آینه
اعتماد
چگونه يك رسانه نابود ميشود؟
عباس عبدي: حدود ٢٥ روز پيش در جريان يك خبرسازي از رسانه رسمي كشور مصاحبهاي را با خانواده آقاي هاشمي كه براي ملاقات فرزند و برادرشان به زندان اوين رفته بودند، جلوي زندان ترتيب ميدهند كه با انعكاس تظاهرات عدهاي ديگر در اعتراض به حمله به اردوگاه ليبرتي عراق همزمان بوده؛ كه وجود چنين اعتراضي و انعكاس آن در راديو نيز از عجايب روزگار است، ولي مسئله مهم تلفيق و نشر همزمان گزارش اين دو واقعه با يكديگر و القاي اين مطلب در ذهن شنونده خبر است كه آنان نيز براي همراهي با اين تظاهرات به جلوي زندان اوين آمدهاند. اگرچه اين خبرسازي چندان انعكاسي در جامعه پيدا نكرد و فقط دفتر آقاي هاشمي اعتراضي را انجام داد، واقعا براي يك نفر كه ناظر بيروني است، بسيار عجيب است كه چگونه ممكن است يك رسانه رسمي تا اين حد با اعتبار خود بازي كند و خبر و خبررساني را بازيچه اميال گروهي و سياسي قرار دهد، آن هم به بدترين شكل ممكن و عليه شخصي با گذشته آقاي هاشمي. خيلي صريح و روشن بايد گفت قدرت در جهان امروز در رسانه است و اقتصاد و تسليحات نظامي و ساير مؤلفههاي قدرت در مراحل بعدي هستند. تا وقتي كه رسانههاي رسمي در ايران به يك حداقلي از جايگاه
واقعي رسانهاي نرسند، اميدي به اصلاح امور نميتوان داشت.
ایران
راه و رسم «دانشگاه منتقد»
احمد شیرزاد: دانشجویی که نتواند سخن بگوید، هرگز سخن گفتن ساختارمند را نخواهد یاد گرفت. بنابراین برخورد امنیتی اصولا برخوردی است که جایش در دانشگاه نیست. این برخورد را باید با گروههای تروریستی یا کسانی داشت که امنیت کشور یا شهرها را به هم میریزند. پس، این تحلیل از اساس ناروا است و باید کسانی که در رأس برخی سازمانها و تشکلها هستند، برای دانشگاه حق نقد و پرسشگری قائل شوند و به نظارت قانونمند و کلی بر محیطهای دانشجویی بسنده کنند و بهویژه از دخالت غیرقانونی در مدیریتهای دانشگاهی پرهیز کنند. این ضرورت بهویژه در شرایطی که به انتخابات مهم سیاسی در کشور نزدیک میشویم و به طور معمول دانشگاهها به عنوان یکی از نهادهای مرجع سیاسی فعال میشوند، اهمیت بیشتری مییابد. بنابراین باید از برخوردهای سلیقهای و فراقانونی با جلسات سخنرانی در دانشگاهها پرهیز شود و تصمیمگیریهای مسئولان دانشگاهی و دانشجویان در چارچوب قانون ملاک عمل قرار گیرد.
کیهان
بیراهه در نقشه راه!
