آدولف جدید
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
نامش «وینینفراد ویلیامز» بود؛ کسی که در محافل موسیقی استعدادی از خود نشان داده بود و از همین راه بود که با زوج بچستاین آشنا شد. وینینفراد در سال 1897 در «هاستینگر» انگلستان از پدری نویسنده و مادری هنرپیشه و انگلیسی متولد شده بود. زمانی که سه سال داشت یتیم شد و در چند مؤسسه مخصوص دختران بزرگ شد. تا آنجا که سلامتیاش بهشدت بهخطر افتاد. یکی از پزشکان به او توصیه کرد هوای آلمان که خشکتر از انگلستان است، برای او باید مناسبتر باشد. در آنجا اقوام دوری داشت که در برلین زندگی میکردند. زوج کلیندورث از این دختر استقبال کرده و بهسرعت سرپرستی او را برعهده گرفتند. کارل، همسر او موسیقیدان و یکی از دوستان نزدیک «ریچارد واگنر» بود، همچنین یکی از نزدیکان وارثانش در شهر بایروث؛ جایی که این مؤلف موسیقی به او دستور داد تا ویلای بزرگ «واهنگرید» را بسازد. بعد از مدتی آموزش موسیقی و سیاست، با بیوه واگنر یعنی «کوزیما» آشنا شد؛ کسی که دختر «فرانس لیسزت» بود. در جریان حضورش در نخستین برنامه او برای تابستان سال 1914 بود که در این بخش خانوادگی با «زیگفرید» پسر آموزگارش آشنا شد. این نزدیکی بین آنها در سپتامبر سال 1915 بیشتر شد.
در عمل زیگفرید کسی بود که 30 سال از او بزرگتر بود و بهدشواری میتوانست میراث سنگین خانوادگی را تحمل کند. بعد از آنکه پدرش را در 14سالگی از دست داد، زندگی آشفتهای داشت. هدف ظاهری ازدواج آنها، فرزندآوری برای خانواده واگنر بود؛ وظیفهای که زیگفرید به شکلی کامل برعهده گرفت و برای آنها چهار فرزند آورده و آنان را غرق در شادی کرد. به این ترتیب جایگاهی خاص در خانواده واگنر پیدا کرد. این زن دیگر جایگاهش در خانواده واگنر بهعنوان رأس این عشیره بیمه و تضمین شده بود. این دو اثری عمیق بر هیتلر گذاشتند. در کودکی شیفته کارهای واگنر در زمینه اوپرا بود، مثل اوپرای «کشتی اشباح» یا «باجخواهان». مصاحبت با یکی از افراد خانواده معلم برای هیتلر نوعی بازی سرنوشت بود.
فرید لیند، دختر وینیفراد، بهخاطر میآورد که مادرش «ویروس تب» نازی را در آن دوران و در جریان یک دیدار با خانواده «بچستاین» در مونیخ گرفته بود. ما از ماهیت رابطه آن دو در آن دوره البته اطلاعی نداریم. فقط میدانیم که آن دو در اکتبر سال 1923 بود که بهصورت رسمی خود را در انظار آشکار کردند. این اتفاق در «واهنفرید» و طی مراسمی افتاد که هیتلر از خانواده واگنر دیدار میکرد. پیش از تشکیل یک نشست عمومی، هزاران نفر عصر همان روز در بایروث برای او دست زده بودند. روز بعد تلاش کرد دیداری از «سرزمین مقدس» داشته باشد؛ جایی که آن نویسنده گرامی به زندگیاش خاتمه داد. وینیفراد از او استقبال کرد. از منزل بازدید و حیاط را طی کرد تا در مقابل مرقد یکی از بزرگترین مردان آلمان بایستد.
