|

بی‌پولی

پوریا سوری

شش‌پله مانده بود به در روزنامه برسم که دسته کیف زهواردررفته چرمی به‌ارث‌رسیده از پدربزرگ‌ِ پدری دررفت و ابتدا کیف از روی شانه‌ام و سپس پایم از روی پله سُر خورد و کیف و من با هم پخش زمین شدیم. با این تفاوت که از لای در کیف، برگه‌های خبر بیرون می‌ریخت و از دهان من- دور از جان شما- به زمین و آسمان؛ نقل و نبات!
آقا‌اصلح - آبدارچی روزنامه - که صدای سقوط من را شنیده بود، دوان‌دوان از بالا آمد و من را که ولو شده بودم روی زمین و داشتم همه‌چیز را وارونه می‌دیدم بلند کرد و با همان ته‌لهجه‌اش گفت: خودتو چیکار کردی! پاشو پسر، اینقده خودتو ناراحت نکن. این روزنامه نشد یکی دیگه، هیچ‌کدومم نشد برگرد برو شهرستان. تراکتورو بردار برو سر زمین! تراکتور نداری هم که خدا بیلو ازت نگرفته!
در پرانتز همین‌جا بگویم که آقا‌اصلح همیشه عقاید فلسفی‌اش را هنگام چرخاندن سینی چای بلند‌بلند و البته بریده‌بریده بیان می‌کند. ایشان عقیده دارد که «بیل‌زدن خیلی بهتر از قلم‌زدن است»، می‌گوید ما عقلمان درد می‌کند که بیل‌ها را در شهرستان معطل گذاشته و آمده‌ایم در تهران قلم‌ها را به دست گرفته‌ایم. البته منطقش منطق پرزوری هم هست. آقا‌اصلح حتی عقیده دارد در چنین مواردی- مثل امروز- داشتن یک تراکتور حتی از دسته‌بیل هم لازم‌تر است چرا که می‌توانی به‌جای خرد‌کردن دسته‌بیل بر فرق آدم متخاصم، با تراکتور از رویش رد شوی و چنان شخمش بزنی که خونابه‌ها از شیارها روان شود. تازه با این فرمول، دسته‌بیل هم سالم می‌ماند. آقا‌اصلح روزنامه ما حتی اوایل هرماه هم که چندرغاز حقوق خبرنگاری ما می‌رسد، این پیشنهاد وسوسه‌انگیز را تکرار می‌کند که چند‌نفر بشویم و یک‌تراکتور را دانگی بخریم و بگذاریم همینطور بماند. می‌گوید سودِ خواب تراکتور حتی از سکه و ارز هم بیشتر است، حالا اینکه کارکرد صنعتی دارد به‌کنار، می‌گوید این یک‌سرمایه‌گذاری فرهنگی است در جهت اعتلای فرهنگ. چرایش را هم خودش می‌داند و خدایش! البته قول داده یک‌روز سر صبر بنشیند و این مساله را برایمان «باز» کند.
)از پرانتز بیرون بیاییم.(
بازویم را از پنجه پرزور آقا‌اصلح درآوردم، کتم را که خاکی شده بود، تکاندم و آمدم قدمی بردارم و کیف موروثی را از روی زمین بلند کنم، اما چشمتان روز بد ‌نبیند همین‌که کف پایم به زمین رسید مچ پایم چنان تیری کشید که چشمانم سیاهی رفت و با ضجه دردی داشتم دوباره نقش زمین می‌شدم که آقا‌اصلح باز هم بازویم را گرفت و گفت: غلط نکنم پیچوندیش!
در همان حال نزار گفتم: چی‌رو پیچوندم؟
گفت: پاشو!
نگاهش نکردم! اعصابم کشش چانه‌زدن با او را دیگر نداشت. لنگ‌لنگان کیفم را برداشتم و از در روزنامه زدم بیرون. چند‌ قدم دورشدنم از دفتر روزنامه چند‌دقیقه‌ای طول کشید، برگشتم و دیدم دو،سه‌نفری نردبان آورده‌اند و دارند تابلو روزنامه را می‌کشند پایین. چند عابر هم که توجهشان جلب شده بود، با نگاه پرسشگر صحنه پایین‌کشیدن را نگاه می‌کردند. پایین می‌کشیدند و همین پایین‌کشیدن یعنی دوباره بیکاری! یعنی دوباره صبح تا لنگ‌ظهر خوابیدن، عصر تا شب ول‌گشتن. یعنی بی‌پولی. دهانم تلخ شده بود، راه افتادم سمت خانه! مچ پایم بدجور تیر می‌کشید.
