دروغ چرا؟
ناهید طباطبایی
مدتهاست که سریالهای ترکی از ماهواره پخش میشود. آنهایی که این سریالها را تماشا میکنند، چند گروه هستند؛ کسانی که عصر، پای تلویزیون مینشینند و دیگر، تا آخر شب بلند نمیشوند. کسانی که سریالها را یکدرمیان تماشا میکنند، یعنی هر وقت که بتوانند. دسته دیگر، سریالها را میبینند و میگویند نمیبینیم- دروغ چرا؟ - اینها، تماشاگران شرمندهاند. گروه کوچکی هم تماشا نمیکنند، اینها یا ماهواره ندارند یا سرگرمیهای بهتری دارند و کلا به تلویزیون کار ندارند. دراینمیان عدهای غر میزنند که این سریالها مبتذل هستند و مخاطب عام را خوش میآیند. خب، این مخاطبان عام- که عام هم نیستند - اوقات فراغتشان را چهکار کنند؟ توی این شهر که 10دقیقه راه، یک ساعت طول میکشد، به کجا بروند؟ کدام تفریح مناسب را میشود به آنها پیشنهاد داد؟
شنیدهام قدیمها، عصر که میشد، زنهای خانه چادرشان را سرشان میکردند و دم در مینشستند و گپ میزدند و گاهی تخمه میشکستند. هم سرشان گرم میشد، هم دلشان سبک و این، دقیقا همین کاری است که سریالها میکنند. تا جایی که یادم میآید، همیشه اینجور سریالها از تلویزیونهای دنیا پخش میشده. بچه که بودم، «پیتون پلیس» و «روزهای زندگی» بود و الان «فرندز» و... اما ما چهکار میکنیم؟ کدام سریال جذاب را برای تماشاگران تلویزیون تدارک میبینیم؟ کدام داستان ایرانی را به نمایش درمیآوریم؟ و اگر هم سریال میسازیم، کدام جذابیتهای آن، مخاطب را سر ساعت جلو تلویزیون مینشاند؟
سالها از پخش «داییجان ناپلئون» و «سلطان صاحبقران» و «امیرکبیر» میگذرد و ما هنوز جایگزینی برای آنها نداریم. اگر هم سریالی ساخته شده، با آنها خیلی فاصله داشته؛ هم از نظر کیفیت و هم از نظر جلب مخاطب. دلیل این ضعف کجاست؟ مدیریت؟ بودجه؟ عدم خلاقیت؟ یا اصلا تعبیرمان از سریال، غلط است؟ بد نیست برنامهسازان تلویزیون هم این سریالها را تماشا کنند. میتوانند یاد بگیرند چطور مخاطب را سرگرم و در این دوران وانفسا، اوقاتی خوش برای تماشاگر فراهم کنند. به نظر من، سازندگان سریالهای ترکی میدانند چه میخواهند و خیلی حرفهای و جدی برای رسیدن به آن تلاش میکنند و سریالسازان ما نمیدانند. آنها برای این کار وقت میگذارند، آموزش میبینند و هزینه میکنند. ما هم باید یاد بگیریم چطور با مسائل فرهنگی و اجتماعی برخورد کنیم، از آنها داستان بسازیم و تماشاگر را سرگرم کنیم ؛ یادمان باشد سرگرمی خیلی مهم است. باید بدانیم چه میخواهیم. منابع ادبی و تاریخی بسیاری داریم که برای ساخت سریالهایی مناسب فرهنگ، تاریخ و جامعه ما خوب هستند. اگر بدانیم چه میخواهیم، موفق میشویم.
مدتهاست که سریالهای ترکی از ماهواره پخش میشود. آنهایی که این سریالها را تماشا میکنند، چند گروه هستند؛ کسانی که عصر، پای تلویزیون مینشینند و دیگر، تا آخر شب بلند نمیشوند. کسانی که سریالها را یکدرمیان تماشا میکنند، یعنی هر وقت که بتوانند. دسته دیگر، سریالها را میبینند و میگویند نمیبینیم- دروغ چرا؟ - اینها، تماشاگران شرمندهاند. گروه کوچکی هم تماشا نمیکنند، اینها یا ماهواره ندارند یا سرگرمیهای بهتری دارند و کلا به تلویزیون کار ندارند. دراینمیان عدهای غر میزنند که این سریالها مبتذل هستند و مخاطب عام را خوش میآیند. خب، این مخاطبان عام- که عام هم نیستند - اوقات فراغتشان را چهکار کنند؟ توی این شهر که 10دقیقه راه، یک ساعت طول میکشد، به کجا بروند؟ کدام تفریح مناسب را میشود به آنها پیشنهاد داد؟
شنیدهام قدیمها، عصر که میشد، زنهای خانه چادرشان را سرشان میکردند و دم در مینشستند و گپ میزدند و گاهی تخمه میشکستند. هم سرشان گرم میشد، هم دلشان سبک و این، دقیقا همین کاری است که سریالها میکنند. تا جایی که یادم میآید، همیشه اینجور سریالها از تلویزیونهای دنیا پخش میشده. بچه که بودم، «پیتون پلیس» و «روزهای زندگی» بود و الان «فرندز» و... اما ما چهکار میکنیم؟ کدام سریال جذاب را برای تماشاگران تلویزیون تدارک میبینیم؟ کدام داستان ایرانی را به نمایش درمیآوریم؟ و اگر هم سریال میسازیم، کدام جذابیتهای آن، مخاطب را سر ساعت جلو تلویزیون مینشاند؟
سالها از پخش «داییجان ناپلئون» و «سلطان صاحبقران» و «امیرکبیر» میگذرد و ما هنوز جایگزینی برای آنها نداریم. اگر هم سریالی ساخته شده، با آنها خیلی فاصله داشته؛ هم از نظر کیفیت و هم از نظر جلب مخاطب. دلیل این ضعف کجاست؟ مدیریت؟ بودجه؟ عدم خلاقیت؟ یا اصلا تعبیرمان از سریال، غلط است؟ بد نیست برنامهسازان تلویزیون هم این سریالها را تماشا کنند. میتوانند یاد بگیرند چطور مخاطب را سرگرم و در این دوران وانفسا، اوقاتی خوش برای تماشاگر فراهم کنند. به نظر من، سازندگان سریالهای ترکی میدانند چه میخواهند و خیلی حرفهای و جدی برای رسیدن به آن تلاش میکنند و سریالسازان ما نمیدانند. آنها برای این کار وقت میگذارند، آموزش میبینند و هزینه میکنند. ما هم باید یاد بگیریم چطور با مسائل فرهنگی و اجتماعی برخورد کنیم، از آنها داستان بسازیم و تماشاگر را سرگرم کنیم ؛ یادمان باشد سرگرمی خیلی مهم است. باید بدانیم چه میخواهیم. منابع ادبی و تاریخی بسیاری داریم که برای ساخت سریالهایی مناسب فرهنگ، تاریخ و جامعه ما خوب هستند. اگر بدانیم چه میخواهیم، موفق میشویم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.