آینه
ابتکار
سرمقاله: «ما، آمریکا و آن پنج کشور دیگر»
سیدعلی محقق
هم خبرهایی که از مذاکرات اخیر به بیرون درز کرده، هم اظهارات وزرایخارجه شش کشور و هم اینبار اظهارات عجیبوغریب دیوید کامرون نشان داد که طرفین اصلی دعوای هستهای درواقع همچنان تهران و واشنگتن هستند و بقیه کشورها بهوضوح نه در تشدید تقابلها و نه در تعدیل اختلافها استراتژی ثابت و مشخصی ندارند. آنها معمولا تابعی از روند مذاکرات مستقیم ایران و آمریکا هستند و به اقتضای منافع آنی و آتی پایتخت خود در این مسیر و در راستای سایر تحولات جهان تاکتیک خود را تغییر میدهند... اگر دولت حسن روحانی و دیپلماتهای کشورمان بر آنند که این مذاکرات پیشرفت کند و به توافق ختم شود و شروط کشورمان نیز لحاظ شود باید هم در فاصله مذاکرات اواخر مهر و هم در طول مهلت باقیمانده تا 24 نوامبر به این نکته توجه کند که طرف اصلی چانهزنیها مشخص است و در عین حال باید صرفا حرکتهای گاه زیگزاگی سایر اعضای گروه را هم رصد و در صورت لزوم تعدیل یا خنثی کرد.
جوان
تیتریک: «نیویورک پنهان»
عباس عراقچی با فاصله زمانی از تیم مذاکرهکننده ایرانی به تهران برمیگردد. سرگئی لاوروف وزیرخارجه روسیه میگوید 95درصد توافق بین ایران و 1+5 انجام شده و وزیرخارجه آلمان هم تاکید میکند که هیچموقع ایران و 1+5 اینقدر به توافق نزدیک نبودهاند. یک مقام آمریکایی میگوید توافق هستهای میتواند راه را برای ازسرگیری روابط تهران- واشنگتن باز کند. همه اینها نشانههایی از این هستند که تفاهمهای بهدستآمده در نیویورک فراتر از آن چیزی است که مقامهای ایرانی و آمریکایی در مواضع رسمی خود ابراز میکنند... این حس فزاینده در بین ناظرانی که از نزدیک مذاکرات هستهای ایران و 1+5 را دنبال میکنند وجود دارد که تیمهای مذاکرهکننده ایرانی و آمریکایی بخشهایی از تفاهمهای بهدستآمده در نیویوک را از افکار عمومی در تهران و واشنگتن پنهان میکنند.
کیهان
سرمقاله: «بنبست درسآموز نیویورک!»
حسین شمسیان
گاهی اوقات برخی رفتارها ماهیت خطرناک و تلخی پیدا میکند که بدون قصد و غرض، شبیه علامتفرستادن برای دشمن است. در همین سفر اخیر نیویورک، هاله اسفندیاری- که روزگاری در ایران به جرم جاسوسی زندانی بود و خدمتش به آمریکا برای دشمنی با نظام اسلامی در ماجرای فتنه 88 بر کسی پوشیده نیست- در یک گفتوگوی خبری با وزیرخارجه کشورمان حاضر شد. گذشته از این پرسش اساسی که چرا باید وزیرخارجه، با چنین فردی گفتوگو کند، او رندانه و زیرکانه از تاثیر شکست مذاکرات هستهای بر سیاست خارجی جمهوریاسلامی سوال میکند و بعد هم از تاثیر آن بر سیاست داخلی کشورمان. منطقا وزیرخارجه ما باید پاسخ میداد که اگر مذاکرات شکست بخورد، تقصیر طرف غربی است نه ما و شکست احتمالی مذاکرات موجب بدبینی و نفرت بیشتر مردم ما و در نتیجه مسوولان سیاست خارجی از غربیها خواهد شد و در داخل هم به همگرایی بیشتر جریانهای سیاسی میانجامد. اما وزیرخارجه در نهایت تعجب پاسخی به وی میدهد که به تشدید طمع دشمنان منجر خواهد شد! «اگر با وجود تلاشهای ما برای تعامل، این تلاشها بینتیجه بماند، مردم ایران فرصت خواهند داشت تا 16ماه دیگر که انتخابات پارلمانی در ایران برگزار میشود، به این عملکرد ما پاسخ دهند. وقتی قبلا در تعامل و مذاکرات درباره توافق هستهای با جامعه بینالمللی در سالهای 2004 و 2005 توافقهایی کردیم و تلاشها، برای عملکرد شفاف از جانب اتحادیه اروپا رد شد... در آن زمان مردم با انتخاب رییسجمهوری متفاوت (منظور دکتر احمدینژاد است) بهدلیل شکست در مذاکرات به ما پاداش دادند و مرا هم زود بازنشسته کردند! (خنده حضار) حالا من بار دیگر زنده شدهام (باز هم خنده حضار) به نظر من در انتقال پیامی که جامعه بینالمللی و بهویژه غرب میخواهد به ایران منتقل کند باید بسیار دقت کند... من فکر میکنم مردم ایران پاسخ خود را در صندوقهای رای نشان خواهند داد»! این سخنان که بینیاز از هرگونه توضیحی است به هیچوجه پاسخ درخوری به زیادهخواهیها و افزونطلبیهای آنها نیست و عملا آنها را در مطامع و مقاصد خود، بیپرواتر خواهد کرد.