از همان زمان بود که وینینفراد اسیر جادو شد: «هیتلر چشمانی براق داشت» و از «جذابیتی هولانگیز» برخوردار بود. برخی از عمههای پیر جرمنی و کسانی که سخت میشد از دیدن آن جوان سرگردان مغروری که لباس مسخرهای برتن داشت احساس رضایت کنند، از این کار عصبانی شدند. فرید لیند نخستین دیدار آدولف را بهخاطر میآورد: «شلواری از جنس پوست به سبک باواریا پوشیده بود. جورابهای پشمی ضخیمی داشت. پیراهنی که مربعهای قرمز و آبی داشت. جلیقهای لاجوردیرنگ و کوتاه که بر آن هیکل لاغر و استخوانی زار میزد. گونههای خاکستری و فروافتادهاش بهطرز وحشتناکی بزرگ بود. چشمان آبیاش به شکل مخوفی میدرخشید. هرچند گرسنه بود، اما خویشتنداری به خرج میداد».
این لباس مضحک و غیرمناسب در محافل بورژوازی بلندپایه امری کماهمیت نبود. البته هیتلر خود به شکلی مفصل و افتخارآمیز از این نوع پوشش دفاع کرده و آن را حتی مناسب برای مرد آزادهای میدانست که نسبت به مردانگی خود اطمینانخاطر دارد. میگوید: «هیچ تردیدی در این نیست که لباس سالمتر همان شلوار کوتاه از جنس پوست است و کفش و جورابهای پشمی. اینکه باید پیوسته شلوارهای بلند میپوشیدم برای من امری مصیبتبار بود. حتی در درجه حرارت کمتر از 10 درجه من عادت داشتم که تفریح کنم و شلوار کوتاه از جنس پوست بپوشم. زیرا به من حس فوقالعاده آزادی میداد. جداشدن از شلوارهای کوتاه برای من بزرگترین فداکاری بود که کردم. این کار را فقط بهخاطر احترام به آلمانغربی کردم».
نهم اکتبر سال 1923، بعد از صرف شش جام آبجو، هیتلر انقلاب حمله به دکانهای آبجوفروشی خود در مونیخ را به راه انداخت. طرفداران جدید هیتلر شخصا در این حوادث شرکت میکردند. وقتی نمایشی برای تصرف شعبههای آبجوفروشی در شهر شروع شد، هیتلر دید که چگونه پلیس به طرف هوادارانش شلیک میکند و تنها با یک معجزه و به کمک فداکاری یکی از رازدارانش بود که از گلوله نجات یافت.
ادامه دارد
نامش «وینینفراد ویلیامز» بود؛ کسی که در محافل موسیقی استعدادی از خود نشان داده بود و از همین راه بود که با زوج بچستاین آشنا شد. وینینفراد در سال 1897 در «هاستینگر» انگلستان از پدری نویسنده و مادری هنرپیشه و انگلیسی متولد شده بود. زمانی که سه سال داشت یتیم شد و در چند مؤسسه مخصوص دختران بزرگ شد. تا آنجا که سلامتیاش بهشدت بهخطر افتاد. یکی از پزشکان به او توصیه کرد هوای آلمان که خشکتر از انگلستان است، برای او باید مناسبتر باشد. در آنجا اقوام دوری داشت که در برلین زندگی میکردند. زوج کلیندورث از این دختر استقبال کرده و بهسرعت سرپرستی او را برعهده گرفتند. کارل، همسر او موسیقیدان و یکی از دوستان نزدیک «ریچارد واگنر» بود، همچنین یکی از نزدیکان وارثانش در شهر بایروث؛ جایی که این مؤلف موسیقی به او دستور داد تا ویلای بزرگ «واهنگرید» را بسازد. بعد از مدتی آموزش موسیقی و سیاست، با بیوه واگنر یعنی «کوزیما» آشنا شد؛ کسی که دختر «فرانس لیسزت» بود. در جریان حضورش در نخستین برنامه او برای تابستان سال 1914 بود که در این بخش خانوادگی با «زیگفرید» پسر آموزگارش آشنا شد. این نزدیکی بین آنها در سپتامبر سال 1915 بیشتر شد.
