|

خرید عید

سیروس ابراهیم‌زاده

برای تهیه برخی سوروسات عید به بازار تجریش آمده‌ام، مثل همیشه پر از رنگ‌ورویاست... ضیافتی برای چشم. سعی می‌کنم گرانی‌ها و نگرانی‌ها را فراموش کنم و متمرکز شوم تا از چیزهایی که قرار است بخرم، «چیزکی» از قلم نیفتد و باعث نقار و افت و خیزهای معمول خانوادگی نشود... ناگهان صدای جیغ و داد و فحش و فریاد، از پشت سرم - نزدیک امامزاده - به گوش می‌رسد. برمی‌گردم. زن و مردی دهان باز کرده، ‌از بیخ گلو هرچه نه بدتر را - ضمن کتک‌کاری بی‌رحمانه - نثار یکدیگر می‌کنند... عجیب است! انگار... من طرفین مخاصمه را می‌شناسم... بله! خودشان هستند... . هر دو از دوستان قدیم...
«مهین. الف» شاعر، ‌نویسنده و مترجم، «سیاوش. ب» استاد دانشگاه و جامعه‌شناس صاحب‌نام، هر دو در سنین بالای 55 به قصد خرید عید از خانه بیرون زده‌اند.
سیاوش: مهین جان مواظب رانندگی‌ات باش... شلوغی شب جمعه و بازار عید...
مهین: خیالت راحت باشه عزیزم، حواسم جمه!
سیاوش: امیدوارم. فقط - جسارتا - چراغ راهنما را یادآوری می‌کنم... معمولا یادت می‌ره چراغ راهنما بزنی... قبل از پیچیدن.
مهین: چشم... چشم! (دقیقه‌ای بدون کلام رانندگی می‌کند) می‌گم دیشب اخبار رو گوش می‌کردی یا باز خوابت برد؟
سیاوش: نه می‌دیدم... می‌دیدم.
مهین: گاهی وقت‌ها با چشم‌های باز خوابت می‌بره!
سیاوش: اذیت‌مون نکن! (هر دو می‌خندند) آره... اوضاع ناجوره...
مهین: زبونت رو گاز بگیر... خدا نکنه! دلم نمی‌خواد آخرین بهارمون باشه.
سیاوش: هر طور شده می‌خوان منطقه رو به آتش بکشن! مواظب باش! بوق نزن! بهش راه بده بره! مردکه خیال می‌کنه پشت تانک نشسته! همه باید بزنن کنار تا آقا رد شه... بعله، اگر زودتر نرسه معامله یخ می‌کنه... دست‌کم یک‌میلیون‌دلار می‌پره!
مهین: شاید هم «حاج‌خانم» به موبایلش زنگ زده که‌ آش سرد شد! (خنده هر دو.)
سیاوش: نه عزیزم، اینا دیگه‌ آش‌خور نیستند... «حاج‌خانم»هاشون هم شیک و پیک‌اند... راهنما بزن! دیدی یادت می‌ره... .
مهین: زدم، ایناها... نمی‌بینی؟!
سیاوش: ا... . معذرت می‌خوام، متوجه نشدم... می‌بخشی!
مهین: خواهش می‌کنم... فرهنگ! فرهنگ... من همیشه گفتم... افراد انسانی باید درست بشند تا جوامع و دنیا درست بشه... آدما باید یاد بگیرن چه طور کنار هم زندگی کنند.
سیاوش: درسته... . همدیگه رو دوست داشته باشند، به حرف‌های همدیگه گوش بدند... تحمل شنیدن نظرات همدیگه رو داشته باشند... اون وقت می‌تونند «متمدنانه» اختلافاتشون رو حل کنند... اون وقت... دیگه... جنگ و دعوا نه بین آدم‌ها اتفاق می‌افته، نه در میان کشورها...
مهین: منظورت همون تسامح و تساهله؟!
