|

آخرين لحظات

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

اما تو باید همه اینها را بفهمی و سعی کنی آن را کاملا درست بگیری». اوا تصمیم خودش را گرفت. باید بعد از مرگش همه این جهان کوچک از قبیل جواهرات و اشیای گران‌بهایی که جمع کرده بود با دقت باقی می‌ماند: «برایت زیورآلاتم را می‌فرستم و از تو خواهش می‌کنم آنها را طبق دستوراتی که در وصیت‌نامه‌ام نوشته‌ام، تقسیم کنی. این وصیت‌نامه در واسرگرستراس موجود است». در همان منزلی که هیتلر در مونیخ به او هدیه داده بود. در این لحظات فاجعه‌بار، از خود اعتمادبه‌نفسی نشان می‌داد که برای هیچ‌کس باورکردنی نبود. قدرتی برای مقابله داشت: «ما اینجا تا آخر مقاومت می‌کنیم. نمی‌توانم توصیف کنم چقدر درد می‌کشم که آدولف را می‌بینم؛ نمی‌توانم بفهمم چطور این اتفاق افتاد. تمام محبت و چیزهای خوبی که دارم برای تو. ‌ای دوست مخلص من. به پدر و مادرم سلام برسان. به همه دوستانم سلام برسان. من همان‌طور می‌میرم که زندگی کردم. این چنان‌که تو می‌دانی، سخت نیست. از صمیم قلبم تو را دوست دارم و می‌بوسمت. دوست تو اوا».
در آخر، نامه‌ای با این مضمون در تاریخ 23 آوریل به خواهرش نوشت و در آن بر تصمیمش تأکید کرد: «این بدیهی است که ما هرگز نخواهیم گذاشت اسیر شویم. ما زنده‌ایم». در آن از قصدش گفت که می‌خواهد با گردنبندی طلایی دارای سنگ‌های قیمتی سبز، خودش را آرایش کند. اینها را هیتلر بعد از زمان کوتاهی از شروع رابطه‌شان برای او خریده بود. اما گردنبند الماس‌نشان و گردنبند یاقوت‌نشانی را که هیتلر به مناسبت نخستین سالگرد تولدش هدیه داده بود، به خواهرش داد. هرچه خبرهای بد پشت‌سر هم می‌آمد، پایان کار روشن‌تر می‌شد. 28 آوریل، هیتلر دو بیانیه صادر کرد؛ یکی سیاسی و کینه‌توزانه که در آن یهودیان جهان را متهم می‌کرد و دیگری که مخصوص اوا بود: «با وجود اعتقاد من در طول سال‌های جنگ مبنی بر اینکه من قادر به تحمل بار مسئولیت ازدواج نیستم، اندکی قبل از پایان زندگی‌ام تصمیم گرفتم با زنی ازدواج کنم که بعد از سال‌ها مانند دوستی واقعی نزد من آمد تا در برلین تحت محاصره کامل در کنار من باشد و در سرنوشت من شریک شود. در پاسخ به آرزویش می‌گویم تو علاوه بر اینکه همسرم شدی، در مرگ نیز دنبال من خواهی بود».
