|

آینه

ایران
سرمقاله: «زمان داوری درباره کارنامه هسته‌ای روحانی»؛ محمد نوری

از منظر دانش‌آموختگان سیاست، ملموس‌ترین نتیجه کار دیپلمات‌های در دولت اعتدال این بود که هم تلقی ایرانی‌ها از مقوله مذاکره و میدان دیپلماسی را تغییر دادند هم زاویه نگاه دولت‌های دیگر به توانایی دیپلماسی ایران را عوض کردند. به نظر می‌آید تیم دیپلمات‌های دولت اعتدال، صر‌ف‌نظر از اینکه نشست وین به چه نتایجی منجر خواهد شد در پایان 16ماه مذاکره توانسته‌اند بسیاری از مطالبات شهروندان ایرانی را در صحنه بین‌المللی جامه عمل بپوشانند مطالباتی نظیر: شکستن حصار انزوا، خارج‌کردن اقتصاد کشور از گردآب تحریم‌های پیاپی جهانی و نهایتا اثبات منطق و مرام صلح طلبی ایرانیان.

اطلاعات
یادداشت: «بچه‌ها متشکریم!»؛ ابوالقاسم قاسم‌زاده

چه تحریم‌ها برداشته شود چه نشود، به‌قول دکتر روحانی رییس‌جمهور، سیاست تحریم‌ها «ترک» برداشته است، به‌خصوص که شرکت‌های بزرگ در اروپا و آمریکا از هم‌اکنون مسیری جدا از اولتیماتوم تحریم‌ها را دنبال می‌کنند... آمریکا اما پاورچین، پاورچین گام برمی‌دارد. دولت اوباما، توافق با ایران را پیروزی برای خود در پایان دوره ریاست‌جمهوری ارزیابی می‌کند. علاوه‌بر آن، نگاهی به خاورمیانه بحران‌زده دارد و می‌داند که بدون روابط آمریکا با ایران، امکان حل آن غیرممکن است. نتیجه یک‌سال مذاکره درباره پرونده هسته‌ای ایران، نشان می‌دهد این پرونده از مرکزیت اختلاف‌ها عبور کرده و سیاست گذشته غرب علیه ایران منسوخ شده است و همه به‌دنبال تنظیم روش و دورنمای جدید از روابط با جمهوری اسلامی ایران هستند.

کیهان
سرمقاله: «برای هیچ بیهوده مپیچ!»؛ حسین شریعتمداری

اگرچه پیش از این نیز با ارایه اسناد و شواهد غیرقابل خدشه، به این نکته پرداخته‌ایم ولی امروزه با قاطعیت بیشتر و بدون کمترین تردید- تاکید می‌شود بدون کمترین تردید- می‌توان گفت که چالش هسته‌ای کشورمان با 1+5 هرگز به نتیجه نمی‌رسد و دستیابی به توافقی که پایان‌بخش این چالش 12ساله باشد، نه فقط‌دور از انتظار، بلکه به یقین ناممکن است... مذاکرات هسته‌ای و ادامه آن اگر به‌منظور پایان‌دادن به چالش و رسیدن به توافق مطلوب باشد، آب در هاون کوبیدن و بازی در میدان فریب حریف است ولی این مذاکرات، تنها به دوعلت و فقط این دو علت می‌تواند توجیه‌پذیر باشد. اول؛ اثبات غیرقابل اعتماد بودن آمریکا و متحدانش که این مقصود در مقیاس گسترده‌ای به دست آمده است و دوم؛ نشان‌دادن «دست پُر» و برتری اسناد فنی و حقوقی ایران اسلامی که از صلح‌آمیزبودن برنامه‌ هسته‌ای کشورمان حکایت می‌کند. این منظور متاسفانه به علت خودداری تیم مذاکره‌کننده ایران از انتشار متن مذاکرات هنوز به نیمه‌راه نیز نرسیده است و مسوولان محترم در این زمینه، عرصه را به حریف واگذار کرده‌اند و توضیح درباره متن مذاکرات را به شیپور فریب رسانه‌های آمریکایی و صهیونیستی سپرده‌اند... وقتی تیم محترم هسته‌ای بیشترین نشست‌های خود را با وزیرخارجه آمریکا برگزار می‌کند، به‌طور طبیعی این توهم را نشر می‌دهد که از میان شش کشور 1+5 فقط آمریکاست که تصمیم‌ساز و سیاست‌پرداز است! و این ترجمان دیگری از پذیرش کدخدایی آمریکاست! حضور خانم اشتون تنها در حد و اندازه زینت‌المجالس! قابل ارزیابی است!

