|

دایی الف

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

دو نسخه امضاشده از کتابش «نبرد من» را برایش فرستاد تا به او اعتمادبه‌نفس بدهد: «آن را از اول تا آخرش بخوان. من بر این باورم که تو آن را به بهترین شکلی خواهی فهمید». روشن نیست که این تمسخر تند به آن دختر جوان اطمینان‌خاطر داده باشد. نمی‌توانست شخصیت پنهان عاشق خودش را درک کند. بنابراین بین آن دو یک سوءتفاهم حاکم بود.

ماریا از همان دیدار در یک حالت انتظار دائم بود. آیا امروز خواهد آمد؟ نه، امروز نمی‌آید. آیا برای او نامه‌ای کوتاه خواهد فرستاد؟ طبعا خیر. او با دیگران مشغول است. حداقل این چیزی است که در پارچستگادن شایع شده بود.
تابستان 1927، یک شایعه درباره زندگی شخصی هیتلر پخش شد که دوباره امیدهای دختر را زنده کرد: شایعه اینکه او در آینده با یک دختر روستایی ازدواج می‌کند. ازآنجاکه طرف هنوز به سن قانونی نرسیده بود، می‌توانست یک‌ بار دیگر هیتلر را به زندان بیندازد. مسئله تا آنجا جدی شده بود که هیتلر را بر آن داشت تا به خود زحمت دهد و در روزنامه تبلیغاتی حزب نازی «مراقبت مردم» چنین شایعه‌ای را تکذیب کند: «آخرین خبرهای لایپزیک این است که من قرار است نامزد کنم. اما این خبر کاملا جعلی است». حتی هیتلر یکی از نزدیکانش را نزد ماریا فرستاد تا سندی را گواهی کند که در آن ذکر شده بود او هرگز با هیتلر نبوده و اساسا ازدواجی در کار نبوده است. این در واقع آب پاکی بود که روی دست ماریا ریخته می‌شد. خداحافظ، ‌ای آدولف!
آن دوشیزه جوان به‌آرامی به سمت حیاط خانه‌شان رفت. یأس و نومیدی کاملا بر او مستولی شده بود. در آنجا یک طناب رختشویی دید. آن را با دقت بر سقف ورودی به حیاط آویخت. ترجیح می‌داد بمیرد تا اینکه بدون آدولف باشد. ماریا گره طناب را محکم و خودش را حلق‌آویز کرد. تصمیم گرفته بود به حیات خودش خاتمه دهد. چیزی نمانده بود خفه شود که پدرش او را نجات داد. زندگی باید دوباره قدرتش را اعمال می‌کرد. اگر از روی رضایت نشد از روی جبر. ماریا می‌خواست فراموش کند. بنابراین به‌سرعت ازدواج کرد. تقریبا 18سال داشت که ازدواج کرد و زندگی سالمی را در روستایی که دوست می‌داشت پی گرفت. زندگی با همه تلخی و شیرینی‌هایش ادامه داشت اما بدون آدولف کامل نبود. یک‌ بار به‌صورت مخفی برای او نوشت. اما هیتلر از پاسخ‌دادن به نامه‌اش امتناع کرد. زیرا مشغول مسائل سیاسی و ماجراهای عاشقانه دیگری بود. کریسمس سال 1928 ماریا برای او هدیه‌ای فرستاد. تلاش کرد با یک سردی آشکار جوابش را بدهد: «طفلک عزیز و مهربانم. نمی‌دانستم چقدر اشتباه کردم هنگام برگشت جواب نامه‌ات را ندادم تا اینکه نامه بسیار تأثیرگذارت را خواندم... پیش از اینکه درباره محتوای نامه اخیرت بگویم، می‌خواهم به خاطر هدیه نازنینی که فرستاده بودی تشکر کنم. کاملا مرا غافلگیر کرد. طبعا من به خاطر دریافت انبوه محبتی که به من می‌کنی، احساس خوشبختی می‌کنم. این هدیه همیشه چهره کوچک تو را با آن چشم‌ها به یادم می‌آورد. اما درباره نگرانی‌هایی که در خود پنهان کرده‌ای، باید تصدیق کنی که من همه عواطفم را نثار تو کردم. اما نباید بگذاری اندوهی آن سر کوچک و زیبایت را به درد می‌آورد [... . ] عشق تو همچنان خوشبختی را به من هدیه می‌دهد. بااین‌حال می‌خواهم از اعماق قلبم از تو بخواهم که همچنان مطیع پدرت باشی».
الان، این گنج بسیار گران‌بها، خاطراتی دوست‌داشتنی را نثارت می‌کنم و تو آن را از گرگی می‌پذیری که همیشه به فکر توست. آدولف هیتلر».
ماریا اما در زندگی زناشویی‌اش خوشبخت نبود. سال 1930 درحالی‌که 20 سال داشت طلاق گرفت. او هنوز هم عاشق گرگش بود و توانسته بود هر طورشده با او ارتباط برقرار کند. بعد از آنکه برای خود زنی شد، دریافت چگونه اراده آن مرد را تسلیم خود کند. گونترپایس روزنامه‌نگار خبر داد که نخستین ارتباط بین آن دو آن زمان برقرار شده بود. هرچند آن شب را آینده‌ای نبود. این دوشیزه نیز از زندگی هیتلر حذف شد. تنها آخرین نگاهش را در پایان جنگ به یاد آورد و گفت: صد گل سرخ برای این معشوقه قدیمی که چشمانی مهربان و سری کوچک و گستاخ یا مغرور داشت، فرستادم.
نگرانی‌های آن دوشیزه با توجه به دیگر ماجراهای عاشقانه هیتلر کاملا بجا بود. از پاییز سال 1927 در عمل با تنها زنی زندگی می‌کرد که به قول خودش: «می‌دانست چگونه با چشم‌هایش بخندد». آن زمان گیلی آنجلیکا راویال دخترخواهر 19ساله‌اش به او ملحق شد تا در آپارتمان جدیدش در مونیخ زندگی کند و درس پزشکی بخواند. شاید این بهانه‌ای بود تا از مادرش فاصله بگیرد. پدرش زمانی مرد که او فقط هشت سال داشت.

