حسادت
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
مائو شب شصتوپنجمین سال تولدش را روی تختخواب گذراند. در آن مراسم، تعدادی از اعضای درجه اول مملکت نیز بر سر سفره شام حضور پیدا کردند. این چیزی است که پزشک مخصوص مائو روایت کرده است:
«طبق معمول، من وظیفه داشتم بعد از آن، گزارشم را فورا بدهم. سفره مجللی گسترده شده بود. همه در نوشیدن، مانند خوردن غذا، افراط کردند. من هم آنقدر خوردم که بدون دادن گزارش خود به مائو، به رختخواب رفتم. اندکی بعد، «لی ینکیاو» من را بیدار کرد و هردو رفتیم پکن». اما چرا سفری با این عجله؟ جیانگچینگ شب از خواب بیدار شده بود. میخواست یک لیوان آب و یک قرص خوابآور دیگر بخورد. پرستار را صدا کرد، اما کسی جوابش را نداد. به اتاق نگهبانی رفت، کسی را آنجا ندید. همین مسئله تردیدهایش را بیشتر کرد. بهسرعت به اتاق مائو رفت. برای نخستینبار در زندگیشان بود که بین جیانگ و مائو مشاجرهای درگرفت. از روی عصبانیت مائو را بهشدت سرزنش کرد. حتی یک مورد مشابه دیگر را بهیاد او آورد. مائو در برابر هیجانات جیانگچینگ، هیچ عکسالعملی نداشت. فورا به پکن بازگشت و همسرش را در گوانجو گذاشت تا آرامش خود را بازیابد. جیانگ بلافاصله از اینکه عصبانی شده است، پشیمان شد. برای مائو پیغامی فرستاد که برگرفته از بندهای شعر «سفر به سوی غرب» بود. براساس یکی از داستانهای قدیمی و مردمی چین، نوشته بود: «پیکرم در پردهای از گردابهاست اما قلبم تو را
هرجا که باشی، جستوجو میکند». وقتی مائو اینها را به خط همسرش دید، بهشدت تحتتأثیر قرار گرفت. آیا او یکی از بزرگترین قهرمانان نبود؟ کسی که برای چین جدید حماسهای آفرید. مائو هم در معرض هزاران خطر قرار داشت و داشتن یک رابطه عاشقانه با یک پرستار برای کاستن از اندوههایش، ضروری بهنظر میرسید. سال 1936 مائو به «ادگار اسنو» گفته بود: «من علاقهای به زنان ندارم». اما این با حرفهایی که پزشک مخصوصش میزند، تناقض دارد.
این حاکم سابق منچوری بعد از اینکه در سال 1954 متهم به همپیمانی علیه حزب مائو شده بود، خودکشی کرد. در طول مذاکراتشان، مائو اصلا به اشتباهات سیاسی گائو گانگ نپرداخت. در عوض، چیزی که کنجکاوش میکرد، این بود که گائو گانگ با بیش از یکصد زن رابطه برقرار کرده بود. پزشک مائو دراینباره مینویسد: «مائو خیلی علاقهمند بود بداند گائو برای دلجویی از این همه زن، چه روشهایی را بهکار میبرد». آن سکاندار بزرگ (لقب مائو) از کار او درشگفت مانده بود.
ترقیکردن برای آن دختران جوان و بیرونآمدن از آن وضعیت محقرانه، خیلی اهمیت داشت. در رابطه با اکثر چینیها، حتی یک لحظه دیدن مائو بر سکوی میدان «تیان آنمن» یک مزیت نادر و یک لحظه شبهمعنوی بود. در طول انقلاب فرهنگی، میوه انبه که مائو آن را به کارگران اهدا میکرد، به میوهای مقدس تبدیل شد و آب یکی از این میوهها، به عنوان اکسیری سحرآمیز تلقی شد. مائو درواقع به نظافت جسم خود اهمیتی نمیداد. هرگز دندانهایش را مسواک نمیزد، بلکه تنها به مزمزهکردن چای در صبحگاه اکتفا میکرد. یا بعد از نوشیدن مایعات، برگهایی میجوید. هربار تلاش میکردند او را قانع کنند تا از سوی یک دندانپزشک معاینه شود، اما مقاومت بهخرج میداد. «پانگ دیهوای»، یکی از کادرهای رهبری حزب و وزیر دفاع سابق، درباره میزان این آسیبها میگوید: «گویی لایهای از روغن سبز دور تا دور دندانهای رئیس را گرفته بود!».
