سیمین هست...
غلامرضا امامی
ای بسا کسان که بر پشت زمین میروند / ایشان مردگانند/ و ای بسا کسان که در شکم خاک خفتهاند/ ایشان زندگانند.«ابوالحسن خرقانی»
سیمین عزیز:
از دور کوه پیدا بود. بر قلهاش برفی نشسته بود. سر آن کوه بلند به رنگ موهایت بود. صدای پای آب میآمد به آرامی. آب سرود سبز زندگی میسرود. و ترانه شاد حیات را به ترنم میخواند. نغمهای خوش در جویها سر داده بود.
نسیم نرمی میوزید به پوست درختان عریان و بر تن آدمیان سرگردان. بوی بهار میآمد. شاخهها در انتظار بودند که لباس سبز به تن پوشند. در انتظار بودند، در انتظار بهاران خواهرت خواسته بود که به خانهات آیم...
در کوچه عشق قدم میزدم، میان زمین و آسمان. خانه دوست کجاست؟ آن خانه با من بود... در من بود... روزها... سالها... در دلم بود... پیش چشمم بود. بایزید قرنها پیش به صحرا شده بود و من به شهر شدم. عشق باریده بود و زمین تر شده، چنان که پای به برف فروشود به عشق فرو میشد. قدم میزدم و میآمدم به خانهات... پدرم...و تو هر دو در زمستان پارسال پر کشیدید اما هر دو برایم هستید... زندهاید همیشه ... با خود میگفتم: مردگان پارسال «عاشقترین زندگان بودند.»
نزدیک خانهات رسیدم. همان خانه که «جلال» با آجر عشق و دست مهر برایت ساخته بود. خانه دل. از دور دودکشهای آجری پیدا شد. قدم میزدم و میآمدم به سویت. با پای دل... با شوری در سر... با شوقی در جان...
خانهات در میان همان بنبست «ارض» و «سما» بود... میان زمین و آسمان نمیدانم کجا بودم. یک دست جام باده و یکدست زلف یار...
در، همان در سبز قدیمی بود... زنگ را زدم. نکند که نباشی؟ خواهرت خانم ویکتوریا در را باز کرد. خانه آراسته و پیراسته بود. آقای فرجام گلکاشته بود. مبلهای سبز و حوض آبی به شادی میدرخشیدند... نقاشیهای مادر و ناصر اویسی طرح آیدین آغداشلو به دیوار بود. چند عکس «جلال» هم بود که همیشه روبهرویت بود.
عکس آخرین سفر «جلال» به خرمشهر که مهمانم بود. در قایقی میان آب اروندرود و آخرین عکس جلال در کنار آب در «اسالم» که به تو گفته بود: عیال این عکس یادگاری را نگهدار ... همان تصویر خسته با دستهای بسته.
همه چیز سر جایش بود. عکس کسانی که دوستشان داشتی.... نقشی سیاهقلم از «مولا علی» و عکسهای امیرکبیر، مصدق و تختی...
روی مبل نشستم... تو بودی... روی همان مبل سبز قدیمی کنار شومینهای که جلال ساخته بود و حکایت کردی و حکایت کردیم،گفتیم و شنیدیم. گفتی:
«اسم شب محبت ورزیدن است»
گفتم: اسم روز چیست؟
گفتی:«زندگی سرودی است. با محبت بخوانش، زندگی یک بازی است. با محبت بازیش کن.»
گفتم:
وین نغمه محبت بعد از من و تو ماند
تا در زمانه باقی است آوای باد و باران
گفتی: کتابهایم درآمد؟
گفتم: امیدوارم - همین روزها... اما «کوه. سرگردان» کجاست؟ سرگردان شد نسلما.
گفتی: همین دوروبرها...
گفتم: تازگیها چه خبر؟
گفتی: نگذارید خانهام خراب شود...
گفتم: نمیگذاریم. با ناخنهایمان، انگشتانمان با دستهایمان نمیگذاریم. خانه تو و جلال خراب شود اینجا خانه دل ماست و میماند به روزگاران هر چند که زمانه برجهای بلند فقیر است و آرزوهای کوتاه حقیر... نمیگذاریم که خانهات خراب شود و جایش برج بسازند.
گفتی: اوضاع و احوال؟
گفتم: نه بر اشتری سوارم... نه چو خر به زیر بارم...
گفتی: از بچهها چه خبر؟
گفتم: جانتان سلامت.
گفتی:«مرگ نهایت نیست - جان است که ماندگار است»
گفتم: عشق میماند. «عشق را زنها اختراع کردند»
گفتی: سیمهای زیر تار ، زنانه است و سیمهای بم مردانه و از تلفیق این دو است که موسیقی دلنواز زندگی ساخته میشود. «با عشق زندگی کن ... با گل ...»
گفتم: اما در صخرههای سخت دشنام و دشمنی گلی نمیروید. در خاک نرم مهر است که بذرها و گلها میشکفند...
خانم ویکتوریا دید که ساکتم... اما گرم صحبت با تو بودم. بلند شد و رفت و برگشت.. تابلویی زیبا دستش بود.. گفت تو اولین کسی هستی این کار را میبینی نقشی بود از آخرین نقشهای دوست مشترکمان «بهمن محصص»
از میان خانه رفته بودی توی کادر، نگاه میکردی، و لبخند میزدی...
گفتم: مثل سرو سبز سرسبز شیراز. همیشه باشید... همیشه هستید.. همیشه بمانید.