ادامه دارد...

دو نسخه امضاشده از کتابش «نبرد من» را برایش فرستاد تا به او اعتمادبه‌نفس بدهد: «آن را از اول تا آخرش بخوان. من بر این باورم که تو آن را به بهترین شکلی خواهی فهمید». روشن نیست که این تمسخر تند به آن دختر جوان اطمینان‌خاطر داده باشد. نمی‌توانست شخصیت پنهان عاشق خودش را درک کند. بنابراین بین آن دو یک سوءتفاهم حاکم بود.

ماریا از همان دیدار در یک حالت انتظار دائم بود. آیا امروز خواهد آمد؟ نه، امروز نمی‌آید. آیا برای او نامه‌ای کوتاه خواهد فرستاد؟ طبعا خیر. او با دیگران مشغول است. حداقل این چیزی است که در پارچستگادن شایع شده بود.
تابستان 1927، یک شایعه درباره زندگی شخصی هیتلر پخش شد که دوباره امیدهای دختر را زنده کرد: شایعه اینکه او در آینده با یک دختر روستایی ازدواج می‌کند. ازآنجاکه طرف هنوز به سن قانونی نرسیده بود، می‌توانست یک‌ بار دیگر هیتلر را به زندان بیندازد. مسئله تا آنجا جدی شده بود که هیتلر را بر آن داشت تا به خود زحمت دهد و در روزنامه تبلیغاتی حزب نازی «مراقبت مردم» چنین شایعه‌ای را تکذیب کند: «آخرین خبرهای لایپزیک این است که من قرار است نامزد کنم. اما این خبر کاملا جعلی است». حتی هیتلر یکی از نزدیکانش را نزد ماریا فرستاد تا سندی را گواهی کند که در آن ذکر شده بود او هرگز با هیتلر نبوده و اساسا ازدواجی در کار نبوده است. این در واقع آب پاکی بود که روی دست ماریا ریخته می‌شد. خداحافظ، ‌ای آدولف!
آن دوشیزه جوان به‌آرامی به سمت حیاط خانه‌شان رفت. یأس و نومیدی کاملا بر او مستولی شده بود. در آنجا یک طناب رختشویی دید. آن را با دقت بر سقف ورودی به حیاط آویخت. ترجیح می‌داد بمیرد تا اینکه بدون آدولف باشد. ماریا گره طناب را محکم و خودش را حلق‌آویز کرد. تصمیم گرفته بود به حیات خودش خاتمه دهد. چیزی نمانده بود خفه شود که پدرش او را نجات داد. زندگی باید دوباره قدرتش را اعمال می‌کرد. اگر از روی رضایت نشد از روی جبر. ماریا می‌خواست فراموش کند. بنابراین به‌سرعت ازدواج کرد. تقریبا 18سال داشت که ازدواج کرد و زندگی سالمی را در روستایی که دوست می‌داشت پی گرفت. زندگی با همه تلخی و شیرینی‌هایش ادامه داشت اما بدون آدولف کامل نبود. یک‌ بار به‌صورت مخفی برای او نوشت. اما هیتلر از پاسخ‌دادن به