همچنین او هرگز حمام نمیکرد و آن را وقت تلفکردن میدانست. به جای آن، معاونانش هر شب، او را با فرچههای گرم و مرطوب ماساژ میدادند. در چنین احوالاتی، او به اسناد نگاه میکرد یا چیزی میخواند و یا با کسی بحث میکرد. بااینحال، مائو مرد خوش ذوقی بود و درواقع، به همه زنان جوان توجه نشان نمیداد. به منشی خاص خود گفته بود به زنان وابسته به سازمانهای هنری کمونیستی کمک کند. مائو تا آنجا پیش رفت که گروه رقصی مخصوص خود ترتیب داد. ازاینرو در تاریخ 9 سپتامبر سال 1953 «گروه فرهنگی وابسته به جایگاه مرکزی نظامی» تأسیس شد. این واحد نظامی دستور گرفته بود دختران جوان را از یک گروه نمایشی گلچین کند. «بانگ دی هوای» فرمانده کل نیروهای نظامی عملیات «انتخاب دوستان امپراتوری» را شروع کرد. تمایل مائو به پرستاران جوان و سایرین خشم همسرش را برانگیخت. او مرتب میدید افراد جدیدی به جمع این «رقاصههای شبانه» میپیوندند. پس اگر جیانگ چینگ همچنان جایگاهش را در انظار حفظ کرده بود، چرا فریبکاری میکرد. جیانگ هیچ تردیدی در این ماجرا نداشت. ازاینرو احساس حقارت تلخی میکرد. این او بود که وقتی مردان با او برخورد میکردند، بدو علاقهمند
میشدند. در برابر خیانتهای همسرش، احساس عجز میکرد.
ادامه دارد...
مائو شب شصتوپنجمین سال تولدش را روی تختخواب گذراند. در آن مراسم، تعدادی از اعضای درجه اول مملکت نیز بر سر سفره شام حضور پیدا کردند. این چیزی است که پزشک مخصوص مائو روایت کرده است:
«طبق معمول، من وظیفه داشتم بعد از آن، گزارشم را فورا بدهم. سفره مجللی گسترده شده بود. همه در نوشیدن، مانند خوردن غذا، افراط کردند. من هم آنقدر خوردم که بدون دادن گزارش خود به مائو، به رختخواب رفتم. اندکی بعد، «لی ینکیاو» من را بیدار کرد و هردو رفتیم پکن». اما چرا سفری با این عجله؟ جیانگچینگ شب از خواب بیدار شده بود. میخواست یک لیوان آب و یک قرص خوابآور دیگر بخورد. پرستار را صدا کرد، اما کسی جوابش را نداد. به اتاق نگهبانی رفت، کسی را آنجا ندید. همین مسئله تردیدهایش را بیشتر کرد. بهسرعت به اتاق مائو رفت. برای نخستینبار در زندگیشان بود که بین جیانگ و مائو مشاجرهای درگرفت. از روی عصبانیت مائو را بهشدت سرزنش کرد. حتی یک مورد مشابه دیگر را بهیاد او آورد. مائو در برابر هیجانات جیانگچینگ، هیچ عکسالعملی نداشت. فورا به پکن بازگشت و همسرش را در گوانجو گذاشت تا آرامش خود را بازیابد. جیانگ بلافاصله از اینکه عصبانی شده است، پشیمان شد. برای مائو پیغامی فرستاد که برگرفته از بندهای شعر «سفر به سوی غرب» بود. براساس یکی از داستانهای قدیمی و مردمی چین، نوشته بود: «پیکرم در پردهای از گردابهاست اما قلبم تو را
هرجا که باشی، جستوجو میکند». وقتی مائو اینها را به خط همسرش دید، بهشدت تحتتأثیر قرار گرفت. آیا او یکی از بزرگترین قهرمانان نبود؟ کسی که برای چین جدید حماسهای آفرید. مائو هم در معرض هزاران خطر قرار داشت و داشتن یک رابطه عاشقانه با یک پرستار برای کاستن از اندوههایش، ضروری بهنظر میرسید. سال 1936 مائو به «ادگار اسنو» گفته بود: «من علاقهای به زنان ندارم». اما این با حرفهایی که پزشک مخصوصش میزند، تناقض دارد.