حسین شریعتمداری: اگر از آژانس در اینباره سؤال شود، شاید - فقط شاید - در پاسخ اعلام کند، چه سندی مستحکمتر از اظهارات صریح یک شخصیت سیاسی نظام که از آغاز انقلاب تاکنون همواره در پستهای کلیدی حضور داشته است؟! آیتالله هاشمی رفسنجانی در آبانماه امسال و در مصاحبه با سایت «امید هستهای» گفته بود «در سفر پاکستان میخواستم با عبدالقدیرخان دیدار کنم، اما به من نشان ندادند. او معتقد بود کشورهای اسلامی باید بمب اتم داشته باشند... در سال 61 ذهنیت ما این بود که باید خود را به عوامل بازدارنده مسلح کنیم... درست است که ما اجازه رفتن به طرف سلاح هستهای را نداریم، اگر شرایطی پیش بیاید و ضرورتی پیدا کند یا دشمنی پیدا کنیم که بخواهد از این سلاح استفاده کند، قدرت ما محفوظ است... اوایل که شروع کردیم، در جنگ بودیم و دنبال این بودیم که چنین امکانی برای روزی که دشمن ما بخواهد از سلاح هستهای استفاده کند، داشته باشیم. چنین تفکری بود اما هیچوقت جدی نشد»! ادعای آقای هاشمی رفسنجانی در حالی مطرح شده بود - آبانماه امسال - که دشمنان تابلودار اسلام و انقلاب همه توان خود را با هدف تهیه یک «بهانه» حاکی از تلاش قبلی ایران برای
حرکت به سوی تولید سلاح هستهای به کار گرفته بودند ولی از آنجا که هیچ اقدامی در این زمینه صورت نپذیرفته بود، به طور طبیعی هیچ بهانه و نشانهای هم وجود نداشت که در این بهانهجویی به کار گرفته شود و معلوم نیست جناب هاشمی رفسنجانی چرا دقیقا در اوج تلاش دشمنان برای بهانهجویی علیه برنامه هستهای کشورمان، این «نیاز مبرم» آنان را فراهم آورده و در اختیارشان قرار میدهد؟ انتظار آن بود که مسئولان ذیربط بلافاصله بعد از اظهارنظر بیاساس آقای رفسنجانی، اولا، با صراحت و به گونهای مستند و مستدل نظر ایشان را تکذیب میکردند و ثانیا، بدون ملاحظههای معمول - که در مسائل حیاتی و استراتژیک کشور هیچ ملاحظهای نباید در میان باشد- این اقدام جناب هاشمی را به چالش جدی میکشیدند، که متأسفانه نکشیدند ممکن است گفته شود که این واکنشها و اقدامات ضروری در مورد اظهارات ایشان، به گونهای خصوصی انجام شده است که باید گفت؛ اظهارات آقای رفسنجانی علنی بوده و بلافاصله با استقبال دشمنان بیرونی- مخصوصا رژیم صهیونیستی- روبهرو شده بود بنابراین واکنشهای ضروری مورد انتظار نیز در صورت وجود - که بعید است! - باید علنی صورت میپذیرفت.
اعتماد
چگونه يك رسانه نابود ميشود؟
عباس عبدي: حدود ٢٥ روز پيش در جريان يك خبرسازي از رسانه رسمي كشور مصاحبهاي را با خانواده آقاي هاشمي كه براي ملاقات فرزند و برادرشان به زندان اوين رفته بودند، جلوي زندان ترتيب ميدهند كه با انعكاس تظاهرات عدهاي ديگر در اعتراض به حمله به اردوگاه ليبرتي عراق همزمان بوده؛ كه وجود چنين اعتراضي و انعكاس آن در راديو نيز از عجايب روزگار است، ولي مسئله مهم تلفيق و نشر همزمان گزارش اين دو واقعه با يكديگر و القاي اين مطلب در ذهن شنونده خبر است كه آنان نيز براي همراهي با اين تظاهرات به جلوي زندان اوين آمدهاند. اگرچه اين خبرسازي چندان انعكاسي در جامعه پيدا نكرد و فقط دفتر آقاي هاشمي اعتراضي را انجام داد، واقعا براي يك نفر كه ناظر بيروني است، بسيار عجيب است كه چگونه ممكن است يك رسانه رسمي تا اين حد با اعتبار خود بازي كند و خبر و خبررساني را بازيچه اميال گروهي و سياسي قرار دهد، آن هم به بدترين شكل ممكن و عليه شخصي با گذشته آقاي هاشمي. خيلي صريح و روشن بايد گفت قدرت در جهان امروز در رسانه است و اقتصاد و تسليحات نظامي و ساير مؤلفههاي قدرت در مراحل بعدي هستند. تا وقتي كه رسانههاي رسمي در ايران به يك حداقلي از جايگاه
واقعي رسانهاي نرسند، اميدي به اصلاح امور نميتوان داشت.