وطن امروز
سرمقاله: «شارلاتانیزم هستهای»
حسین بابازادهمقدم
حفظ تعداد فعلی سانتریفیوژها یا حتی افزایش این تعداد نهتنها حق مسلم جمهوری اسلامی است، بلکه برای آمریکاییها نیز این هدف قابل دستیابی نیست که ایران را مجبور به کاهش آن کنند... آمریکاییها نیز درصورت شکست این مرحله طبیعتا در دور بعدی درخواستهایی با میزان توسعهطلبی کمتر را مطرح خواهند کرد و این مهم از هماکنون قابل پیشبینی است، اگرچه احتمالا سعی میکنند چنین القا کنند که دیگر حاضر به عقبنشینی نخواهند بود و در صورتیکه ایران این پیشنهاد را نپذیرد و اصطلاحا به «سمبلیکسازی هستهای» مبادرت نکند، فرصت خوبی را از دست داده است اما اصولا تجربه و تحلیل فعل و انفعال رفتار غربیها در جریان دورهای مختلف مذاکرات نشان میدهد باز هم عقبنشینی آنها از مواضعی چنین پیشدستانه و البته رویاپردازانه قابل تصور است.
سرمقاله: «ما، آمریکا و آن پنج کشور دیگر»
سیدعلی محقق
هم خبرهایی که از مذاکرات اخیر به بیرون درز کرده، هم اظهارات وزرایخارجه شش کشور و هم اینبار اظهارات عجیبوغریب دیوید کامرون نشان داد که طرفین اصلی دعوای هستهای درواقع همچنان تهران و واشنگتن هستند و بقیه کشورها بهوضوح نه در تشدید تقابلها و نه در تعدیل اختلافها استراتژی ثابت و مشخصی ندارند. آنها معمولا تابعی از روند مذاکرات مستقیم ایران و آمریکا هستند و به اقتضای منافع آنی و آتی پایتخت خود در این مسیر و در راستای سایر تحولات جهان تاکتیک خود را تغییر میدهند... اگر دولت حسن روحانی و دیپلماتهای کشورمان بر آنند که این مذاکرات پیشرفت کند و به توافق ختم شود و شروط کشورمان نیز لحاظ شود باید هم در فاصله مذاکرات اواخر مهر و هم در طول مهلت باقیمانده تا 24 نوامبر به این نکته توجه کند که طرف اصلی چانهزنیها مشخص است و در عین حال باید صرفا حرکتهای گاه زیگزاگی سایر اعضای گروه را هم رصد و در صورت لزوم تعدیل یا خنثی کرد.
جوان
تیتریک: «نیویورک پنهان»
عباس عراقچی با فاصله زمانی از تیم مذاکرهکننده ایرانی به تهران برمیگردد. سرگئی لاوروف وزیرخارجه روسیه میگوید 95درصد توافق بین ایران و 1+5 انجام شده و وزیرخارجه آلمان هم تاکید میکند که هیچموقع ایران و 1+5 اینقدر به توافق نزدیک نبودهاند. یک مقام آمریکایی میگوید توافق هستهای میتواند راه را برای ازسرگیری روابط تهران- واشنگتن باز کند. همه اینها نشانههایی از این هستند که تفاهمهای بهدستآمده در نیویورک فراتر از آن چیزی است که مقامهای ایرانی و آمریکایی در مواضع رسمی خود ابراز میکنند... این حس فزاینده در بین ناظرانی که از نزدیک مذاکرات هستهای ایران و 1+5 را دنبال میکنند وجود دارد که تیمهای مذاکرهکننده ایرانی و آمریکایی بخشهایی از تفاهمهای بهدستآمده در نیویوک را از افکار عمومی در تهران و واشنگتن پنهان میکنند.