رسالت
سرمقاله: «زیاده‌خواهی غرب!»؛ محمدکاظم انبارلویی

ارزیابی عملکرد 1+5 و به ویژه میز آمریکا در گفت‌وگوهای هسته‌ای این است که آنها به مذاکرات به‌مثابه یک بازی «برد- برد» نگاه نمی‌کنند... آنها به چیزی جز نابودی ملت ایران رضایت نمی‌دهند. اگر این کار در فریب و نیرنگ آنها در موضوع هسته‌ای رخ ندهد، از باب «حقوق بشر» وارد می‌شوند. این باب هم جواب نداد از باب مبارزه دروغین با «تروریسم» وارد می‌شوند. اگر این هم جواب نداد، گزینه «نظامی» روی میز و زیر میز خود را به رخ ما می‌کشند... دست آمریکا در منطقه زیر ساطور ملت ایران است، آن را در عراق، سوریه، افغانستان و سرزمین‌های اشغالی قطع می‌کنیم... سیر تحولات و رویدادهای سیاسی و نظامی در منطقه طی 20سال گذشته نشان می‌دهد این عملی است. آنها پیام‌های ما را در جنگ 33روزه، 22روزه و 51 روزه اگر نگرفته باشند در رویدادهای مهمی که در پیش داریم، حتما خواهند گرفت.

وطن امروز
سرمقاله: «امیرکبیر و مذاکرات 1+3»؛ علی آهنگر

هرگونه ابهام در جملات و مفاد قرارداد می‌تواند موجب سوء‌استفاده‌های بعدی قرار گیرد؛ سوء‌استفاده‌هایی که گاه ممکن است به برپایی یک جنگ منجر شود... نکته آخر اینکه؛ آنچه در یک مذاکره مهم در سطحی بین‌المللی به دست می‌آید، می‌تواند گریبانگیر نسل‌های آینده حتی در قرن‌های بعد شود، پس در تنظیم مفاد قرارداد باید پیامدهای درازمدت را بر منافع زودگذر ترجیح داد.
ایران
سرمقاله: «زمان داوری درباره کارنامه هسته‌ای روحانی»؛ محمد نوری

از منظر دانش‌آموختگان سیاست، ملموس‌ترین نتیجه کار دیپلمات‌های در دولت اعتدال این بود که هم تلقی ایرانی‌ها از مقوله مذاکره و میدان دیپلماسی را تغییر دادند هم زاویه نگاه دولت‌های دیگر به توانایی دیپلماسی ایران را عوض کردند. به نظر می‌آید تیم دیپلمات‌های دولت اعتدال، صر‌ف‌نظر از اینکه نشست وین به چه نتایجی منجر خواهد شد در پایان 16ماه مذاکره توانسته‌اند بسیاری از مطالبات شهروندان ایرانی را در صحنه بین‌المللی جامه عمل بپوشانند مطالباتی نظیر: شکستن حصار انزوا، خارج‌کردن اقتصاد کشور از گردآب تحریم‌های پیاپی جهانی و نهایتا اثبات منطق و مرام صلح طلبی ایرانیان.

اطلاعات
یادداشت: «بچه‌ها متشکریم!»؛ ابوالقاسم قاسم‌زاده

چه تحریم‌ها برداشته شود چه نشود، به‌قول دکتر روحانی رییس‌جمهور، سیاست تحریم‌ها «ترک» برداشته است، به‌خصوص که شرکت‌های بزرگ در اروپا و آمریکا از هم‌اکنون مسیری جدا از اولتیماتوم تحریم‌ها را دنبال می‌کنند... آمریکا اما پاورچین، پاورچین گام برمی‌دارد. دولت اوباما، توافق با ایران را پیروزی برای خود در پایان دوره ریاست‌جمهوری ارزیابی می‌کند. علاوه‌بر آن، نگاهی به خاورمیانه بحران‌زده دارد و می‌داند که بدون روابط آمریکا با ایران، امکان حل آن غیرممکن است. نتیجه یک‌سال مذاکره درباره پرونده هسته‌ای ایران، نشان می‌دهد این پرونده از مرکزیت اختلاف‌ها عبور کرده و سیاست گذشته غرب علیه ایران منسوخ شده است و همه به‌دنبال تنظیم روش و دورنمای جدید از روابط با جمهوری اسلامی ایران هستند.