مراسم کوچکی برگزار شد. عصر روز 28 آوریل یک افسر پلیس از واحدهای باقی‌مانده در برلین آمد تا موافقت زوجین را ثبت کند. شاهدان نیز گوبلز و بورمان بودند. یکی از آنها او را از دوسال پیش می‌شناخت و دیگری به‌صراحت از او بدش می‌آمد. اوا که در اوج احساسات بود، شروع به امضا کرد با اول نام خانوادگی‌اش، یعنی با حرف ب. اما آن را خط زد و نام جدیدش را نوشت.
اوا هیتلر؛ متولدشده به نام براون. هنوز جوهر خشک نشده بود که هیتلر تصمیم به خودکشی گرفت؛ اتفاقی که فردا باید می‌افتاد.
صبح روز بعد یعنی 30 آوریل، حدود ساعت 15:30 داستان عشق اوا و آدولف نیز به پایان رسیده بود. بقیه ساکنان آن پناهگاه صدای شلیک گلوله‌ای را شنیدند. پس از آن آرامش و سکوت بود. هردو آنها هرکدام یک کپسول سیانور خورده و به زندگی‌شان پایان داده بودند. سیانور سمی است که فورا عمل می‌کند. اما هیتلر گلوله‌ای به مغز خود شلیک کرده بود تا از مرگ خودش مطمئن باشد. 10 دقیقه بعد، پیروان وفادار هیتلر با شرمندگی درِ پناهگاه را باز کردند تا اجساد بی‌جان آن دو را مشاهده کنند. آدولف هیتلر در طرف راست یک صندلی نشسته بود. سینه‌اش خم شده و سرش به طرف عقب بود. اوا در نزدیکی او فروپاشیده و پلک‌هایش بسته بود. در چهره‌شان هیچ نشانی از ترس یا اندوه دیده نمی‌شد. گویی هر دو خوابیده بودند.
در اتاق کناری، زن دیگری بود که خواسته بود در این لحظات مرگ با رهبر همراه باشد. او در تنهایی داشت با برگ‌هایی بازی می‌کرد و می‌رفت تا با دقت تمام ساعت‌های آخر عمرش را رقم بزند. او کسی نبود جز مگدا.
بانوی نخست
برلین؛ 27 آوریل سال 1945. شهر ویران و مدت‌ها بود تحت محاصره نیروهای شوروی قرار داشت. حمله را آنها آغاز کرده بودند. جنگ خیابانی بین ارتش پیروز استالین و طرفداران وفادار هیتلر شروع شد؛ تقابل نشئه شوروی و جنون ویرانگر نازی. هرچند امیدی نداشتند اما همچنان می‌جنگیدند. بعد از دو روز هیتلر خودش را خواهد کشت؛ اینجا در پناهگاهی واقع در ویلهالمستراس شماره 77، بیش از هشت متر زیر زمین و تحت‌نظر مستشار جدید رایش؛ آخرین سنگر یک پیشوای محاصره‌شده. در آن روز هیتلر، جشن عجیبی را ترتیب داد. با او زنی بود که برای مدتی طولانی به او خیره ماند. در چهره‌اش‌ هزار لرزش عضلانی مشاهده می‌شد. با یک حرکت غافلگیر‌کننده، همه حضار را حیرت‌زده کرد.