گفتی: بهار در راه است... زنده باد عشق... زنده باد زندگی... به سر بلندت ای سرو که در شب سیهکن
نفس سپیده دانه که چه راست ایستادی
ای بسا کسان که بر پشت زمین میروند / ایشان مردگانند/ و ای بسا کسان که در شکم خاک خفتهاند/ ایشان زندگانند.«ابوالحسن خرقانی»
سیمین عزیز:
از دور کوه پیدا بود. بر قلهاش برفی نشسته بود. سر آن کوه بلند به رنگ موهایت بود. صدای پای آب میآمد به آرامی. آب سرود سبز زندگی میسرود. و ترانه شاد حیات را به ترنم میخواند. نغمهای خوش در جویها سر داده بود.
نسیم نرمی میوزید به پوست درختان عریان و بر تن آدمیان سرگردان. بوی بهار میآمد. شاخهها در انتظار بودند که لباس سبز به تن پوشند. در انتظار بودند، در انتظار بهاران خواهرت خواسته بود که به خانهات آیم...
در کوچه عشق قدم میزدم، میان زمین و آسمان. خانه دوست کجاست؟ آن خانه با من بود... در من بود... روزها... سالها... در دلم بود... پیش چشمم بود. بایزید قرنها پیش به صحرا شده بود و من به شهر شدم. عشق باریده بود و زمین تر شده، چنان که پای به برف فروشود به عشق فرو میشد. قدم میزدم و میآمدم به خانهات... پدرم...و تو هر دو در زمستان پارسال پر کشیدید اما هر دو برایم هستید... زندهاید همیشه ... با خود میگفتم: مردگان پارسال «عاشقترین زندگان بودند.»
نزدیک خانهات رسیدم. همان خانه که «جلال» با آجر عشق و دست مهر برایت ساخته بود. خانه دل. از دور دودکشهای آجری پیدا شد. قدم میزدم و میآمدم به سویت. با پای دل... با شوری در سر... با شوقی در جان...
خانهات در میان همان بنبست «ارض» و «سما» بود... میان زمین و آسمان نمیدانم کجا بودم. یک دست جام باده و یکدست زلف یار...
در، همان در سبز قدیمی بود... زنگ را زدم. نکند که نباشی؟ خواهرت خانم ویکتوریا در را باز کرد. خانه آراسته و پیراسته بود. آقای فرجام گلکاشته بود. مبلهای سبز و حوض آبی به شادی میدرخشیدند... نقاشیهای مادر و ناصر اویسی طرح آیدین آغداشلو به دیوار بود. چند عکس «جلال» هم بود که همیشه روبهرویت بود.
عکس آخرین سفر «جلال» به خرمشهر که مهمانم بود. در قایقی میان آب اروندرود و آخرین عکس جلال در کنار آب در «اسالم» که به تو گفته بود: عیال این عکس یادگاری را نگهدار ... همان تصویر خسته با دستهای بسته.
همه چیز سر جایش بود. عکس کسانی که دوستشان داشتی.... نقشی سیاهقلم از «مولا علی» و عکسهای امیرکبیر، مصدق و تختی...
روی مبل نشستم... تو بودی... روی همان مبل سبز قدیمی کنار شومینهای که جلال ساخته بود و حکایت کردی و حکایت کردیم،گفتیم و شنیدیم. گفتی:
«اسم شب محبت ورزیدن است»
گفتم: اسم روز چیست؟
گفتی:«زندگی سرودی است. با محبت بخوانش، زندگی یک بازی است. با محبت بازیش کن.»
گفتم:
وین نغمه محبت بعد از من و تو ماند
تا در زمانه باقی است آوای باد و باران
گفتی: کتابهایم درآمد؟
گفتم: امیدوارم - همین روزها... اما «کوه. سرگردان» کجاست؟ سرگردان شد نسلما.
گفتی: همین دوروبرها...
گفتم: تازگیها چه خبر؟
گفتی: نگذارید خانهام خراب شود...
گفتم: نمیگذاریم. با ناخنهایمان، انگشتانمان با دستهایمان نمیگذاریم. خانه تو و جلال خراب شود اینجا خانه دل ماست و میماند به روزگاران هر چند که زمانه برجهای بلند فقیر است و آرزوهای کوتاه حقیر... نمیگذاریم که خانهات خراب شود و جایش برج بسازند.
گفتی: اوضاع و احوال؟
گفتم: نه بر اشتری سوارم... نه چو خر به زیر بارم...
گفتی: از بچهها چه خبر؟
گفتم: جانتان سلامت.
گفتی:«مرگ نهایت نیست - جان است که ماندگار است»
گفتم: عشق میماند. «عشق را زنها اختراع کردند»
گفتی: سیمهای زیر تار ، زنانه است و سیمهای بم مردانه و از تلفیق این دو است که موسیقی دلنواز زندگی ساخته میشود. «با عشق زندگی کن ... با گل ...»
گفتم: اما در صخرههای سخت دشنام و دشمنی گلی نمیروید. در خاک نرم مهر است که بذرها و گلها میشکفند...
خانم ویکتوریا دید که ساکتم... اما گرم صحبت با تو بودم. بلند شد و رفت و برگشت.. تابلویی زیبا دستش بود.. گفت تو اولین کسی هستی این کار را میبینی نقشی بود از آخرین نقشهای دوست مشترکمان «بهمن محصص»
از میان خانه رفته بودی توی کادر، نگاه میکردی، و لبخند میزدی...
گفتم: مثل سرو سبز سرسبز شیراز. همیشه باشید... همیشه هستید.. همیشه بمانید.
گفتی: بهار در راه است... زنده باد عشق... زنده باد زندگی... به سر بلندت ای سرو که در شب سیهکن
نفس سپیده دانه که چه راست ایستادی
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.