این حاکم سابق منچوری بعد از اینکه در سال 1954 متهم به همپیمانی علیه حزب مائو شده بود، خودکشی کرد. در طول مذاکراتشان، مائو اصلا به اشتباهات سیاسی گائو گانگ نپرداخت. در عوض، چیزی که کنجکاوش میکرد، این بود که گائو گانگ با بیش از یکصد زن رابطه برقرار کرده بود. پزشک مائو دراینباره مینویسد: «مائو خیلی علاقهمند بود بداند گائو برای دلجویی از این همه زن، چه روشهایی را بهکار میبرد». آن سکاندار بزرگ (لقب مائو) از کار او درشگفت مانده بود.
ترقیکردن برای آن دختران جوان و بیرونآمدن از آن وضعیت محقرانه، خیلی اهمیت داشت. در رابطه با اکثر چینیها، حتی یک لحظه دیدن مائو بر سکوی میدان «تیان آنمن» یک مزیت نادر و یک لحظه شبهمعنوی بود. در طول انقلاب فرهنگی، میوه انبه که مائو آن را به کارگران اهدا میکرد، به میوهای مقدس تبدیل شد و آب یکی از این میوهها، به عنوان اکسیری سحرآمیز تلقی شد. مائو درواقع به نظافت جسم خود اهمیتی نمیداد. هرگز دندانهایش را مسواک نمیزد، بلکه تنها به مزمزهکردن چای در صبحگاه اکتفا میکرد. یا بعد از نوشیدن مایعات، برگهایی میجوید. هربار تلاش میکردند او را قانع کنند تا از سوی یک دندانپزشک معاینه شود، اما مقاومت بهخرج میداد. «پانگ دیهوای»، یکی از کادرهای رهبری حزب و وزیر دفاع سابق، درباره میزان این آسیبها میگوید: «گویی لایهای از روغن سبز دور تا دور دندانهای رئیس را گرفته بود!».
همچنین او هرگز حمام نمیکرد و آن را وقت تلفکردن میدانست. به جای آن، معاونانش هر شب، او را با فرچههای گرم و مرطوب ماساژ میدادند. در چنین احوالاتی، او به اسناد نگاه میکرد یا چیزی میخواند و یا با کسی بحث میکرد. بااینحال، مائو مرد خوش ذوقی بود و درواقع، به همه زنان جوان توجه نشان نمیداد. به منشی خاص خود گفته بود به زنان وابسته به سازمانهای هنری کمونیستی کمک کند. مائو تا آنجا پیش رفت که گروه رقصی مخصوص خود ترتیب داد. ازاینرو در تاریخ 9 سپتامبر سال 1953 «گروه فرهنگی وابسته به جایگاه مرکزی نظامی» تأسیس شد. این واحد نظامی دستور گرفته بود دختران جوان را از یک گروه نمایشی گلچین کند. «بانگ دی هوای» فرمانده کل نیروهای نظامی عملیات «انتخاب دوستان امپراتوری» را شروع کرد. تمایل مائو به پرستاران جوان و سایرین خشم همسرش را برانگیخت. او مرتب میدید افراد جدیدی به جمع این «رقاصههای شبانه» میپیوندند. پس اگر جیانگ چینگ همچنان جایگاهش را در انظار حفظ کرده بود، چرا فریبکاری میکرد. جیانگ هیچ تردیدی در این ماجرا نداشت. ازاینرو احساس حقارت تلخی میکرد. این او بود که وقتی مردان با او برخورد میکردند، بدو علاقهمند
میشدند. در برابر خیانتهای همسرش، احساس عجز میکرد.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.