ببخشید
ناهید طباطبایی
آخرینباری که گفتید ببخشید کی بود؟ آخرینباری که شنیدید ببخشید، کی بود؟ مطمئنم خیلی از آن گذشته. «ببخشید» یکی از آن کلماتی است که بهندرت از دهان ما بیرون میآید و اگر بیاید انگار نیمی از جانمان هم ما را ترک میکند. مثلا تلفن زنگ میزند، اشتباه گرفتهاند. میگویید اشتباه است. تلق گوشی را میگذارند. بیهیچ کلامی. زنگ در را میزنند. هی میگویید بله؟ با کی کار دارید؟ شما؟ بیفایده است. طرف یا گرم صحبت با ساکن طبقه دیگر است یا اصلا رفته. اگر این اشتباه در ساعات معمول استراحت باشد حتما بدهکار هم میشوید، چون اگر اعتراض کنید طرف میگوید حالا مگه چی شده؟ در روابط دیگر هم همینطورهاست. توی اداره با همکاران، توی خانه با خانواده و... . اما بیشترین نمود آن را در میان صاحبان مشاغل ردهبالا میتوان دید. توی نشریات میخوانیم وزیر فلان کشور دزدی کرد و وقتی همه فهمیدند، خودش را کشت. نماینده فلان مملکت نشست به عیاشی و وقتی لو رفت، معذرت خواست و استعفا داد. همهجای دنیا کار بد، بد است. اما حالا اینجا را نگاه کنید. دزدی و کلاهبرداری میلیاردی از آدم عادی سوپرمن میسازد. بابک زنجانی میشود باعرضه و دیگری میشود خوشاخلاق و مهربان! یا مثلا وقتی کسی را محاکمه میکنند و قرار میشود رد مال کند، اعلام میکند یک چیزی هم طلبکار است. بههرحال چیزی که معلوم است این است که هیچکدام از اینها به فکر معذرتخواهی نیستند. بیش از اینها به خودشان احترام میگذارند که از کسی معذرت بخواهند. الغرض فرهنگ پذیرفتن تقصیر و معذرتخواهی از آن چیزهایی است که در این مملکت فراموش شده. برای اولین قدم در احیای این سنت خوب و مفید بیایید ما -که دستمان از همهجا کوتاه است - به بچههایمان یاد بدهیم اگر پای کسی را لگد کردند، بگویند ببخشید، اگر شماره اشتباه را گرفتند یا زنگ اشتباه زدند، معذرت بخواهند، اگر... . البته بعید است بیشتر از اینها کار بدی از دست ما بربیاید. برای انجام کار بد هم باید امکانات داشت. اگر بابک زنجانی و بقیه هم یاد گرفته بودند که در مقابل دیگران مسئولیت دارند و باید جوابگوی کارهای خود باشند، وضعمان بهتر از این بود.
آخرینباری که گفتید ببخشید کی بود؟ آخرینباری که شنیدید ببخشید، کی بود؟ مطمئنم خیلی از آن گذشته. «ببخشید» یکی از آن کلماتی است که بهندرت از دهان ما بیرون میآید و اگر بیاید انگار نیمی از جانمان هم ما را ترک میکند. مثلا تلفن زنگ میزند، اشتباه گرفتهاند. میگویید اشتباه است. تلق گوشی را میگذارند. بیهیچ کلامی. زنگ در را میزنند. هی میگویید بله؟ با کی کار دارید؟ شما؟ بیفایده است. طرف یا گرم صحبت با ساکن طبقه دیگر است یا اصلا رفته. اگر این اشتباه در ساعات معمول استراحت باشد حتما بدهکار هم میشوید، چون اگر اعتراض کنید طرف میگوید حالا مگه چی شده؟ در روابط دیگر هم همینطورهاست. توی اداره با همکاران، توی خانه با خانواده و... . اما بیشترین نمود آن را در میان صاحبان مشاغل ردهبالا میتوان دید. توی نشریات میخوانیم وزیر فلان کشور دزدی کرد و وقتی همه فهمیدند، خودش را کشت. نماینده فلان مملکت نشست به عیاشی و وقتی لو رفت، معذرت خواست و استعفا داد. همهجای دنیا کار بد، بد است. اما حالا اینجا را نگاه کنید. دزدی و کلاهبرداری میلیاردی از آدم عادی سوپرمن میسازد. بابک زنجانی میشود باعرضه و دیگری میشود خوشاخلاق و مهربان! یا مثلا وقتی کسی را محاکمه میکنند و قرار میشود رد مال کند، اعلام میکند یک چیزی هم طلبکار است. بههرحال چیزی که معلوم است این است که هیچکدام از اینها به فکر معذرتخواهی نیستند. بیش از اینها به خودشان احترام میگذارند که از کسی معذرت بخواهند. الغرض فرهنگ پذیرفتن تقصیر و معذرتخواهی از آن چیزهایی است که در این مملکت فراموش شده. برای اولین قدم در احیای این سنت خوب و مفید بیایید ما -که دستمان از همهجا کوتاه است - به بچههایمان یاد بدهیم اگر پای کسی را لگد کردند، بگویند ببخشید، اگر شماره اشتباه را گرفتند یا زنگ اشتباه زدند، معذرت بخواهند، اگر... . البته بعید است بیشتر از اینها کار بدی از دست ما بربیاید. برای انجام کار بد هم باید امکانات داشت. اگر بابک زنجانی و بقیه هم یاد گرفته بودند که در مقابل دیگران مسئولیت دارند و باید جوابگوی کارهای خود باشند، وضعمان بهتر از این بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.