ایران
راه و رسم «دانشگاه منتقد»
احمد شیرزاد: دانشجویی که نتواند سخن بگوید، هرگز سخن گفتن ساختارمند را نخواهد یاد گرفت. بنابراین برخورد امنیتی اصولا برخوردی است که جایش در دانشگاه نیست. این برخورد را باید با گروههای تروریستی یا کسانی داشت که امنیت کشور یا شهرها را به هم میریزند. پس، این تحلیل از اساس ناروا است و باید کسانی که در رأس برخی سازمانها و تشکلها هستند، برای دانشگاه حق نقد و پرسشگری قائل شوند و به نظارت قانونمند و کلی بر محیطهای دانشجویی بسنده کنند و بهویژه از دخالت غیرقانونی در مدیریتهای دانشگاهی پرهیز کنند. این ضرورت بهویژه در شرایطی که به انتخابات مهم سیاسی در کشور نزدیک میشویم و به طور معمول دانشگاهها به عنوان یکی از نهادهای مرجع سیاسی فعال میشوند، اهمیت بیشتری مییابد. بنابراین باید از برخوردهای سلیقهای و فراقانونی با جلسات سخنرانی در دانشگاهها پرهیز شود و تصمیمگیریهای مسئولان دانشگاهی و دانشجویان در چارچوب قانون ملاک عمل قرار گیرد.
کیهان
بیراهه در نقشه راه!
حسین شریعتمداری: اگر از آژانس در اینباره سؤال شود، شاید - فقط شاید - در پاسخ اعلام کند، چه سندی مستحکمتر از اظهارات صریح یک شخصیت سیاسی نظام که از آغاز انقلاب تاکنون همواره در پستهای کلیدی حضور داشته است؟! آیتالله هاشمی رفسنجانی در آبانماه امسال و در مصاحبه با سایت «امید هستهای» گفته بود «در سفر پاکستان میخواستم با عبدالقدیرخان دیدار کنم، اما به من نشان ندادند. او معتقد بود کشورهای اسلامی باید بمب اتم داشته باشند... در سال 61 ذهنیت ما این بود که باید خود را به عوامل بازدارنده مسلح کنیم... درست است که ما اجازه رفتن به طرف سلاح هستهای را نداریم، اگر شرایطی پیش بیاید و ضرورتی پیدا کند یا دشمنی پیدا کنیم که بخواهد از این سلاح استفاده کند، قدرت ما محفوظ است... اوایل که شروع کردیم، در جنگ بودیم و دنبال این بودیم که چنین امکانی برای روزی که دشمن ما بخواهد از سلاح هستهای استفاده کند، داشته باشیم. چنین تفکری بود اما هیچوقت جدی نشد»! ادعای آقای هاشمی رفسنجانی در حالی مطرح شده بود - آبانماه امسال - که دشمنان تابلودار اسلام و انقلاب همه توان خود را با هدف تهیه یک «بهانه» حاکی از تلاش قبلی ایران برای
حرکت به سوی تولید سلاح هستهای به کار گرفته بودند ولی از آنجا که هیچ اقدامی در این زمینه صورت نپذیرفته بود، به طور طبیعی هیچ بهانه و نشانهای هم وجود نداشت که در این بهانهجویی به کار گرفته شود و معلوم نیست جناب هاشمی رفسنجانی چرا دقیقا در اوج تلاش دشمنان برای بهانهجویی علیه برنامه هستهای کشورمان، این «نیاز مبرم» آنان را فراهم آورده و در اختیارشان قرار میدهد؟ انتظار آن بود که مسئولان ذیربط بلافاصله بعد از اظهارنظر بیاساس آقای رفسنجانی، اولا، با صراحت و به گونهای مستند و مستدل نظر ایشان را تکذیب میکردند و ثانیا، بدون ملاحظههای معمول - که در مسائل حیاتی و استراتژیک کشور هیچ ملاحظهای نباید در میان باشد- این اقدام جناب هاشمی را به چالش جدی میکشیدند، که متأسفانه نکشیدند ممکن است گفته شود که این واکنشها و اقدامات ضروری در مورد اظهارات ایشان، به گونهای خصوصی انجام شده است که باید گفت؛ اظهارات آقای رفسنجانی علنی بوده و بلافاصله با استقبال دشمنان بیرونی- مخصوصا رژیم صهیونیستی- روبهرو شده بود بنابراین واکنشهای ضروری مورد انتظار نیز در صورت وجود - که بعید است! - باید علنی صورت میپذیرفت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.