سیاوش: نه منظورم Make love. no war هست! هه‌هه‌هه! راهنما بزن برو تو پارکینگ.
«مهین» و «سیاوش» در بازار راه می‌روند.
مهین: می‌گم، «سیا» جان! برای مهمونی شب عید لوبیاپلو درست کنم؟
سیاوش: شب عید... لوبیاپلو همه دوست ندارند... مگه اینکه غذاهای دیگه هم داشته باشی، مثلا...
مهین: لوبیاپلو رو همه دوست دارند! من تا حالا ندیدم کسی از لوبیاپلو بدش بیاد...
سیاوش: یکی‌اش من! من لوبیاپلو دوست ندارم.
مهین (برخورنده) خب، تو نخور!
سیاوش: (براق می‌شود) برای خودم عرض نمی‌کنم، خانم عزیز، برای حفظ آبروی خودت می‌گم! اصلا مهم نیست که من بخورم یا نخورم...
مهین: چرا، خیلی هم مهمه!... و من دیدم که تو همیشه لوبیاپلو رو هم، مثل هر چیز دیگه با اشتها خورده‌ای! فقط گفته‌ای دارچین بهش نزنم!
سیاوش: من هیچ‌وقت لوبیاپلو دوست نداشتم، فقط نجابت کردم و هرچی پخته‌ای خوردم!
مهین: نه، من دیدم تو مهمونی‌ها هم لوبیاپلو لنبونده‌ای!
سیاوش: حرف دهنت رو بفهم، چرا مزخرف می‌گی؟!
مهین: صدات رو بالا نبر جلوی مردم!
سیاوش: صدام رو بالا می‌برم که هیچ پدرت هم...
در خانه، از «مهین» و «سیاوش» با چای بهار نارنج پذیرایی می‌کنم، همسرم که پرستار بیمارستان شهدای تجریش است - زخم‌های دست و صورتشان را پانسمان می‌کند... و پیش از ناهار وادارشان می‌کنم صورت نیمه‌باندپیچی شده یکدیگر را ببوسند.
برای تهیه برخی سوروسات عید به بازار تجریش آمده‌ام، مثل همیشه پر از رنگ‌ورویاست... ضیافتی برای چشم. سعی می‌کنم گرانی‌ها و نگرانی‌ها را فراموش کنم و متمرکز شوم تا از چیزهایی که قرار است بخرم، «چیزکی» از قلم نیفتد و باعث نقار و افت و خیزهای معمول خانوادگی نشود... ناگهان صدای جیغ و داد و فحش و فریاد، از پشت سرم - نزدیک امامزاده - به گوش می‌رسد. برمی‌گردم. زن و مردی دهان باز کرده، ‌از بیخ گلو هرچه نه بدتر را - ضمن کتک‌کاری بی‌رحمانه - نثار یکدیگر می‌کنند... عجیب است! انگار... من طرفین مخاصمه را می‌شناسم... بله! خودشان هستند... . هر دو از دوستان قدیم...
«مهین. الف» شاعر، ‌نویسنده و مترجم، «سیاوش. ب» استاد دانشگاه و جامعه‌شناس صاحب‌نام، هر دو در سنین بالای 55 به قصد خرید عید از خانه بیرون زده‌اند.
سیاوش: مهین جان مواظب رانندگی‌ات باش... شلوغی شب جمعه و بازار عید...
مهین: خیالت راحت باشه عزیزم، حواسم جمه!
سیاوش: امیدوارم. فقط - جسارتا - چراغ راهنما را یادآوری می‌کنم... معمولا یادت می‌ره چراغ راهنما بزنی... قبل از پیچیدن.
مهین: چشم... چشم! (دقیقه‌ای بدون کلام رانندگی می‌کند) می‌گم دیشب اخبار رو گوش می‌کردی یا باز خوابت برد؟
سیاوش: نه می‌دیدم... می‌دیدم.
مهین: گاهی وقت‌ها با چشم‌های باز خوابت می‌بره!
