم منافات داشته باشد، تجدیدنظر کنند. بهعنوان مثال، جناحهای سیاسی باید از غیراخلاقیکردن فضای انتخابات که میتواند مردم را مکدر کرده و از تمایل آنان برای حضور در پای صندوقها بکاهد، خودداری کنند. همچنان که جناحهای سیاسی در معرفی نامزدها باید بهگونهای رفتار کنند تا بیشترین اقبال را در مردم برانگیزند. گروهها و افراد و دستاندرکاران اجرای انتخابات نیز باید سیاستهایی را تدوین کنند تا در جهت سیاستهای کلی رهبری باشد و مردم را حتیالامکان بیشتر پای صندوقهای رأی بیاورند.
ابتکار
عدهای سفارتسوز
غلامرضا کمالیپناه: چهره ایران نزد بسیاری از کشورها مخدوش شد که توانایی حفاظت از سفارتها را ندارد و سفارتسوزی در ایران رسم و عادت شده است، این یعنی موفقیت عربستان. بیشک هر گروهی که این بهانه را برای خوشحالی آلسعود درست کرده است، به کشور خیانت کرده است. این عمل قطعا مورد پسند مسئولان نظام و مراجع و مردم نیست. رهبر معظم در سال 1367 سه روز پس از فتوای امام (ره) علیه سلمان رشدی، در زمان ریاستجمهوری ایشان، راجع به حمله به سفارتخانهها صراحتا فرمودند: «من الان به شما ابلاغ میکنم، بهعنوان مسئول دولتی و بهعنوان امامجمعه و یک روحانی، به سفارتخانهها نزدیک نشوید. این را بدانید که اگر شما از سیاست انگلیس یا از سیاست آمریکا یا هرکس دیگری بدتان میآید راهش این نیست که یک عدهای بروند و بیمهار از دیوار سفارتخانهها بالا بروند و به سفارتخانهها نزدیک شوند، بنده دارم پیش شما شهادت میدهم که این قطعا و قطعا به ضرر اسلام و مسلمین و به ضرر جمهوری اسلامی است». متأسفانه با این بیان و مواضع روشن و مدبرانه و هوشمندانه رهبر معظم، در سال 1390 هم باز عدهای غیرت دینی و ملیشان گل کرد و سفارت انگلیس را تسخیر کردند...؛
اینبار قرعه به نام سفارت عربستان افتاد. شاید آل سعود میدانستند که ایرانیها را از کدام موضع میتوانند ضربه فنی کنند.
رسالت
دیکتاتوری و دیکتاتورها
سیدمسعود شهیدی: روشنفکران غربزده ما، همگی بهخوبی اطلاع دارند که دینیبودن حکومت، در همهپرسی سال 1358 که بهوسیله دولت مهندس بازرگان انجام شد، به تصویب 98 درصد ملت ایران رسید. همین موضوع برای بار دوم هنگام تصویب قانون اساسی مورد حمایت ملت قرار گرفت و 10 سال بعد دینیبودن حکومت با جزئیات آن برای بار سوم در همهپرسی دولت مهندس موسوی مورد تأیید مردم قرار گرفت. آیا وجود حکومت دینی در چنین کشوری، عین دموکراسی نیست و آیا مخالفت با این خواست علنی مردم، عین دیکتاتوری نیست؟
اعتماد
امتناع وعدههای انتخاباتی در سطح ملی
عباس عبدی: احزاب واقعی منابع مالی شفاف داشته و دارای تشکیلات به نسبت منسجم و انتخابات درونحزبی منظم و کنگرههای سالانه هستند. آنها اعضایی دارند که در کمیتههای گوناگون حزبی فعال هستند و در عمل دولت در سایه دارند و هر روز پیگیر مسائل جاری کشور هستند و سلبا یا ایجابا درمورد سیاستهای جاری موضع دارند. تعداد اینگونه احزاب بهسختی در یک جامعه به بیش از پنج مورد میرسد، زیرا احزاب کوچک توانایی تولید این خدمات سیاسی را ندارند؛ همچنانکه تولید خودرو در کارخانههایی که زیر چندصدهزار تولید دارند، اصلا مقرونبهصرفه نیست، چه رسد به کارخانهای که چندده خودرو تولید کند! چون کارخانههایی با تیراژ کم، هزینه بالاسری زیادی دارند، ضمن اینکه نمیتوانند بودجه لازم را برای فعالیت فراهم کنند و کارخانهای که این کار را نتواند انجام دهد پیشاپیش بازار را واگذار کرده است. در ایران کنونی، با دهها بلکه صدها حزب روبهروییم که بهجای تولید خدمات سیاسی از جمله برنامه سیاسی و مدیریتی، نقش بنگاه کاریابی برای اعضای محدود خود دارند و در موقعیتی نیستند که ایدهپردازی کنند و برنامه دهند. البته، در مواردی برخی از احزاب چنین کردهاند،
ولی به علل دیگر از جمله ناپایداری بقای حزبی، مانع از تداوم این سنت شده است. اگر توجه کنیم، همه مباحث احزاب و گروههای ایرانی درحالحاضر حول مسائل شکلی و تشکیلاتی و نیز رفع موانع حضور انتخاباتی است و کمتر با طرح موضوعات برنامهای مواجه میشویم. از اینرو، درحالحاضر دادن وعدههای کلان برای اداره کشور و امور سیاسی از سوی نامزدهای مجلس اگر ممتنع نباشد، خیلی سخت است و انتظار میرود رقابتهای انتخاباتی پیرامون موضوعات محلی و منطقهای شکل بگیرد و این به نفع کشور نیست.
