|

دیوارهای شهر، 44 سال بعد

ديوارهاي محتضر

عباس یاری

این تكه زردشده روزنامه، یادداشتی است كه اواخر اسفند بیش از 44 سال پیش، زمانی كه در اراك، هم محصل دبیرستان بودم، و هم خبرنگار اجتماعی روزنامه «كیهان»، چاپ شد. آن زمان شهردار اراك مردی بود به نام آقای احسانی كه آرزو می‌كنم اگر زنده است، عمرش دراز باشد، و اگر فوت كرده، خدا روحش را قرین رحمت كند. او در اطلاعیه‌ای كه به در و دیوار شهر چسبانده شده بود، با تبریك فرارسیدن سال نو، مردم را به رعایت مواردی از جمله نظافت شهر دعوت كرده بود. من با نوشتن این یادداشت كوتاه، آقای شهردار را به نكته‌ای اشاره داده بودم.
فردای آن روز تماس‌هایی با دفتر نمایندگی روزنامه گرفته شد كه شهردار می‌خواهد با من ملاقات كند. راستش به‌عنوان یك نوجوان محصل دبیرستانی،‌ اولش كمی جا خورده بودم. نماینده روزنامه هم نگران بود و مرتب نصیحت می‌كرد كه «چرا توی این كارها دخالت می‌كنی؟ اینها با دو سوت كلكت را می‌كنند». اما هرجوری بود شال و كلاه كردم و رفتم به شهرداری. پشت در اتاقش، صدای بلند آقای شهردار را می‌شنیدم كه داشت سر چند نفر فریاد می‌زد كه چرا در فلان جا اجازه داده شده باغچه پیاده‌رو را خراب كنند و آسفالت بریزند. رئیس دفترش به او خبر داد كه: «آقا خبرنگار روزنامه كیهان...»
همدیگر را می‌شناختیم. توی مراسم‌های رسمی مرا دیده بود. وارد كه شدم با تعجب بسیار جلوی پایم بلند شد و با لبخندی گفت: «آقا شما كه آبروی ما را در شهر بردی! یك تلفن می‌زدی جلوی مشكل را می‌گرفتم. فرداست كه شورای شهر ما را سكه یك پول كند». لبخندی تحویلش دادم با جوابی كوتاه: «كار خبرنگاریه دیگه!»
دعوت كرد بنشینم. گفت برایم چای آوردند. توی این فاصله زنگ زد به دفتر یكی از معاونانش كه باید همه این اطلاعیه‌ها از درودیوار كنده شود. بعد به من گفت: «به عكاست بگو بیاید اینجا... اولی را باید خودم تمیز كنم...».
به دوست بزرگوارم محمدعلی داوری(عكاسي همايون)، عكاس خبری روزنامه كه عمرش دراز باد، زنگ زدم. دقایقی بعد خودش را به دفتر شهردار رساند، بعد همگی راه افتادیم به سمت میدان باغ ملی آن زمان در نزدیكی سینما ایران؛ آقای احسانی و چند تن از معاونان و كارگران شهرداری با یكی، دو آبپاش و كاردك. كارگری مقداری آب پاشید روی دیوار و شهردار با كاردك شروع كرد به تمیزكردن دیوار و ما عكس گرفتیم و خبرش دوباره چاپ شد. 44 سال از آن تاریخ می‌گذرد. چه بر سر شهرهای بزرگمان آمده كه در هیچ كدام، هیچ دیواری از تهاجم انواع برچسب‌های تخلیه چاه و لوله‌بازكنی و تست كنكور و مشاركت در ساخت‌وساز ایمن نیست؟ چقدر برای شورا‌های شهرها یا شهردارانمان این مسائل اهمیت دارد...؟ حالا دو آبپاش و یك كاردك هم برای تمیز‌كردن درودیوار شهر كفایت نمی‌كند.

این تكه زردشده روزنامه، یادداشتی است كه اواخر اسفند بیش از 44 سال پیش، زمانی كه در اراك، هم محصل دبیرستان بودم، و هم خبرنگار اجتماعی روزنامه «كیهان»، چاپ شد. آن زمان شهردار اراك مردی بود به نام آقای احسانی كه آرزو می‌كنم اگر زنده است، عمرش دراز باشد، و اگر فوت كرده، خدا روحش را قرین رحمت كند. او در اطلاعیه‌ای كه به در و دیوار شهر چسبانده شده بود، با تبریك فرارسیدن سال نو، مردم را به رعایت مواردی از جمله نظافت شهر دعوت كرده بود. من با نوشتن این یادداشت كوتاه، آقای شهردار را به نكته‌ای اشاره داده بودم.
فردای آن روز تماس‌هایی با دفتر نمایندگی روزنامه گرفته شد كه شهردار می‌خواهد با من ملاقات كند. راستش به‌عنوان یك نوجوان محصل دبیرستانی،‌ اولش كمی جا خورده بودم. نماینده روزنامه هم نگران بود و مرتب نصیحت می‌كرد كه «چرا توی این كارها دخالت می‌كنی؟ اینها با دو سوت كلكت را می‌كنند». اما هرجوری بود شال و كلاه كردم و رفتم به شهرداری. پشت در اتاقش، صدای بلند آقای شهردار را می‌شنیدم كه داشت سر چند نفر فریاد می‌زد كه چرا در فلان جا اجازه داده شده باغچه پیاده‌رو را خراب كنند و آسفالت بریزند. رئیس دفترش به او خبر داد كه: «آقا خبرنگار روزنامه كیهان...»
همدیگر را می‌شناختیم. توی مراسم‌های رسمی مرا دیده بود. وارد كه شدم با تعجب بسیار جلوی پایم بلند شد و با لبخندی گفت: «آقا شما كه آبروی ما را در شهر بردی! یك تلفن می‌زدی جلوی مشكل را می‌گرفتم. فرداست كه شورای شهر ما را سكه یك پول كند». لبخندی تحویلش دادم با جوابی كوتاه: «كار خبرنگاریه دیگه!»
دعوت كرد بنشینم. گفت برایم چای آوردند. توی این فاصله زنگ زد به دفتر یكی از معاونانش كه باید همه این اطلاعیه‌ها از درودیوار كنده شود. بعد به من گفت: «به عكاست بگو بیاید اینجا... اولی را باید خودم تمیز كنم...».
به دوست بزرگوارم محمدعلی داوری(عكاسي همايون)، عكاس خبری روزنامه كه عمرش دراز باد، زنگ زدم. دقایقی بعد خودش را به دفتر شهردار رساند، بعد همگی راه افتادیم به سمت میدان باغ ملی آن زمان در نزدیكی سینما ایران؛ آقای احسانی و چند تن از معاونان و كارگران شهرداری با یكی، دو آبپاش و كاردك. كارگری مقداری آب پاشید روی دیوار و شهردار با كاردك شروع كرد به تمیزكردن دیوار و ما عكس گرفتیم و خبرش دوباره چاپ شد. 44 سال از آن تاریخ می‌گذرد. چه بر سر شهرهای بزرگمان آمده كه در هیچ كدام، هیچ دیواری از تهاجم انواع برچسب‌های تخلیه چاه و لوله‌بازكنی و تست كنكور و مشاركت در ساخت‌وساز ایمن نیست؟ چقدر برای شورا‌های شهرها یا شهردارانمان این مسائل اهمیت دارد...؟ حالا دو آبپاش و یك كاردك هم برای تمیز‌كردن درودیوار شهر كفایت نمی‌كند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.