سیاوش: اذیت‌مون نکن! (هر دو می‌خندند) آره... اوضاع ناجوره...
مهین: زبونت رو گاز بگیر... خدا نکنه! دلم نمی‌خواد آخرین بهارمون باشه.
سیاوش: هر طور شده می‌خوان منطقه رو به آتش بکشن! مواظب باش! بوق نزن! بهش راه بده بره! مردکه خیال می‌کنه پشت تانک نشسته! همه باید بزنن کنار تا آقا رد شه... بعله، اگر زودتر نرسه معامله یخ می‌کنه... دست‌کم یک‌میلیون‌دلار می‌پره!
مهین: شاید هم «حاج‌خانم» به موبایلش زنگ زده که‌ آش سرد شد! (خنده هر دو.)
سیاوش: نه عزیزم، اینا دیگه‌ آش‌خور نیستند... «حاج‌خانم»هاشون هم شیک و پیک‌اند... راهنما بزن! دیدی یادت می‌ره... .
مهین: زدم، ایناها... نمی‌بینی؟!
سیاوش: ا... . معذرت می‌خوام، متوجه نشدم... می‌بخشی!
مهین: خواهش می‌کنم... فرهنگ! فرهنگ... من همیشه گفتم... افراد انسانی باید درست بشند تا جوامع و دنیا درست بشه... آدما باید یاد بگیرن چه طور کنار هم زندگی کنند.
سیاوش: درسته... . همدیگه رو دوست داشته باشند، به حرف‌های همدیگه گوش بدند... تحمل شنیدن نظرات همدیگه رو داشته باشند... اون وقت می‌تونند «متمدنانه» اختلافاتشون رو حل کنند... اون وقت... دیگه... جنگ و دعوا نه بین آدم‌ها اتفاق می‌افته، نه در میان کشورها...
مهین: منظورت همون تسامح و تساهله؟!
سیاوش: نه منظورم Make love. no war هست! هه‌هه‌هه! راهنما بزن برو تو پارکینگ.
«مهین» و «سیاوش» در بازار راه می‌روند.
مهین: می‌گم، «سیا» جان! برای مهمونی شب عید لوبیاپلو درست کنم؟
سیاوش: شب عید... لوبیاپلو همه دوست ندارند... مگه اینکه غذاهای دیگه هم داشته باشی، مثلا...
مهین: لوبیاپلو رو همه دوست دارند! من تا حالا ندیدم کسی از لوبیاپلو بدش بیاد...
سیاوش: یکی‌اش من! من لوبیاپلو دوست ندارم.
مهین (برخورنده) خب، تو نخور!
سیاوش: (براق می‌شود) برای خودم عرض نمی‌کنم، خانم عزیز، برای حفظ آبروی خودت می‌گم! اصلا مهم نیست که من بخورم یا نخورم...
مهین: چرا، خیلی هم مهمه!... و من دیدم که تو همیشه لوبیاپلو رو هم، مثل هر چیز دیگه با اشتها خورده‌ای! فقط گفته‌ای دارچین بهش نزنم!
سیاوش: من هیچ‌وقت لوبیاپلو دوست نداشتم، فقط نجابت کردم و هرچی پخته‌ای خوردم!
مهین: نه، من دیدم تو مهمونی‌ها هم لوبیاپلو لنبونده‌ای!
سیاوش: حرف دهنت رو بفهم، چرا مزخرف می‌گی؟!
مهین: صدات رو بالا نبر جلوی مردم!
سیاوش: صدام رو بالا می‌برم که هیچ پدرت هم...
در خانه، از «مهین» و «سیاوش» با چای بهار نارنج پذیرایی می‌کنم، همسرم که پرستار بیمارستان شهدای تجریش است - زخم‌های دست و صورتشان را پانسمان می‌کند... و پیش از ناهار وادارشان می‌کنم صورت نیمه‌باندپیچی شده یکدیگر را ببوسند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.