قدرت
سمنو سین چهارم خوان نوروزی اشاره به قدرت و توانمندی انسان و مبارزه با ضعف و زبونی وی دارد. این نیروی بازو و توان اندیشه جوامع انسانی است که آنان را برتری و سروری میبخشد. از دیرهای دور سمنو را مظهر قدرت و نماد توانمندی دانستهاند اما این غذای خوشمزه و سنتی زمزمه دیگری را در گوش ما آغاز میکند که شاید کمتر بدان دل سپردهایم.
سمنو، که گیاهشناسان آن را اکسیر حیات نام نهادهاند، ما را آگاه میسازد که قدرت هنگامی مطلوب است که شیرین باشد. شیرینی سمنو فراخوان همه ماست که شکرگزاری بازوی توانا را با مهربانی با فروافتادگان درهم آمیزیم. اگر از قدرت خویش اینسان بهره گرفتیم، برکت بیپایان و حرکت پرتوان، نرمشی بر چرخه زندگی میدهد تا آدمی در کشاکش زندگی خود ضمن حفظ توان و قدرت از آن به ناروا بهره نجوید.
دو دیگر اندرز سمنو آن است که از قدرت به تلخکامی دیگران ره نجوییم. سمنو که آن را غذای مردآفرین نیز گفتهاند ضمن تامین نیازهای طبیعی بدن ما در هنگام بودن و شدن زمزمه دیگری را بر دل و جانمان جاری میدارد که:
ره نیکمردان آزاده گیر
چو استادهای دست افتاده گیر
بر این پی و پایه چهارمین سین سفره هفتسین که غذایی مقدس است و برخی از گروهها آن را با ادب و آداب ویژهای میپزند و هنگام پخت آن نیایش و ستایش میکنند و بر آن نذر و نیاز میکنند آن است که قوی باشیم. اما این قدرت در سرزمین مهر بروز و ظهور میکند زیرا فروپاشی رکنهای جامعه هنگامی است که از توان و قدرت به ناروا بهره جویند.
اگر با ستون اخلاق و باورهای ارزشمند بر پیکره قدرتهای خویش لگام ننهیم دیگر ستونی استوار نمیماند و سنگی بر سنگی نمینشیند. خودکامگی آدمی از هنگامی آغاز میشود که تنها تکیه بر قدرت میکند و به پیامدهای ناگوار چنین شیوهای نمیاندیشد. سمنو در نهانخانه خویش یک راز را بر ما میگشاید که قدرت باید با مهر و شیرینی همسو و همگام شود. تاریخنگاران گزارشگر آن بودهاند که هرگاه لگام قدرت برداشته شده پلیدی و پستی پدیدار شده و هرگاه اندیشهای خردورز بر قدرت سایه گسترده سرزمین انسانها آباد و آزاد گشته است. سمنو ما را بدین شیوه انسانی فرامیخواند.
سمنو سین چهارم خوان نوروزی اشاره به قدرت و توانمندی انسان و مبارزه با ضعف و زبونی وی دارد. این نیروی بازو و توان اندیشه جوامع انسانی است که آنان را برتری و سروری میبخشد. از دیرهای دور سمنو را مظهر قدرت و نماد توانمندی دانستهاند اما این غذای خوشمزه و سنتی زمزمه دیگری را در گوش ما آغاز میکند که شاید کمتر بدان دل سپردهایم.
سمنو، که گیاهشناسان آن را اکسیر حیات نام نهادهاند، ما را آگاه میسازد که قدرت هنگامی مطلوب است که شیرین باشد. شیرینی سمنو فراخوان همه ماست که شکرگزاری بازوی توانا را با مهربانی با فروافتادگان درهم آمیزیم. اگر از قدرت خویش اینسان بهره گرفتیم، برکت بیپایان و حرکت پرتوان، نرمشی بر چرخه زندگی میدهد تا آدمی در کشاکش زندگی خود ضمن حفظ توان و قدرت از آن به ناروا بهره نجوید.
دو دیگر اندرز سمنو آن است که از قدرت به تلخکامی دیگران ره نجوییم. سمنو که آن را غذای مردآفرین نیز گفتهاند ضمن تامین نیازهای طبیعی بدن ما در هنگام بودن و شدن زمزمه دیگری را بر دل و جانمان جاری میدارد که:
ره نیکمردان آزاده گیر
چو استادهای دست افتاده گیر
بر این پی و پایه چهارمین سین سفره هفتسین که غذایی مقدس است و برخی از گروهها آن را با ادب و آداب ویژهای میپزند و هنگام پخت آن نیایش و ستایش میکنند و بر آن نذر و نیاز میکنند آن است که قوی باشیم. اما این قدرت در سرزمین مهر بروز و ظهور میکند زیرا فروپاشی رکنهای جامعه هنگامی است که از توان و قدرت به ناروا بهره جویند.
اگر با ستون اخلاق و باورهای ارزشمند بر پیکره قدرتهای خویش لگام ننهیم دیگر ستونی استوار نمیماند و سنگی بر سنگی نمینشیند. خودکامگی آدمی از هنگامی آغاز میشود که تنها تکیه بر قدرت میکند و به پیامدهای ناگوار چنین شیوهای نمیاندیشد. سمنو در نهانخانه خویش یک راز را بر ما میگشاید که قدرت باید با مهر و شیرینی همسو و همگام شود. تاریخنگاران گزارشگر آن بودهاند که هرگاه لگام قدرت برداشته شده پلیدی و پستی پدیدار شده و هرگاه اندیشهای خردورز بر قدرت سایه گسترده سرزمین انسانها آباد و آزاد گشته است. سمنو ما را بدین شیوه انسانی فرامیخواند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.