ایران
ضرورت و راهکارهای مشارکت حداکثری
ناصر ایمانی: در شرایط ترسیمشده از سوی رهبر معظم انقلاب است که همه باید کمک کنند تا انتخابات پرشور و حداکثری برگزار شود. در این میان، جناحهای سیاسی یا مسئولان دستاندرکار انتخابات، باید در هر عاملی که تصور میکنند ممکن است با این سیاست رهبر معظم انقلاب مبنی بر حضور حداکثری مردم منافات داشته باشد، تجدیدنظر کنند. بهعنوان مثال، جناحهای سیاسی باید از غیراخلاقیکردن فضای انتخابات که میتواند مردم را مکدر کرده و از تمایل آنان برای حضور در پای صندوقها بکاهد، خودداری کنند. همچنان که جناحهای سیاسی در معرفی نامزدها باید بهگونهای رفتار کنند تا بیشترین اقبال را در مردم برانگیزند. گروهها و افراد و دستاندرکاران اجرای انتخابات نیز باید سیاستهایی را تدوین کنند تا در جهت سیاستهای کلی رهبری باشد و مردم را حتیالامکان بیشتر پای صندوقهای رأی بیاورند.
ابتکار
عدهای سفارتسوز
غلامرضا کمالیپناه: چهره ایران نزد بسیاری از کشورها مخدوش شد که توانایی حفاظت از سفارتها را ندارد و سفارتسوزی در ایران رسم و عادت شده است، این یعنی موفقیت عربستان. بیشک هر گروهی که این بهانه را برای خوشحالی آلسعود درست کرده است، به کشور خیانت کرده است. این عمل قطعا مورد پسند مسئولان نظام و مراجع و مردم نیست. رهبر معظم در سال 1367 سه روز پس از فتوای امام (ره) علیه سلمان رشدی، در زمان ریاستجمهوری ایشان، راجع به حمله به سفارتخانهها صراحتا فرمودند: «من الان به شما ابلاغ میکنم، بهعنوان مسئول دولتی و بهعنوان امامجمعه و یک روحانی، به سفارتخانهها نزدیک نشوید. این را بدانید که اگر شما از سیاست انگلیس یا از سیاست آمریکا یا هرکس دیگری بدتان میآید راهش این نیست که یک عدهای بروند و بیمهار از دیوار سفارتخانهها بالا بروند و به سفارتخانهها نزدیک شوند، بنده دارم پیش شما شهادت میدهم که این قطعا و قطعا به ضرر اسلام و مسلمین و به ضرر جمهوری اسلامی است». متأسفانه با این بیان و مواضع روشن و مدبرانه و هوشمندانه رهبر معظم، در سال 1390 هم باز عدهای غیرت دینی و ملیشان گل کرد و سفارت انگلیس را تسخیر کردند...؛
اینبار قرعه به نام سفارت عربستان افتاد. شاید آل سعود میدانستند که ایرانیها را از کدام موضع میتوانند ضربه فنی کنند.
رسالت
دیکتاتوری و دیکتاتورها
سیدمسعود شهیدی: روشنفکران غربزده ما، همگی بهخوبی اطلاع دارند که دینیبودن حکومت، در همهپرسی سال 1358 که بهوسیله دولت مهندس بازرگان انجام شد، به تصویب 98 درصد ملت ایران رسید. همین موضوع برای بار دوم هنگام تصویب قانون اساسی مورد حمایت ملت قرار گرفت و 10 سال بعد دینیبودن حکومت با جزئیات آن برای بار سوم در همهپرسی دولت مهندس موسوی مورد تأیید مردم قرار گرفت. آیا وجود حکومت دینی در چنین کشوری، عین دموکراسی نیست و آیا مخالفت با این خواست علنی مردم، عین دیکتاتوری نیست؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.