نامه‌اش امتناع کرد. زیرا مشغول مسائل سیاسی و ماجراهای عاشقانه دیگری بود. کریسمس سال 1928 ماریا برای او هدیه‌ای فرستاد. تلاش کرد با یک سردی آشکار جوابش را بدهد: «طفلک عزیز و مهربانم. نمی‌دانستم چقدر اشتباه کردم هنگام برگشت جواب نامه‌ات را ندادم تا اینکه نامه بسیار تأثیرگذارت را خواندم... پیش از اینکه درباره محتوای نامه اخیرت بگویم، می‌خواهم به خاطر هدیه نازنینی که فرستاده بودی تشکر کنم. کاملا مرا غافلگیر کرد. طبعا من به خاطر دریافت انبوه محبتی که به من می‌کنی، احساس خوشبختی می‌کنم. این هدیه همیشه چهره کوچک تو را با آن چشم‌ها به یادم می‌آورد. اما درباره نگرانی‌هایی که در خود پنهان کرده‌ای، باید تصدیق کنی که من همه عواطفم را نثار تو کردم. اما نباید بگذاری اندوهی آن سر کوچک و زیبایت را به درد می‌آورد [... . ] عشق تو همچنان خوشبختی را به من هدیه می‌دهد. بااین‌حال می‌خواهم از اعماق قلبم از تو بخواهم که همچنان مطیع پدرت باشی».
الان، این گنج بسیار گران‌بها، خاطراتی دوست‌داشتنی را نثارت می‌کنم و تو آن را از گرگی می‌پذیری که همیشه به فکر توست. آدولف هیتلر».
ماریا اما در زندگی زناشویی‌اش خوشبخت نبود. سال 1930 درحالی‌که 20 سال داشت طلاق گرفت. او هنوز هم عاشق گرگش بود و توانسته بود هر طورشده با او ارتباط برقرار کند. بعد از آنکه برای خود زنی شد، دریافت چگونه اراده آن مرد را تسلیم خود کند. گونترپایس روزنامه‌نگار خبر داد که نخستین ارتباط بین آن دو آن زمان برقرار شده بود. هرچند آن شب را آینده‌ای نبود. این دوشیزه نیز از زندگی هیتلر حذف شد. تنها آخرین نگاهش را در پایان جنگ به یاد آورد و گفت: صد گل سرخ برای این معشوقه قدیمی که چشمانی مهربان و سری کوچک و گستاخ یا مغرور داشت، فرستادم.
نگرانی‌های آن دوشیزه با توجه به دیگر ماجراهای عاشقانه هیتلر کاملا بجا بود. از پاییز سال 1927 در عمل با تنها زنی زندگی می‌کرد که به قول خودش: «می‌دانست چگونه با چشم‌هایش بخندد». آن زمان گیلی آنجلیکا راویال دخترخواهر 19ساله‌اش به او ملحق شد تا در آپارتمان جدیدش در مونیخ زندگی کند و درس پزشکی بخواند. شاید این بهانه‌ای بود تا از مادرش فاصله بگیرد. پدرش زمانی مرد که او فقط هشت سال داشت.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.