در عمل زیگفرید کسی بود که 30 سال از او بزرگتر بود و بهدشواری میتوانست میراث سنگین خانوادگی را تحمل کند. بعد از آنکه پدرش را در 14سالگی از دست داد، زندگی آشفتهای داشت. هدف ظاهری ازدواج آنها، فرزندآوری برای خانواده واگنر بود؛ وظیفهای که زیگفرید به شکلی کامل برعهده گرفت و برای آنها چهار فرزند آورده و آنان را غرق در شادی کرد. به این ترتیب جایگاهی خاص در خانواده واگنر پیدا کرد. این زن دیگر جایگاهش در خانواده واگنر بهعنوان رأس این عشیره بیمه و تضمین شده بود. این دو اثری عمیق بر هیتلر گذاشتند. در کودکی شیفته کارهای واگنر در زمینه اوپرا بود، مثل اوپرای «کشتی اشباح» یا «باجخواهان». مصاحبت با یکی از افراد خانواده معلم برای هیتلر نوعی بازی سرنوشت بود.
فرید لیند، دختر وینیفراد، بهخاطر میآورد که مادرش «ویروس تب» نازی را در آن دوران و در جریان یک دیدار با خانواده «بچستاین» در مونیخ گرفته بود. ما از ماهیت رابطه آن دو در آن دوره البته اطلاعی نداریم. فقط میدانیم که آن دو در اکتبر سال 1923 بود که بهصورت رسمی خود را در انظار آشکار کردند. این اتفاق در «واهنفرید» و طی مراسمی افتاد که هیتلر از خانواده واگنر دیدار میکرد. پیش از تشکیل یک نشست عمومی، هزاران نفر عصر همان روز در بایروث برای او دست زده بودند. روز بعد تلاش کرد دیداری از «سرزمین مقدس» داشته باشد؛ جایی که آن نویسنده گرامی به زندگیاش خاتمه داد. وینیفراد از او استقبال کرد. از منزل بازدید و حیاط را طی کرد تا در مقابل مرقد یکی از بزرگترین مردان آلمان بایستد.
از همان زمان بود که وینینفراد اسیر جادو شد: «هیتلر چشمانی براق داشت» و از «جذابیتی هولانگیز» برخوردار بود. برخی از عمههای پیر جرمنی و کسانی که سخت میشد از دیدن آن جوان سرگردان مغروری که لباس مسخرهای برتن داشت احساس رضایت کنند، از این کار عصبانی شدند. فرید لیند نخستین دیدار آدولف را بهخاطر میآورد: «شلواری از جنس پوست به سبک باواریا پوشیده بود. جورابهای پشمی ضخیمی داشت. پیراهنی که مربعهای قرمز و آبی داشت. جلیقهای لاجوردیرنگ و کوتاه که بر آن هیکل لاغر و استخوانی زار میزد. گونههای خاکستری و فروافتادهاش بهطرز وحشتناکی بزرگ بود. چشمان آبیاش به شکل مخوفی میدرخشید. هرچند گرسنه بود، اما خویشتنداری به خرج میداد».
این لباس مضحک و غیرمناسب در محافل بورژوازی بلندپایه امری کماهمیت نبود. البته هیتلر خود به شکلی مفصل و افتخارآمیز از این نوع پوشش دفاع کرده و آن را حتی مناسب برای مرد آزادهای میدانست که نسبت به مردانگی خود اطمینانخاطر دارد. میگوید: «هیچ تردیدی در این نیست که لباس سالمتر همان شلوار کوتاه از جنس پوست است و کفش و جورابهای پشمی. اینکه باید پیوسته شلوارهای بلند میپوشیدم برای من امری مصیبتبار بود. حتی در درجه حرارت کمتر از 10 درجه من عادت داشتم که تفریح کنم و شلوار کوتاه از جنس پوست بپوشم. زیرا به من حس فوقالعاده آزادی میداد. جداشدن از شلوارهای کوتاه برای من بزرگترین فداکاری بود که کردم. این کار را فقط بهخاطر احترام به آلمانغربی کردم».
نهم اکتبر سال 1923، بعد از صرف شش جام آبجو، هیتلر انقلاب حمله به دکانهای آبجوفروشی خود در مونیخ را به راه انداخت. طرفداران جدید هیتلر شخصا در این حوادث شرکت میکردند. وقتی نمایشی برای تصرف شعبههای آبجوفروشی در شهر شروع شد، هیتلر دید که چگونه پلیس به طرف هوادارانش شلیک میکند و تنها با یک معجزه و به کمک فداکاری یکی از رازدارانش بود که از گلوله نجات یافت.
ادامه دارد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.