کیهان
سرمقاله: «برای هیچ بیهوده مپیچ!»؛ حسین شریعتمداری

اگرچه پیش از این نیز با ارایه اسناد و شواهد غیرقابل خدشه، به این نکته پرداخته‌ایم ولی امروزه با قاطعیت بیشتر و بدون کمترین تردید- تاکید می‌شود بدون کمترین تردید- می‌توان گفت که چالش هسته‌ای کشورمان با 1+5 هرگز به نتیجه نمی‌رسد و دستیابی به توافقی که پایان‌بخش این چالش 12ساله باشد، نه فقط‌دور از انتظار، بلکه به یقین ناممکن است... مذاکرات هسته‌ای و ادامه آن اگر به‌منظور پایان‌دادن به چالش و رسیدن به توافق مطلوب باشد، آب در هاون کوبیدن و بازی در میدان فریب حریف است ولی این مذاکرات، تنها به دوعلت و فقط این دو علت می‌تواند توجیه‌پذیر باشد. اول؛ اثبات غیرقابل اعتماد بودن آمریکا و متحدانش که این مقصود در مقیاس گسترده‌ای به دست آمده است و دوم؛ نشان‌دادن «دست پُر» و برتری اسناد فنی و حقوقی ایران اسلامی که از صلح‌آمیزبودن برنامه‌ هسته‌ای کشورمان حکایت می‌کند. این منظور متاسفانه به علت خودداری تیم مذاکره‌کننده ایران از انتشار متن مذاکرات هنوز به نیمه‌راه نیز نرسیده است و مسوولان محترم در این زمینه، عرصه را به حریف واگذار کرده‌اند و توضیح درباره متن مذاکرات را به شیپور فریب رسانه‌های آمریکایی و صهیونیستی سپرده‌اند... وقتی تیم محترم هسته‌ای بیشترین نشست‌های خود را با وزیرخارجه آمریکا برگزار می‌کند، به‌طور طبیعی این توهم را نشر می‌دهد که از میان شش کشور 1+5 فقط آمریکاست که تصمیم‌ساز و سیاست‌پرداز است! و این ترجمان دیگری از پذیرش کدخدایی آمریکاست! حضور خانم اشتون تنها در حد و اندازه زینت‌المجالس! قابل ارزیابی است!

رسالت
سرمقاله: «زیاده‌خواهی غرب!»؛ محمدکاظم انبارلویی

ارزیابی عملکرد 1+5 و به ویژه میز آمریکا در گفت‌وگوهای هسته‌ای این است که آنها به مذاکرات به‌مثابه یک بازی «برد- برد» نگاه نمی‌کنند... آنها به چیزی جز نابودی ملت ایران رضایت نمی‌دهند. اگر این کار در فریب و نیرنگ آنها در موضوع هسته‌ای رخ ندهد، از باب «حقوق بشر» وارد می‌شوند. این باب هم جواب نداد از باب مبارزه دروغین با «تروریسم» وارد می‌شوند. اگر این هم جواب نداد، گزینه «نظامی» روی میز و زیر میز خود را به رخ ما می‌کشند... دست آمریکا در منطقه زیر ساطور ملت ایران است، آن را در عراق، سوریه، افغانستان و سرزمین‌های اشغالی قطع می‌کنیم... سیر تحولات و رویدادهای سیاسی و نظامی در منطقه طی 20سال گذشته نشان می‌دهد این عملی است. آنها پیام‌های ما را در جنگ 33روزه، 22روزه و 51 روزه اگر نگرفته باشند در رویدادهای مهمی که در پیش داریم، حتما خواهند گرفت.

وطن امروز
سرمقاله: «امیرکبیر و مذاکرات 1+3»؛ علی آهنگر

هرگونه ابهام در جملات و مفاد قرارداد می‌تواند موجب سوء‌استفاده‌های بعدی قرار گیرد؛ سوء‌استفاده‌هایی که گاه ممکن است به برپایی یک جنگ منجر شود... نکته آخر اینکه؛ آنچه در یک مذاکره مهم در سطحی بین‌المللی به دست می‌آید، می‌تواند گریبانگیر نسل‌های آینده حتی در قرن‌های بعد شود، پس در تنظیم مفاد قرارداد باید پیامدهای درازمدت را بر منافع زودگذر ترجیح داد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.