رد مرگ
امیرحسین ناصری
-رد مرگ میکشد. رد دو انگشت، نقشه مرگ است؛ کشیده شده تا زن. اثر دو انگشت روی گاردریل میانه بزرگراه، رد مرگ است تا زن. گاهی تلوتلو میخورد، این را میشود از اثر کف دستی که روی گارد مانده است فهمید؛ هرچند قدم یکبار. زن جوان است اما نشان جوانی ندارد. چهرهاش، تکیده مانند کسی که مرز 70 یا حتی 80 را رد کرده باشد. دو انگشت روی گاردریل میانه بزرگراه، خود را میکشد تا جایی که چهرههای آشنا ببیند. مرگ، با شوق در چهرهاش نمایان میشود. بهسختی از گارد میگذرد تا خود را به نفسکش شمشادها برساند. زن جوان، به مقصد رسیده است. ردش را میتوان دید که از چهرهاش تابیده، از مسیری که روی گاردریل میانه بزرگراه باقی گذاشته است.
- او که قامت کوتاهتری دارد به دیگری نگاه میکند. نفس نیمبندش را حبس میکند و با یکقدم فاصله، پشتسر آن یکی، از بزرگراه میگذرد. تلاش میکند از مرگ سبقت بگیرد. چهرهاش دوداندود شده، قامتش خمیده، قدمهایش ناتوان و وجودش لبریز از شوق مرگ. مرد کوتاهقامت، لباس ژنده و مندرس به تن دارد و میکوشد از دست مرگ میانه بزرگراه بگریزد. سرعت اتومبیلها، مأیوسش نکرده. میجنگد تا به گاردریل برسد. دو دست را روی امتداد آهنی مرگ میگذارد و از نفسکش شمشادها میگذرد.
- بیاعتنا به مردم سواره، بدون هیچ نگاهی به چشمانی که حیران نگاهش میکنند، بهدنبال چهرههای آشنا میگردد. گعده خماری و منگی، انتظارش را میکشد. برایش سخت است قدمبرداشتن. در هرقدم، گویی دماوندی جابهجا میکند. صورتش را تراشیده، به گمانش موهایش مرتب است تا کسی نداند اسیر چیست اما این چهره تکیدهتر از آن است که نتوان دردش را فهمید. به گعده میرسد. سرمست، بدون حتی سلامی به جمع ملحق میشود.
- سرها، در سمفونی هماهنگ مرگ، خم میشوند. سرها، این نت را خوب میشناسند. مکث، نمیبینی. تأخیر، ندارند. اینجا، سمفونی مرگ را نوشتهاند و بدون خستگی تکرارش میکنند. بدون تعطیلی، بدون حتی لحظهای تأخیر. آنسوتر، جوانی که دوران کهنسالی را میگذراند، سرنگش را بالا میگیرد. رو به خورشید نیمبند صبحگاهی. چشمان ازحدقهدرآمده را نه میبیند و نه میخواهد ببیند. او تنها نتهای مرگ را خوب میبیند.
- اینجا بزرگراه نیایش است؛ حدفاصل یادگار امام تا اشرفیاصفهانی. خانه مرگ همینجاست. رد مرگ، بوی مرگ و ترس مرگ را اینجا خوب میتوانی ببینی. از ردی که زن جوان پیر از خود به یادگار گذاشته، از مردانی که با مرگ کورس گذاشتهاند و از چهره مرد جوان کهنسالی که رو به خورشید سراغ تاریکی را میگیرد. از سرهای خمشده و از مردمی که چشمانشان تماشای صبحگاهی مرگ، به عادتشان بدل شده. از رانندگانی که آرزو میکنند هنگام عبور از گذرگاه مرگ، با یکی از این میتهای زنده، هنگام عبور از بزرگراه مواجه نشوند. ترس را بدون اینکه بفهمی، در چهره تکتک آدمها میتوانی بشناسی. ترس مرگ.
