آینه
اعتماد
درک متقابل از واقعیتهای دنیای اسلام
صادقخرازی: اهدای این قرآن از سوی پوتین را میتوان از زاویه دیگری نیز دید. به راستی رییسجمهور روسیه بهعنوان یک قدرت تأثیرگذار جهانی برای انتقال چه پیامی چنین تحفهای در نظر گرفته است؟ از نگاه صاحب این قلم، رییسجمهور روسیه میگوید این قرآن را به نزد رهبر فرهیخته دنیای اسلام آوردهام، کسی که ادبیاتش خاص است و در امنیت، قدرت، آرامش و همزیستی با نگاهی جهانی به مفاهیمی ژرف میاندیشد. میگوید این هدیه را نزد کسی آوردهام که او هم مفسر و هم متخصص شناخت مبانی کلامی کلام خدا و کتاب مقدس مسلمانان است. پیام دیگرش به جهان پرآشوب امروز است. میخواهد بگوید دنیا باید بپذیرد جهان اسلام در ذات خود زندگی مسالمتآمیز، همزیستی و درک مشترک را بهعنوان یک حقیقت پذیرفته است. میخواهد بگوید ما در بستر تاریخ هویت جمعی را میفهمیم و نباید درک خود را از جهان اسلام محدود به عدهای کنیم که هیچ دین و آیینی ندارند و از اسلام تنها نامش را با خود دارند. پوتین با اهدای این هدیه ارزشمند به دنیای غرب میگوید به جای نقشهکشیدن برای دنیای اسلام و توسعه مدرسههای فکری اسلامستیزی که نتیجهاش به ضرر خودتان است، بیایید به درک متقابل از
واقعیتهای دنیای اسلام و دیگر ادیان بپردازید. او چاره حل مشکل و معضل دنیا را در فهم واقعیتها میداند. او در پی مذاکره و مباحثه و راهحل پیداکردن برای این مشکلات است. روسیه بهعنوان یک اقدام نمادین قرآن کریم و کتاب مقدس اسلام را نشانه و موید اعتقاد مسلمانان به همزیستی میداند و کسانی که دارای فهم سیاسی هستند، میدانند این حرکت پوتین دارای یک پشتوانه فکری و فلسفی عمیق است. اما در این فرصت کمی هم درباره این قرآن بگوییم. این قرآن که پوتین به همراه خود آورده یکی از قدیمیترین آثار کتابت مصاحیف شریف تاریخ اسلام است و از دور میتوان حدس زد چه ارزش والایی دارد. علاوه بر ارزش معنوی بینظیر مصحف شریف این اثر دارای یکی از مهمترین ارزشهای مادی است. با بررسی عکسهای منتشرشده از این خط قرآن گمان میکنم این اثر در قرن سوم کتابت شده است. با شناختی که از نسخ خطی و قرآنهای کتابتشده در قرن سوم هجری یافتشده در قرون مختلف دارم، میگویم به لحاظ ارزش تاریخی و مادی این مصحف یکی از مهمترین و ارزشمندترین مصاحیف موجود در موزههای جهان است. امیدوارم این هدیه آغاز یک فهم جدید از گفتمان بین اسلام، مسیحیت و دیگر ادیان الهی باشد.
وطن امروز
امنیت مسئله این است!
مهدی محمدی: قطبی و چندپارهکردن جامعه، رویارو قراردادن بخشهای مختلف افکار عمومی، انتقال دستور کارهای بیرونی به محیط سیاسی و رسانهای کشور و تزریق تندروی به فرایندهای نرمال سیاسی و اجتماعی، مقدمات تبدیل انتخابات به چشمه بیثباتی و امنیتزدایی از کشور است، اما اصلاحطلبان و برخی متحدانشان آن را «برنامه رقابت صریح انتخاباتی» مینامند. جامعه ایرانی اکنون بهتر از هر زمان دیگری قدر نعمت امنیت را میداند. متقابلا بهطور مستقل میتوان بحث کرد که برای طرف غربی نیز هیچچیز به اندازه خارجکردن ایران از فاز امنیت استراتژیک - که مدتی است در آن قرار دارد - اهمیت ندارد. اگر بنا باشد انتخابات آینده در ایران به سبب هوی و هوس یک جریان سیاسی که عموما هم درباره حدواندازه خویش و هم درباره تواناییها و ظرفیتهایش دچار سوءمحاسبههای جدی است، بدل به عرصهای برای امنیتزدایی از ایران شود، از هماکنون باید نسبت به تبعات چنین وضعیتی عمیقا هشدار داد. جریان چپ همچنان نتوانسته است اطمینانهایی نسبی فراهم کند که به قواعد بازی سیاست پایبند است و میتوان روی آن بهعنوان یک جریان نرمال حساب کرد. تا زمانی که چنین اطمینانی ایجاد نشود،
سرمایه عظیم امنیت ایران اسلامی را نباید با توهمات سیاسی هیچ جریانی - بهویژه آنها که سابقه فتنهگری نیز در کارنامه دارند - سودا کرد. این نقطه آغاز یک طرحریزی انتخاباتی عاقلانه است.