ادامه دارد...

اما تو باید همه اینها را بفهمی و سعی کنی آن را کاملا درست بگیری». اوا تصمیم خودش را گرفت. باید بعد از مرگش همه این جهان کوچک از قبیل جواهرات و اشیای گران‌بهایی که جمع کرده بود با دقت باقی می‌ماند: «برایت زیورآلاتم را می‌فرستم و از تو خواهش می‌کنم آنها را طبق دستوراتی که در وصیت‌نامه‌ام نوشته‌ام، تقسیم کنی. این وصیت‌نامه در واسرگرستراس موجود است». در همان منزلی که هیتلر در مونیخ به او هدیه داده بود. در این لحظات فاجعه‌بار، از خود اعتمادبه‌نفسی نشان می‌داد که برای هیچ‌کس باورکردنی نبود. قدرتی برای مقابله داشت: «ما اینجا تا آخر مقاومت می‌کنیم. نمی‌توانم توصیف کنم چقدر درد می‌کشم که آدولف را می‌بینم؛ نمی‌توانم بفهمم چطور این اتفاق افتاد. تمام محبت و چیزهای خوبی که دارم برای تو. ‌ای دوست مخلص من. به پدر و مادرم سلام برسان. به همه دوستانم سلام برسان. من همان‌طور می‌میرم که زندگی کردم. این چنان‌که تو می‌دانی، سخت نیست. از صمیم قلبم تو را دوست دارم و می‌بوسمت. دوست تو اوا».
در آخر، نامه‌ای با این مضمون در تاریخ 23 آوریل به خواهرش نوشت و در آن بر تصمیمش تأکید کرد: «این بدیهی است که ما هرگز نخواهیم گذاشت اسیر شویم. ما زنده‌ایم». در آن از قصدش گفت که می‌خواهد با گردنبندی طلایی دارای سنگ‌های قیمتی سبز، خودش را آرایش کند. اینها را هیتلر بعد از زمان کوتاهی از شروع رابطه‌شان برای او خریده بود. اما گردنبند الماس‌نشان و گردنبند یاقوت‌نشانی را که هیتلر به مناسبت نخستین سالگرد تولدش هدیه داده بود، به خواهرش داد. هرچه خبرهای بد پشت‌سر هم می‌آمد، پایان کار روشن‌تر می‌شد. 28 آوریل، هیتلر دو بیانیه صادر کرد؛ یکی سیاسی و کینه‌توزانه که در آن یهودیان جهان را متهم می‌کرد و دیگری که مخصوص اوا بود: «با وجود اعتقاد من در طول سال‌های جنگ مبنی بر اینکه من قادر به تحمل بار مسئولیت ازدواج نیستم، اندکی قبل از پایان زندگی‌ام تصمیم گرفتم با زنی ازدواج کنم که بعد از سال‌ها مانند دوستی واقعی نزد من آمد تا در برلین تحت محاصره کامل در کنار من باشد و در سرنوشت من شریک شود. در پاسخ به آرزویش می‌گویم تو علاوه بر اینکه همسرم شدی، در مرگ نیز دنبال من خواهی بود».
مراسم کوچکی برگزار شد. عصر روز 28 آوریل یک افسر پلیس از واحدهای باقی‌مانده در برلین آمد تا موافقت زوجین را ثبت کند. شاهدان نیز گوبلز و بورمان بودند. یکی از آنها او را از دوسال پیش می‌شناخت و دیگری به‌صراحت از او بدش می‌آمد. اوا که در اوج احساسات بود، شروع به امضا کرد با اول نام خانوادگی‌اش، یعنی با حرف ب. اما آن را خط زد و نام جدیدش را نوشت.
اوا هیتلر؛ متولدشده به نام براون. هنوز جوهر خشک نشده بود که هیتلر تصمیم به خودکشی گرفت؛ اتفاقی که فردا باید می‌افتاد.
صبح روز بعد یعنی 30 آوریل، حدود ساعت 15:30 داستان عشق اوا و آدولف نیز به پایان رسیده بود. بقیه ساکنان آن پناهگاه صدای شلیک گلوله‌ای را شنیدند. پس از آن آرامش و سکوت بود. هردو آنها هرکدام یک کپسول سیانور خورده و به زندگی‌شان پایان داده بودند. سیانور سمی است که فورا عمل می‌کند. اما هیتلر گلوله‌ای به مغز خود شلیک کرده بود تا از مرگ خودش مطمئن باشد. 10 دقیقه بعد، پیروان وفادار هیتلر با شرمندگی درِ پناهگاه را باز کردند تا اجساد بی‌جان آن دو را مشاهده کنند. آدولف هیتلر در طرف راست یک صندلی نشسته بود. سینه‌اش خم شده و سرش به طرف عقب بود. اوا در نزدیکی او فروپاشیده و پلک‌هایش بسته بود. در چهره‌شان هیچ نشانی از ترس یا اندوه دیده نمی‌شد. گویی هر دو خوابیده بودند.
در اتاق کناری، زن دیگری بود که خواسته بود در این لحظات مرگ با رهبر همراه باشد. او در تنهایی داشت با برگ‌هایی بازی می‌کرد و می‌رفت تا با دقت تمام ساعت‌های آخر عمرش را رقم بزند. او کسی نبود جز مگدا.
بانوی نخست
برلین؛ 27 آوریل سال 1945. شهر ویران و مدت‌ها بود تحت محاصره نیروهای شوروی قرار داشت. حمله را آنها آغاز کرده بودند. جنگ خیابانی بین ارتش پیروز استالین و طرفداران وفادار هیتلر شروع شد؛ تقابل نشئه شوروی و جنون ویرانگر نازی. هرچند امیدی نداشتند اما همچنان می‌جنگیدند. بعد از دو روز هیتلر خودش را خواهد کشت؛ اینجا در پناهگاهی واقع در ویلهالمستراس شماره 77، بیش از هشت متر زیر زمین و تحت‌نظر مستشار جدید رایش؛ آخرین سنگر یک پیشوای محاصره‌شده. در آن روز هیتلر، جشن عجیبی را ترتیب داد. با او زنی بود که برای مدتی طولانی به او خیره ماند. در چهره‌اش‌ هزار لرزش عضلانی مشاهده می‌شد. با یک حرکت غافلگیر‌کننده، همه حضار را حیرت‌زده کرد.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.