آوارگی
ناهید طباطبایی
تکانهای قایق پیر و محتضر، خواب در انبارهای تاریک و بویناک زیر عرشه، بوی ماهیان مرده، کف لزج و خیس انبار، سکون در میان صدها نفر گرسنه و خسته و بیچاره، چارهای گمشده، امیدی ازکفرفته، ناامیدی محض، سرگردانی و آنگاه چهره پسر لاغر برهنهای که رو به دوربین پنجههای جمعکردهاش را به سوی دهان میبرد، تصویر دخترکی که در لکه کمرنگ آفتاب، تابیده از منفذی بر کف انبار، دراز کشیده و پاهای نحیفش را مانند جنین در شکم جمع کرده، چشمان وحشتزده یک زن، چشمانی که سر بریده مرد را دیده و حیران و ترسان باقی مانده و در پشت نگاه، ذهنی که اندوه ازدستدادن را از یاد برده و گیج از اینهمه بیچارگی کنار فرزندانش نشسته و چشمان یک مرد خیس از آب دریا و اشک، چسبیده بر صورتی فرتوت، شناور بر آبی دریا برای گرفتن یک بطری آب، تشنگی در میان آب، ترس ازدستدادن یک ذره خوراکی، جدانشدن دهانی گرسنه از دهانه پاکت خالی خوراک، بهمشامکشیدن بوی غذای تمامشده، بوی غذا در میان بوی ماهی گندیده، بوی دوماهه تنهای گرسنه و آواره، بوی خستگی، بوی غم و یأس، بوی مرگ، بوی ظلم، بوی مظلوم، بوی دربهدری. بوی وحشتناک ستم انسان بر انسان. و فراموشکردن چهره پدر و دست
مادر، نوازش نسیم بامداد، بوی گرم نان، عطر آشپزخانه، سُرخوردن نرم خنکای آب بر زبان، آرامش خواب بر بستر همیشه، آسایش سر بر بالش پر، تماشای سیرشدن کودک، آهکشیدن از رسیدن فراغت، بردن دسترنج کار به خانه، تابخوردن بر بلندای درخت، طعم جانبخش ریحان، عطر بهشتی هندوانه، رنگ کهربایی انگور، تماشای قدکشیدن جوان، گرمای دوستداشتن و دوستداشتهشدن بوی عشق و مهر و مدارا. و فراموشی مهربانی گذران ساده زندگی، خوردن، خوابیدن، خندیدن. و فراموشی هرآنچه خوب، انگار که هرگز نبوده. فراموشی حق انسانی انسان.
میانمار، دو هزار نفر، دو ماه، آواره دریا، آونگان ترس و مرگ.
تکانهای قایق پیر و محتضر، خواب در انبارهای تاریک و بویناک زیر عرشه، بوی ماهیان مرده، کف لزج و خیس انبار، سکون در میان صدها نفر گرسنه و خسته و بیچاره، چارهای گمشده، امیدی ازکفرفته، ناامیدی محض، سرگردانی و آنگاه چهره پسر لاغر برهنهای که رو به دوربین پنجههای جمعکردهاش را به سوی دهان میبرد، تصویر دخترکی که در لکه کمرنگ آفتاب، تابیده از منفذی بر کف انبار، دراز کشیده و پاهای نحیفش را مانند جنین در شکم جمع کرده، چشمان وحشتزده یک زن، چشمانی که سر بریده مرد را دیده و حیران و ترسان باقی مانده و در پشت نگاه، ذهنی که اندوه ازدستدادن را از یاد برده و گیج از اینهمه بیچارگی کنار فرزندانش نشسته و چشمان یک مرد خیس از آب دریا و اشک، چسبیده بر صورتی فرتوت، شناور بر آبی دریا برای گرفتن یک بطری آب، تشنگی در میان آب، ترس ازدستدادن یک ذره خوراکی، جدانشدن دهانی گرسنه از دهانه پاکت خالی خوراک، بهمشامکشیدن بوی غذای تمامشده، بوی غذا در میان بوی ماهی گندیده، بوی دوماهه تنهای گرسنه و آواره، بوی خستگی، بوی غم و یأس، بوی مرگ، بوی ظلم، بوی مظلوم، بوی دربهدری. بوی وحشتناک ستم انسان بر انسان. و فراموشکردن چهره پدر و دست
مادر، نوازش نسیم بامداد، بوی گرم نان، عطر آشپزخانه، سُرخوردن نرم خنکای آب بر زبان، آرامش خواب بر بستر همیشه، آسایش سر بر بالش پر، تماشای سیرشدن کودک، آهکشیدن از رسیدن فراغت، بردن دسترنج کار به خانه، تابخوردن بر بلندای درخت، طعم جانبخش ریحان، عطر بهشتی هندوانه، رنگ کهربایی انگور، تماشای قدکشیدن جوان، گرمای دوستداشتن و دوستداشتهشدن بوی عشق و مهر و مدارا. و فراموشی مهربانی گذران ساده زندگی، خوردن، خوابیدن، خندیدن. و فراموشی هرآنچه خوب، انگار که هرگز نبوده. فراموشی حق انسانی انسان.
میانمار، دو هزار نفر، دو ماه، آواره دریا، آونگان ترس و مرگ.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.