کیهان
فراسوی اجلاس!
حسین شریعتمداری: این روزها، ناخرسندی توأم با عصبانیت و سراسیمگی جریان آلوده را از روابط دوجانبه و حسابشده ایران و روسیه به وضوح میتوان دید. «ترجیعبند» این جریان که بهطور همزمان و هماهنگ از رسانههای داخلی تحت امر آنان و رسانههای تابلودار دشمنان بیرونی تکرار میشود، این است که روسیه قابل اعتماد نیست و احتمال آن که در روابط و معادلات فیمابین عهدشکنی کند وجود دارد! که در پاسخ باید گفت؛ آیا آمریکا و سایر کشورهای غربی که برای ورود آنها لحظهشماری کرده و فرش قرمز پهن میکنید قابل اعتمادند؟! مخصوصا آنکه اولا؛ خطوط ارتباطی ایران و روسیه - آنگونه که اشاره شد - کاملا تعریفشده است و ثانیا؛ - به قول جریان یادشده - بدعهدی و مکر روسیه یک «احتمال» است که در صورت وقوع به آسانی قابل جبران و بازگشت خواهد بود ولی کینهتوزی آمریکا «احتمال» نیست، بلکه واقعیتی غیرقابل انکار و محسوس و ملموس است.
اعتماد
درک متقابل از واقعیتهای دنیای اسلام
صادقخرازی: اهدای این قرآن از سوی پوتین را میتوان از زاویه دیگری نیز دید. به راستی رییسجمهور روسیه بهعنوان یک قدرت تأثیرگذار جهانی برای انتقال چه پیامی چنین تحفهای در نظر گرفته است؟ از نگاه صاحب این قلم، رییسجمهور روسیه میگوید این قرآن را به نزد رهبر فرهیخته دنیای اسلام آوردهام، کسی که ادبیاتش خاص است و در امنیت، قدرت، آرامش و همزیستی با نگاهی جهانی به مفاهیمی ژرف میاندیشد. میگوید این هدیه را نزد کسی آوردهام که او هم مفسر و هم متخصص شناخت مبانی کلامی کلام خدا و کتاب مقدس مسلمانان است. پیام دیگرش به جهان پرآشوب امروز است. میخواهد بگوید دنیا باید بپذیرد جهان اسلام در ذات خود زندگی مسالمتآمیز، همزیستی و درک مشترک را بهعنوان یک حقیقت پذیرفته است. میخواهد بگوید ما در بستر تاریخ هویت جمعی را میفهمیم و نباید درک خود را از جهان اسلام محدود به عدهای کنیم که هیچ دین و آیینی ندارند و از اسلام تنها نامش را با خود دارند. پوتین با اهدای این هدیه ارزشمند به دنیای غرب میگوید به جای نقشهکشیدن برای دنیای اسلام و توسعه مدرسههای فکری اسلامستیزی که نتیجهاش به ضرر خودتان است، بیایید به درک متقابل از
واقعیتهای دنیای اسلام و دیگر ادیان بپردازید. او چاره حل مشکل و معضل دنیا را در فهم واقعیتها میداند. او در پی مذاکره و مباحثه و راهحل پیداکردن برای این مشکلات است. روسیه بهعنوان یک اقدام نمادین قرآن کریم و کتاب مقدس اسلام را نشانه و موید اعتقاد مسلمانان به همزیستی میداند و کسانی که دارای فهم سیاسی هستند، میدانند این حرکت پوتین دارای یک پشتوانه فکری و فلسفی عمیق است. اما در این فرصت کمی هم درباره این قرآن بگوییم. این قرآن که پوتین به همراه خود آورده یکی از قدیمیترین آثار کتابت مصاحیف شریف تاریخ اسلام است و از دور میتوان حدس زد چه ارزش والایی دارد. علاوه بر ارزش معنوی بینظیر مصحف شریف این اثر دارای یکی از مهمترین ارزشهای مادی است. با بررسی عکسهای منتشرشده از این خط قرآن گمان میکنم این اثر در قرن سوم کتابت شده است. با شناختی که از نسخ خطی و قرآنهای کتابتشده در قرن سوم هجری یافتشده در قرون مختلف دارم، میگویم به لحاظ ارزش تاریخی و مادی این مصحف یکی از مهمترین و ارزشمندترین مصاحیف موجود در موزههای جهان است. امیدوارم این هدیه آغاز یک فهم جدید از گفتمان بین اسلام، مسیحیت و دیگر ادیان الهی باشد.