کیهان
سرمقاله: «بنبست درسآموز نیویورک!»
حسین شمسیان
گاهی اوقات برخی رفتارها ماهیت خطرناک و تلخی پیدا میکند که بدون قصد و غرض، شبیه علامتفرستادن برای دشمن است. در همین سفر اخیر نیویورک، هاله اسفندیاری- که روزگاری در ایران به جرم جاسوسی زندانی بود و خدمتش به آمریکا برای دشمنی با نظام اسلامی در ماجرای فتنه 88 بر کسی پوشیده نیست- در یک گفتوگوی خبری با وزیرخارجه کشورمان حاضر شد. گذشته از این پرسش اساسی که چرا باید وزیرخارجه، با چنین فردی گفتوگو کند، او رندانه و زیرکانه از تاثیر شکست مذاکرات هستهای بر سیاست خارجی جمهوریاسلامی سوال میکند و بعد هم از تاثیر آن بر سیاست داخلی کشورمان. منطقا وزیرخارجه ما باید پاسخ میداد که اگر مذاکرات شکست بخورد، تقصیر طرف غربی است نه ما و شکست احتمالی مذاکرات موجب بدبینی و نفرت بیشتر مردم ما و در نتیجه مسوولان سیاست خارجی از غربیها خواهد شد و در داخل هم به همگرایی بیشتر جریانهای سیاسی میانجامد. اما وزیرخارجه در نهایت تعجب پاسخی به وی میدهد که به تشدید طمع دشمنان منجر خواهد شد! «اگر با وجود تلاشهای ما برای تعامل، این تلاشها بینتیجه بماند، مردم ایران فرصت خواهند داشت تا 16ماه دیگر که انتخابات پارلمانی در ایران برگزار میشود، به این عملکرد ما پاسخ دهند. وقتی قبلا در تعامل و مذاکرات درباره توافق هستهای با جامعه بینالمللی در سالهای 2004 و 2005 توافقهایی کردیم و تلاشها، برای عملکرد شفاف از جانب اتحادیه اروپا رد شد... در آن زمان مردم با انتخاب رییسجمهوری متفاوت (منظور دکتر احمدینژاد است) بهدلیل شکست در مذاکرات به ما پاداش دادند و مرا هم زود بازنشسته کردند! (خنده حضار) حالا من بار دیگر زنده شدهام (باز هم خنده حضار) به نظر من در انتقال پیامی که جامعه بینالمللی و بهویژه غرب میخواهد به ایران منتقل کند باید بسیار دقت کند... من فکر میکنم مردم ایران پاسخ خود را در صندوقهای رای نشان خواهند داد»! این سخنان که بینیاز از هرگونه توضیحی است به هیچوجه پاسخ درخوری به زیادهخواهیها و افزونطلبیهای آنها نیست و عملا آنها را در مطامع و مقاصد خود، بیپرواتر خواهد کرد.
وطن امروز
سرمقاله: «شارلاتانیزم هستهای»
حسین بابازادهمقدم
حفظ تعداد فعلی سانتریفیوژها یا حتی افزایش این تعداد نهتنها حق مسلم جمهوری اسلامی است، بلکه برای آمریکاییها نیز این هدف قابل دستیابی نیست که ایران را مجبور به کاهش آن کنند... آمریکاییها نیز درصورت شکست این مرحله طبیعتا در دور بعدی درخواستهایی با میزان توسعهطلبی کمتر را مطرح خواهند کرد و این مهم از هماکنون قابل پیشبینی است، اگرچه احتمالا سعی میکنند چنین القا کنند که دیگر حاضر به عقبنشینی نخواهند بود و در صورتیکه ایران این پیشنهاد را نپذیرد و اصطلاحا به «سمبلیکسازی هستهای» مبادرت نکند، فرصت خوبی را از دست داده است اما اصولا تجربه و تحلیل فعل و انفعال رفتار غربیها در جریان دورهای مختلف مذاکرات نشان میدهد باز هم عقبنشینی آنها از مواضعی چنین پیشدستانه و البته رویاپردازانه قابل تصور است.