شش‌پله مانده بود به در روزنامه برسم که دسته کیف زهواردررفته چرمی به‌ارث‌رسیده از پدربزرگ‌ِ پدری دررفت و ابتدا کیف از روی شانه‌ام و سپس پایم از روی پله سُر خورد و کیف و من با هم پخش زمین شدیم. با این تفاوت که از لای در کیف، برگه‌های خبر بیرون می‌ریخت و از دهان من- دور از جان شما- به زمین و آسمان؛ نقل و نبات!
آقا‌اصلح - آبدارچی روزنامه - که صدای سقوط من را شنیده بود، دوان‌دوان از بالا آمد و من را که ولو شده بودم روی زمین و داشتم همه‌چیز را وارونه می‌دیدم بلند کرد و با همان ته‌لهجه‌اش گفت: خودتو چیکار کردی! پاشو پسر، اینقده خودتو ناراحت نکن. این روزنامه نشد یکی دیگه، هیچ‌کدومم نشد برگرد برو شهرستان. تراکتورو بردار برو سر زمین! تراکتور نداری هم که خدا بیلو ازت نگرفته!
در پرانتز همین‌جا بگویم که آقا‌اصلح همیشه عقاید فلسفی‌اش را هنگام چرخاندن سینی چای بلند‌بلند و البته بریده‌بریده بیان می‌کند. ایشان عقیده دارد که «بیل‌زدن خیلی بهتر از قلم‌زدن است»، می‌گوید ما عقلمان درد می‌کند که بیل‌ها را در شهرستان معطل گذاشته و آمده‌ایم در تهران قلم‌ها را به دست گرفته‌ایم. البته منطقش منطق پرزوری هم هست. آقا‌اصلح حتی عقیده دارد در چنین مواردی- مثل امروز- داشتن یک تراکتور حتی از دسته‌بیل هم لازم‌تر است چرا که می‌توانی به‌جای خرد‌کردن دسته‌بیل بر فرق آدم متخاصم، با تراکتور از رویش رد شوی و چنان شخمش بزنی که خونابه‌ها از شیارها روان شود. تازه با این فرمول، دسته‌بیل هم سالم می‌ماند. آقا‌اصلح روزنامه ما حتی اوایل هرماه هم که چندرغاز حقوق خبرنگاری ما می‌رسد، این پیشنهاد وسوسه‌انگیز را تکرار می‌کند که چند‌نفر بشویم و یک‌تراکتور را دانگی بخریم و بگذاریم همینطور بماند. می‌گوید سودِ خواب تراکتور حتی از سکه و ارز هم بیشتر است، حالا اینکه کارکرد صنعتی دارد به‌کنار، می‌گوید این یک‌سرمایه‌گذاری فرهنگی است در جهت اعتلای فرهنگ. چرایش را هم خودش می‌داند و خدایش! البته قول داده یک‌روز سر صبر بنشیند و این مساله را برایمان «باز» کند.
)از پرانتز بیرون بیاییم.(
بازویم را از پنجه پرزور آقا‌اصلح درآوردم، کتم را که خاکی شده بود، تکاندم و آمدم قدمی بردارم و کیف موروثی را از روی زمین بلند کنم، اما چشمتان روز بد ‌نبیند همین‌که کف پایم به زمین رسید مچ پایم چنان تیری کشید که چشمانم سیاهی رفت و با ضجه دردی داشتم دوباره نقش زمین می‌شدم که آقا‌اصلح باز هم بازویم را گرفت و گفت: غلط نکنم پیچوندیش!
در همان حال نزار گفتم: چی‌رو پیچوندم؟
گفت: پاشو!
نگاهش نکردم! اعصابم کشش چانه‌زدن با او را دیگر نداشت. لنگ‌لنگان کیفم را برداشتم و از در روزنامه زدم بیرون. چند‌ قدم دورشدنم از دفتر روزنامه چند‌دقیقه‌ای طول کشید، برگشتم و دیدم دو،سه‌نفری نردبان آورده‌اند و دارند تابلو روزنامه را می‌کشند پایین. چند عابر هم که توجهشان جلب شده بود، با نگاه پرسشگر صحنه پایین‌کشیدن را نگاه می‌کردند. پایین می‌کشیدند و همین پایین‌کشیدن یعنی دوباره بیکاری! یعنی دوباره صبح تا لنگ‌ظهر خوابیدن، عصر تا شب ول‌گشتن. یعنی بی‌پولی. دهانم تلخ شده بود، راه افتادم سمت خانه! مچ پایم بدجور تیر می‌کشید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.