آینه
بهار
تیتر یک: «نخستین روایت فائزه هاشمی از روزهای «اوین»»
تیتر یک: «نخستین روایت فائزه هاشمی از روزهای «اوین»»
{در پاسخ به سوالی درباره آزادشدن در 29 اسفند به جای 30 اسفند} چند حدس وجود دارد؛ اول احتمال استقبالی را میدادند که خوشایند آنها نبود. دوم نبودن من برای سال تحویل در کنار زندانیان، این نکته را روزنامه «شرق» و برخی سایتها یک روز قبل کار کرده بودند. و سوم شاید نبودن من در زندان هنگام چهارشنبهسوری برایشان مهم بود، چون با بازبودن هواخوری برای این مراسم مخالفت شده بود و دو روز قبل، ٣٠اسفند، را روز آزادی من اعلام کرده بودند و من هم چون نمیخواستم حتی یک روز زیر منت باشم و هم برایم مهم بود که سال تحویل را در کنار دوستانم در زندان باشم مقاومت کردم؛
بعد از حدود یکونیمساعت مرا بیرون کردند. مرا برای گفتوگو به دفتر جانشین رییس زندان بردند و سپس به بند راهم ندادند و در آخر نیز بعد از حدود نیمساعت نشستن، در فضای جلوی بند مرا سوار ماشین کردند... با همان ماشین زندان من را رساندند... کلید نداشتم و همسرم هم خانه نبود. موبایل هم نداشتم به او خبر بدهم؛ در نتیجه به خانه محسن (برادرم) رفتم... تجربه بسیار قشنگی بود، انسانهای بزرگی که با آنها آشنا شدم، روابط و فضای بین زندانیها و... تجربه گرانبهایی بود... از نگاه من پس از ششماه حبس سوءمدیریت و ندانمکاری و موازیکاری عمده مشکلات زندانی است... اگر در شب، کارت به درمانگاه بکشد.
برای اعزام پزشکی به بیرون از زندان نیز بایستی از هفتخوان رستم بگذری... البته طی هفتخوان رستم به نظرم سوءمدیریت نیست، بلکه یک روند تثبیتشده است... ... از بابا خواستند که به اوین بیاید. وقتی برای دیدن مهدی آمد با من هم ملاقات کرد.بیشتر احوالپرسی بود و وضعیت زندان را برایش توضیح دادم.
بابا نیز گلههای آن طرف را منتقل کرد... زندانیان برای خود یلی هستند و اجازه نمیدهند برایشان کسی لیدری کند. تمامی اعتراضات در جمع تصمیمگیری میشد و من بهعنوان وکیلبند به همراه دیگران آن را دنبال میکردیم. شاید بودن من در زندان بهطور غیرمستقیم باعث احساس قدرت بیشتر زندانیان شده بود و به همین دلیل اعتراضات نسبت به گذشته بیشتر شده بود... اعتقاد ندارم که آقای احمدینژاد واقعا عوض شده باشد...
بهار
تیتر یک: «نخستین روایت فائزه هاشمی از روزهای «اوین»»
تیتر یک: «نخستین روایت فائزه هاشمی از روزهای «اوین»»
{در پاسخ به سوالی درباره آزادشدن در 29 اسفند به جای 30 اسفند} چند حدس وجود دارد؛ اول احتمال استقبالی را میدادند که خوشایند آنها نبود. دوم نبودن من برای سال تحویل در کنار زندانیان، این نکته را روزنامه «شرق» و برخی سایتها یک روز قبل کار کرده بودند. و سوم شاید نبودن من در زندان هنگام چهارشنبهسوری برایشان مهم بود، چون با بازبودن هواخوری برای این مراسم مخالفت شده بود و دو روز قبل، ٣٠اسفند، را روز آزادی من اعلام کرده بودند و من هم چون نمیخواستم حتی یک روز زیر منت باشم و هم برایم مهم بود که سال تحویل را در کنار دوستانم در زندان باشم مقاومت کردم؛
بعد از حدود یکونیمساعت مرا بیرون کردند. مرا برای گفتوگو به دفتر جانشین رییس زندان بردند و سپس به بند راهم ندادند و در آخر نیز بعد از حدود نیمساعت نشستن، در فضای جلوی بند مرا سوار ماشین کردند... با همان ماشین زندان من را رساندند... کلید نداشتم و همسرم هم خانه نبود. موبایل هم نداشتم به او خبر بدهم؛ در نتیجه به خانه محسن (برادرم) رفتم... تجربه بسیار قشنگی بود، انسانهای بزرگی که با آنها آشنا شدم، روابط و فضای بین زندانیها و... تجربه گرانبهایی بود... از نگاه من پس از ششماه حبس سوءمدیریت و ندانمکاری و موازیکاری عمده مشکلات زندانی است... اگر در شب، کارت به درمانگاه بکشد.
برای اعزام پزشکی به بیرون از زندان نیز بایستی از هفتخوان رستم بگذری... البته طی هفتخوان رستم به نظرم سوءمدیریت نیست، بلکه یک روند تثبیتشده است... ... از بابا خواستند که به اوین بیاید. وقتی برای دیدن مهدی آمد با من هم ملاقات کرد.بیشتر احوالپرسی بود و وضعیت زندان را برایش توضیح دادم.
بابا نیز گلههای آن طرف را منتقل کرد... زندانیان برای خود یلی هستند و اجازه نمیدهند برایشان کسی لیدری کند. تمامی اعتراضات در جمع تصمیمگیری میشد و من بهعنوان وکیلبند به همراه دیگران آن را دنبال میکردیم. شاید بودن من در زندان بهطور غیرمستقیم باعث احساس قدرت بیشتر زندانیان شده بود و به همین دلیل اعتراضات نسبت به گذشته بیشتر شده بود... اعتقاد ندارم که آقای احمدینژاد واقعا عوض شده باشد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.