ابتکار
سرمقاله: «ما، آمریکا و آن پنج کشور دیگر»
سیدعلی محقق
هم خبرهایی که از مذاکرات اخیر به بیرون درز کرده، هم اظهارات وزرایخارجه شش کشور و هم اینبار اظهارات عجیبوغریب دیوید کامرون نشان داد که طرفین اصلی دعوای هستهای درواقع همچنان تهران و واشنگتن هستند و بقیه کشورها بهوضوح نه در تشدید تقابلها و نه در تعدیل اختلافها استراتژی ثابت و مشخصی ندارند. آنها معمولا تابعی از روند مذاکرات مستقیم ایران و آمریکا هستند و به اقتضای منافع آنی و آتی پایتخت خود در این مسیر و در راستای سایر تحولات جهان تاکتیک خود را تغییر میدهند... اگر دولت حسن روحانی و دیپلماتهای کشورمان بر آنند که این مذاکرات پیشرفت کند و به توافق ختم شود و شروط کشورمان نیز لحاظ شود باید هم در فاصله مذاکرات اواخر مهر و هم در طول مهلت باقیمانده تا 24 نوامبر به این نکته توجه کند که طرف اصلی چانهزنیها مشخص است و در عین حال باید صرفا حرکتهای گاه زیگزاگی سایر اعضای گروه را هم رصد و در صورت لزوم تعدیل یا خنثی کرد.
جوان
تیتریک: «نیویورک پنهان»
عباس عراقچی با فاصله زمانی از تیم مذاکرهکننده ایرانی به تهران برمیگردد. سرگئی لاوروف وزیرخارجه روسیه میگوید 95درصد توافق بین ایران و 1+5 انجام شده و وزیرخارجه آلمان هم تاکید میکند که هیچموقع ایران و 1+5 اینقدر به توافق نزدیک نبودهاند. یک مقام آمریکایی میگوید توافق هستهای میتواند راه را برای ازسرگیری روابط تهران- واشنگتن باز کند. همه اینها نشانههایی از این هستند که تفاهمهای بهدستآمده در نیویورک فراتر از آن چیزی است که مقامهای ایرانی و آمریکایی در مواضع رسمی خود ابراز میکنند... این حس فزاینده در بین ناظرانی که از نزدیک مذاکرات هستهای ایران و 1+5 را دنبال میکنند وجود دارد که تیمهای مذاکرهکننده ایرانی و آمریکایی بخشهایی از تفاهمهای بهدستآمده در نیویوک را از افکار عمومی در تهران و واشنگتن پنهان میکنند.
کیهان
سرمقاله: «بنبست درسآموز نیویورک!»
حسین شمسیان
گاهی اوقات برخی رفتارها ماهیت خطرناک و تلخی پیدا میکند که بدون قصد و غرض، شبیه علامتفرستادن برای دشمن است. در همین سفر اخیر نیویورک، هاله اسفندیاری- که روزگاری در ایران به جرم جاسوسی زندانی بود و خدمتش به آمریکا برای دشمنی با نظام اسلامی در ماجرای فتنه 88 بر کسی پوشیده نیست- در یک گفتوگوی خبری با وزیرخارجه کشورمان حاضر شد. گذشته از این پرسش اساسی که چرا باید وزیرخارجه، با چنین فردی گفتوگو کند، او رندانه و زیرکانه از تاثیر شکست مذاکرات هستهای بر سیاست خارجی جمهوریاسلامی سوال میکند و بعد هم از تاثیر آن بر سیاست داخلی کشورمان. منطقا وزیرخارجه ما باید پاسخ میداد که اگر مذاکرات شکست بخورد، تقصیر طرف غربی است نه ما و شکست احتمالی مذاکرات موجب بدبینی و نفرت بیشتر مردم ما و در نتیجه مسوولان سیاست خارجی از غربیها خواهد شد و در داخل هم به همگرایی بیشتر جریانهای سیاسی میانجامد. اما وزیرخارجه در نهایت تعجب پاسخی به وی میدهد که به تشدید طمع دشمنان منجر خواهد شد! «اگر با وجود تلاشهای ما برای تعامل، این تلاشها بینتیجه بماند، مردم ایران فرصت خواهند داشت تا 16ماه دیگر که انتخابات پارلمانی در ایران برگزار میشود، به این عملکرد ما پاسخ دهند. وقتی قبلا در تعامل و مذاکرات درباره توافق هستهای با جامعه بینالمللی در سالهای 2004 و 2005 توافقهایی کردیم و تلاشها، برای عملکرد شفاف از جانب اتحادیه اروپا رد شد... در آن زمان مردم با انتخاب رییسجمهوری متفاوت (منظور دکتر احمدینژاد است) بهدلیل شکست در مذاکرات به ما پاداش دادند و مرا هم زود بازنشسته کردند! (خنده حضار) حالا من بار دیگر زنده شدهام (باز هم خنده حضار) به نظر من در انتقال پیامی که جامعه بینالمللی و بهویژه غرب میخواهد به ایران منتقل کند باید بسیار دقت کند... من فکر میکنم مردم ایران پاسخ خود را در صندوقهای رای نشان خواهند داد»! این سخنان که بینیاز از هرگونه توضیحی است به هیچوجه پاسخ درخوری به زیادهخواهیها و افزونطلبیهای آنها نیست و عملا آنها را در مطامع و مقاصد خود، بیپرواتر خواهد کرد.