وطن امروز
امنیت مسئله این است!
مهدی محمدی: قطبی و چندپارهکردن جامعه، رویارو قراردادن بخشهای مختلف افکار عمومی، انتقال دستور کارهای بیرونی به محیط سیاسی و رسانهای کشور و تزریق تندروی به فرایندهای نرمال سیاسی و اجتماعی، مقدمات تبدیل انتخابات به چشمه بیثباتی و امنیتزدایی از کشور است، اما اصلاحطلبان و برخی متحدانشان آن را «برنامه رقابت صریح انتخاباتی» مینامند. جامعه ایرانی اکنون بهتر از هر زمان دیگری قدر نعمت امنیت را میداند. متقابلا بهطور مستقل میتوان بحث کرد که برای طرف غربی نیز هیچچیز به اندازه خارجکردن ایران از فاز امنیت استراتژیک - که مدتی است در آن قرار دارد - اهمیت ندارد. اگر بنا باشد انتخابات آینده در ایران به سبب هوی و هوس یک جریان سیاسی که عموما هم درباره حدواندازه خویش و هم درباره تواناییها و ظرفیتهایش دچار سوءمحاسبههای جدی است، بدل به عرصهای برای امنیتزدایی از ایران شود، از هماکنون باید نسبت به تبعات چنین وضعیتی عمیقا هشدار داد. جریان چپ همچنان نتوانسته است اطمینانهایی نسبی فراهم کند که به قواعد بازی سیاست پایبند است و میتوان روی آن بهعنوان یک جریان نرمال حساب کرد. تا زمانی که چنین اطمینانی ایجاد نشود،
سرمایه عظیم امنیت ایران اسلامی را نباید با توهمات سیاسی هیچ جریانی - بهویژه آنها که سابقه فتنهگری نیز در کارنامه دارند - سودا کرد. این نقطه آغاز یک طرحریزی انتخاباتی عاقلانه است.
کیهان
فراسوی اجلاس!
حسین شریعتمداری: این روزها، ناخرسندی توأم با عصبانیت و سراسیمگی جریان آلوده را از روابط دوجانبه و حسابشده ایران و روسیه به وضوح میتوان دید. «ترجیعبند» این جریان که بهطور همزمان و هماهنگ از رسانههای داخلی تحت امر آنان و رسانههای تابلودار دشمنان بیرونی تکرار میشود، این است که روسیه قابل اعتماد نیست و احتمال آن که در روابط و معادلات فیمابین عهدشکنی کند وجود دارد! که در پاسخ باید گفت؛ آیا آمریکا و سایر کشورهای غربی که برای ورود آنها لحظهشماری کرده و فرش قرمز پهن میکنید قابل اعتمادند؟! مخصوصا آنکه اولا؛ خطوط ارتباطی ایران و روسیه - آنگونه که اشاره شد - کاملا تعریفشده است و ثانیا؛ - به قول جریان یادشده - بدعهدی و مکر روسیه یک «احتمال» است که در صورت وقوع به آسانی قابل جبران و بازگشت خواهد بود ولی کینهتوزی آمریکا «احتمال» نیست، بلکه واقعیتی غیرقابل انکار و محسوس و ملموس است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.