هممیهن
ناهید طباطبایی
پیوندهای زیادی وجود دارند که از مردم یک کشور «هممیهن» میسازند. یکی از محکمترین این پیوندها، خاطره جمعی است؛ خاطرههایی که از زمانی که به یاد میآوریم، همه ما را به هم گره میزند و بدون توجه کردن به اینکه کجای ایران به دنیا آمدهایم ما را بههم متصل میکند. از سوی دیگر دورانی که در دبستان و دبیرستان میگذرانیم بسیار مهم است و از آنجایی که تحت سیستمی مشابه، تجربههای مشابهی را سپری میکنیم، نقش بسیار مهمی در دیوارهای بنای این خاطره جمعی ایفا میکند. از مهمترین خشتهای این بنا، کتابهای درسی هستند. هنوز هم تمام همنسلان من میدانند که «هما دختر خندهرویی است» و «آن مرد داس دارد» و «کوکبخانم زن پاکیزهای است». هنوز همه همنسلان من میدانند که روی پلکان قلعه که روی جلد بزرگ کتاب تاریخ پنجم دبستان نقاشی شده بود، یک سرباز ماد، نیزهبهدست کشیک میدهد و وظیفه او درواقع همان حفاظت از خاطره جمعی نسل ماست. پرویز کلانتری از نقاشانی است که بسیاری از این تصویرها را نقش کردهاند. «چوپان دروغگو»، «روباه و زاغ» و «حسنک کجایی؟» را حتما به یاد میآورید یا آن نانوایی را که در تنور نان میپزد و بنایی که آجربهدست در لابهلای ورقهای کتابهای درسی ما خانه میسازد. و جالب اینجاست که تمام این آدمها، چهرههایی دلپذیر و مهربان دارند، همگی لبخند میزنند و آنقدر آشنا و صمیمی هستند که انگار در همان کوچه ما زندگی میکردهاند. و بُعد دیگر، نقاشیهای کاهگلی اوست که اینجا و آنجا دیدهایم و روی جلد صفحه سی و سه دور «رنگینکمان» که بارهاوبارها با بچههایمان شنیدهایم. از پرویز کلانتری بسیار باید آموخت. هرچند که نسل جدید ما چندان علاقهای به آموختن از پیشکسوتان ندارند و هریک میخواهند تمامی راه را بهتنهایی بپیمایند و نام خود را بر هر خیابانی بگذارند. خوشا به حال پرویز کلانتری و دیگر نقاشان و همنسلانش که توانستهاند چنین به کمال برسند و بیهیچ چشمداشتی آثار خود را خلق و نام خود را بر خاطره جمعی ما حک کنند. خداوند به او سلامتی، دستان پرقدرت و عمر طولانی بدهد.
پیوندهای زیادی وجود دارند که از مردم یک کشور «هممیهن» میسازند. یکی از محکمترین این پیوندها، خاطره جمعی است؛ خاطرههایی که از زمانی که به یاد میآوریم، همه ما را به هم گره میزند و بدون توجه کردن به اینکه کجای ایران به دنیا آمدهایم ما را بههم متصل میکند. از سوی دیگر دورانی که در دبستان و دبیرستان میگذرانیم بسیار مهم است و از آنجایی که تحت سیستمی مشابه، تجربههای مشابهی را سپری میکنیم، نقش بسیار مهمی در دیوارهای بنای این خاطره جمعی ایفا میکند. از مهمترین خشتهای این بنا، کتابهای درسی هستند. هنوز هم تمام همنسلان من میدانند که «هما دختر خندهرویی است» و «آن مرد داس دارد» و «کوکبخانم زن پاکیزهای است». هنوز همه همنسلان من میدانند که روی پلکان قلعه که روی جلد بزرگ کتاب تاریخ پنجم دبستان نقاشی شده بود، یک سرباز ماد، نیزهبهدست کشیک میدهد و وظیفه او درواقع همان حفاظت از خاطره جمعی نسل ماست. پرویز کلانتری از نقاشانی است که بسیاری از این تصویرها را نقش کردهاند. «چوپان دروغگو»، «روباه و زاغ» و «حسنک کجایی؟» را حتما به یاد میآورید یا آن نانوایی را که در تنور نان میپزد و بنایی که آجربهدست در لابهلای ورقهای کتابهای درسی ما خانه میسازد. و جالب اینجاست که تمام این آدمها، چهرههایی دلپذیر و مهربان دارند، همگی لبخند میزنند و آنقدر آشنا و صمیمی هستند که انگار در همان کوچه ما زندگی میکردهاند. و بُعد دیگر، نقاشیهای کاهگلی اوست که اینجا و آنجا دیدهایم و روی جلد صفحه سی و سه دور «رنگینکمان» که بارهاوبارها با بچههایمان شنیدهایم. از پرویز کلانتری بسیار باید آموخت. هرچند که نسل جدید ما چندان علاقهای به آموختن از پیشکسوتان ندارند و هریک میخواهند تمامی راه را بهتنهایی بپیمایند و نام خود را بر هر خیابانی بگذارند. خوشا به حال پرویز کلانتری و دیگر نقاشان و همنسلانش که توانستهاند چنین به کمال برسند و بیهیچ چشمداشتی آثار خود را خلق و نام خود را بر خاطره جمعی ما حک کنند. خداوند به او سلامتی، دستان پرقدرت و عمر طولانی بدهد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.