وطن امروز
سرمقاله: «شارلاتانیزم هستهای»
حسین بابازادهمقدم
حفظ تعداد فعلی سانتریفیوژها یا حتی افزایش این تعداد نهتنها حق مسلم جمهوری اسلامی است، بلکه برای آمریکاییها نیز این هدف قابل دستیابی نیست که ایران را مجبور به کاهش آن کنند... آمریکاییها نیز درصورت شکست این مرحله طبیعتا در دور بعدی درخواستهایی با میزان توسعهطلبی کمتر را مطرح خواهند کرد و این مهم از هماکنون قابل پیشبینی است، اگرچه احتمالا سعی میکنند چنین القا کنند که دیگر حاضر به عقبنشینی نخواهند بود و در صورتیکه ایران این پیشنهاد را نپذیرد و اصطلاحا به «سمبلیکسازی هستهای» مبادرت نکند، فرصت خوبی را از دست داده است اما اصولا تجربه و تحلیل فعل و انفعال رفتار غربیها در جریان دورهای مختلف مذاکرات نشان میدهد باز هم عقبنشینی آنها از مواضعی چنین پیشدستانه و البته رویاپردازانه قابل تصور است.
سرمقاله: «ما، آمریکا و آن پنج کشور دیگر»
سیدعلی محقق
هم خبرهایی که از مذاکرات اخیر به بیرون درز کرده، هم اظهارات وزرایخارجه شش کشور و هم اینبار اظهارات عجیبوغریب دیوید کامرون نشان داد که طرفین اصلی دعوای هستهای درواقع همچنان تهران و واشنگتن هستند و بقیه کشورها بهوضوح نه در تشدید تقابلها و نه در تعدیل اختلافها استراتژی ثابت و مشخصی ندارند. آنها معمولا تابعی از روند مذاکرات مستقیم ایران و آمریکا هستند و به اقتضای منافع آنی و آتی پایتخت خود در این مسیر و در راستای سایر تحولات جهان تاکتیک خود را تغییر میدهند... اگر دولت حسن روحانی و دیپلماتهای کشورمان بر آنند که این مذاکرات پیشرفت کند و به توافق ختم شود و شروط کشورمان نیز لحاظ شود باید هم در فاصله مذاکرات اواخر مهر و هم در طول مهلت باقیمانده تا 24 نوامبر به این نکته توجه کند که طرف اصلی چانهزنیها مشخص است و در عین حال باید صرفا حرکتهای گاه زیگزاگی سایر اعضای گروه را هم رصد و در صورت لزوم تعدیل یا خنثی کرد.
جوان
تیتریک: «نیویورک پنهان»
عباس عراقچی با فاصله زمانی از تیم مذاکرهکننده ایرانی به تهران برمیگردد. سرگئی لاوروف وزیرخارجه روسیه میگوید 95درصد توافق بین ایران و 1+5 انجام شده و وزیرخارجه آلمان هم تاکید میکند که هیچموقع ایران و 1+5 اینقدر به توافق نزدیک نبودهاند. یک مقام آمریکایی میگوید توافق هستهای میتواند راه را برای ازسرگیری روابط تهران- واشنگتن باز کند. همه اینها نشانههایی از این هستند که تفاهمهای بهدستآمده در نیویورک فراتر از آن چیزی است که مقامهای ایرانی و آمریکایی در مواضع رسمی خود ابراز میکنند... این حس فزاینده در بین ناظرانی که از نزدیک مذاکرات هستهای ایران و 1+5 را دنبال میکنند وجود دارد که تیمهای مذاکرهکننده ایرانی و آمریکایی بخشهایی از تفاهمهای بهدستآمده در نیویوک را از افکار عمومی در تهران و واشنگتن پنهان میکنند.