-رد مرگ میکشد. رد دو انگشت، نقشه مرگ است؛ کشیده شده تا زن. اثر دو انگشت روی گاردریل میانه بزرگراه، رد مرگ است تا زن. گاهی تلوتلو میخورد، این را میشود از اثر کف دستی که روی گارد مانده است فهمید؛ هرچند قدم یکبار. زن جوان است اما نشان جوانی ندارد. چهرهاش، تکیده مانند کسی که مرز 70 یا حتی 80 را رد کرده باشد. دو انگشت روی گاردریل میانه بزرگراه، خود را میکشد تا جایی که چهرههای آشنا ببیند. مرگ، با شوق در چهرهاش نمایان میشود. بهسختی از گارد میگذرد تا خود را به نفسکش شمشادها برساند. زن جوان، به مقصد رسیده است. ردش را میتوان دید که از چهرهاش تابیده، از مسیری که روی گاردریل میانه بزرگراه باقی گذاشته است.
- او که قامت کوتاهتری دارد به دیگری نگاه میکند. نفس نیمبندش را حبس میکند و با یکقدم فاصله، پشتسر آن یکی، از بزرگراه میگذرد. تلاش میکند از مرگ سبقت بگیرد. چهرهاش دوداندود شده، قامتش خمیده، قدمهایش ناتوان و وجودش لبریز از شوق مرگ. مرد کوتاهقامت، لباس ژنده و مندرس به تن دارد و میکوشد از دست مرگ میانه بزرگراه بگریزد. سرعت اتومبیلها، مأیوسش نکرده. میجنگد تا به گاردریل برسد. دو دست را روی امتداد آهنی مرگ میگذارد و از نفسکش شمشادها میگذرد.
- بیاعتنا به مردم سواره، بدون هیچ نگاهی به چشمانی که حیران نگاهش میکنند، بهدنبال چهرههای آشنا میگردد. گعده خماری و منگی، انتظارش را میکشد. برایش سخت است قدمبرداشتن. در هرقدم، گویی دماوندی جابهجا میکند. صورتش را تراشیده، به گمانش موهایش مرتب است تا کسی نداند اسیر چیست اما این چهره تکیدهتر از آن است که نتوان دردش را فهمید. به گعده میرسد. سرمست، بدون حتی سلامی به جمع ملحق میشود.
- سرها، در سمفونی هماهنگ مرگ، خم میشوند. سرها، این نت را خوب میشناسند. مکث، نمیبینی. تأخیر، ندارند. اینجا، سمفونی مرگ را نوشتهاند و بدون خستگی تکرارش میکنند. بدون تعطیلی، بدون حتی لحظهای تأخیر. آنسوتر، جوانی که دوران کهنسالی را میگذراند، سرنگش را بالا میگیرد. رو به خورشید نیمبند صبحگاهی. چشمان ازحدقهدرآمده را نه میبیند و نه میخواهد ببیند. او تنها نتهای مرگ را خوب میبیند.
- اینجا بزرگراه نیایش است؛ حدفاصل یادگار امام تا اشرفیاصفهانی. خانه مرگ همینجاست. رد مرگ، بوی مرگ و ترس مرگ را اینجا خوب میتوانی ببینی. از ردی که زن جوان پیر از خود به یادگار گذاشته، از مردانی که با مرگ کورس گذاشتهاند و از چهره مرد جوان کهنسالی که رو به خورشید سراغ تاریکی را میگیرد. از سرهای خمشده و از مردمی که چشمانشان تماشای صبحگاهی مرگ، به عادتشان بدل شده. از رانندگانی که آرزو میکنند هنگام عبور از گذرگاه مرگ، با یکی از این میتهای زنده، هنگام عبور از بزرگراه مواجه نشوند. ترس را بدون اینکه بفهمی، در چهره تکتک آدمها میتوانی بشناسی. ترس مرگ.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.