کیهان
سرمقاله: «بنبست درسآموز نیویورک!»
حسین شمسیان
گاهی اوقات برخی رفتارها ماهیت خطرناک و تلخی پیدا میکند که بدون قصد و غرض، شبیه علامتفرستادن برای دشمن است. در همین سفر اخیر نیویورک، هاله اسفندیاری- که روزگاری در ایران به جرم جاسوسی زندانی بود و خدمتش به آمریکا برای دشمنی با نظام اسلامی در ماجرای فتنه 88 بر کسی پوشیده نیست- در یک گفتوگوی خبری با وزیرخارجه کشورمان حاضر شد. گذشته از این پرسش اساسی که چرا باید وزیرخارجه، با چنین فردی گفتوگو کند، او رندانه و زیرکانه از تاثیر شکست مذاکرات هستهای بر سیاست خارجی جمهوریاسلامی سوال میکند و بعد هم از تاثیر آن بر سیاست داخلی کشورمان. منطقا وزیرخارجه ما باید پاسخ میداد که اگر مذاکرات شکست بخورد، تقصیر طرف غربی است نه ما و شکست احتمالی مذاکرات موجب بدبینی و نفرت بیشتر مردم ما و در نتیجه مسوولان سیاست خارجی از غربیها خواهد شد و در داخل هم به همگرایی بیشتر جریانهای سیاسی میانجامد. اما وزیرخارجه در نهایت تعجب پاسخی به وی میدهد که به تشدید طمع دشمنان منجر خواهد شد! «اگر با وجود تلاشهای ما برای تعامل، این تلاشها بینتیجه بماند، مردم ایران فرصت خواهند داشت تا 16ماه دیگر که انتخابات پارلمانی در ایران برگزار میشود، به این عملکرد ما پاسخ دهند. وقتی قبلا در تعامل و مذاکرات درباره توافق هستهای با جامعه بینالمللی در سالهای 2004 و 2005 توافقهایی کردیم و تلاشها، برای عملکرد شفاف از جانب اتحادیه اروپا رد شد... در آن زمان مردم با انتخاب رییسجمهوری متفاوت (منظور دکتر احمدینژاد است) بهدلیل شکست در مذاکرات به ما پاداش دادند و مرا هم زود بازنشسته کردند! (خنده حضار) حالا من بار دیگر زنده شدهام (باز هم خنده حضار) به نظر من در انتقال پیامی که جامعه بینالمللی و بهویژه غرب میخواهد به ایران منتقل کند باید بسیار دقت کند... من فکر میکنم مردم ایران پاسخ خود را در صندوقهای رای نشان خواهند داد»! این سخنان که بینیاز از هرگونه توضیحی است به هیچوجه پاسخ درخوری به زیادهخواهیها و افزونطلبیهای آنها نیست و عملا آنها را در مطامع و مقاصد خود، بیپرواتر خواهد کرد.
وطن امروز
سرمقاله: «شارلاتانیزم هستهای»
حسین بابازادهمقدم
حفظ تعداد فعلی سانتریفیوژها یا حتی افزایش این تعداد نهتنها حق مسلم جمهوری اسلامی است، بلکه برای آمریکاییها نیز این هدف قابل دستیابی نیست که ایران را مجبور به کاهش آن کنند... آمریکاییها نیز درصورت شکست این مرحله طبیعتا در دور بعدی درخواستهایی با میزان توسعهطلبی کمتر را مطرح خواهند کرد و این مهم از هماکنون قابل پیشبینی است، اگرچه احتمالا سعی میکنند چنین القا کنند که دیگر حاضر به عقبنشینی نخواهند بود و در صورتیکه ایران این پیشنهاد را نپذیرد و اصطلاحا به «سمبلیکسازی هستهای» مبادرت نکند، فرصت خوبی را از دست داده است اما اصولا تجربه و تحلیل فعل و انفعال رفتار غربیها در جریان دورهای مختلف مذاکرات نشان میدهد باز هم عقبنشینی آنها از مواضعی چنین پیشدستانه و البته رویاپردازانه قابل تصور است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.