«سیمین» ماند
غلامرضا امامی
یک سینه سخن دارد، صد سینه سخن دارد آن سرو تناور. سودای دگر دارد آن سینه پرسوز، آن سینه پرنوش، اما چه سود، با تشنگیها لب تر نکردیم. سیمین به سادگی و رسایی میسرود و میزیست. «نیمای غزل» از دل میسرود و روانی شعرهایش مثل خودش بود؛ ساده و صاف و صادق و صمیمی. بدعتها و بدایع او در غزل پارسی کاری بود کارستان! با وزنهای نو و تازهاش و با پارهخشتهای سنت کهن، بنایی ساخت بلند که از باد و باران نیابد گزند! در دل بزرگش کودکی کوچک نهفته بود که به ترنم میخواند، همیشه و همهجا. شادی و سرور را برای همه میخواست و در غم و سوگ همه، همراه و همدرد و همدل بود. در سفری که از رم به تهران آمدم دوست دانای دیرینم زندهیاد سیروس طاهباز، شبی به مهر در خانهاش، محفلی آراست. گلرخسار، شاعر تاجیکی هم بود؛ محمد نوری صدای آسمانیش را سر داد و ما را به زمین آورد. سیمین سرودههای زمینیاش را خواند و ما را به آسمان برد. آنگاه با طنزهایش شمع شادی را برافروخت؛ شبی خوب و خوش بود و این اولین دیدار بود. پس از آن، گاه در فرصت جمع، سیمای سیمین میدرخشید و عطر شادی حضورش و سرودش، شیفتگان را شاد میکرد. در خانه هنرمندان آخرینبار دیدمش، در
مراسم دوست مشترک قدیمیمان، شاعر شهره «سپانلو». به پای شوق آمده بود. تن، خسته بود اما جان، جوان و جوینده. چشمان درشت سیاهش، شمع جمع بود، شمع زیبای عشق. با زبان شیرینش شادی را پراکند و سرود سرخوش زیبایی را نواخت. هر دو حقوق خوانده بودند و هر دو حقوق را رها کرده و به مدرسه عشق پا نهاده و هر دو به سربلندی، معلم و مدرس آن شدند. چه همتی داشت! و این آخرین دیدار بود. در سوگ همنامش و دوستش، سیمین دانشور سر تا پا سیاه پوشیده بود و عینک سیاه هم به چشم زده بود. گفتم: «سیمین بانو تسلیت!»، گفت: «سیمین ماند.» حالا «عظیم زرینکوب» زنگ میزند و با صدایی خسته میگوید: «تسلیت، سیمین رفت!» ساکت میشوم و میگویم: «نه... سیمین ماند!»
یک سینه سخن دارد، صد سینه سخن دارد آن سرو تناور. سودای دگر دارد آن سینه پرسوز، آن سینه پرنوش، اما چه سود، با تشنگیها لب تر نکردیم. سیمین به سادگی و رسایی میسرود و میزیست. «نیمای غزل» از دل میسرود و روانی شعرهایش مثل خودش بود؛ ساده و صاف و صادق و صمیمی. بدعتها و بدایع او در غزل پارسی کاری بود کارستان! با وزنهای نو و تازهاش و با پارهخشتهای سنت کهن، بنایی ساخت بلند که از باد و باران نیابد گزند! در دل بزرگش کودکی کوچک نهفته بود که به ترنم میخواند، همیشه و همهجا. شادی و سرور را برای همه میخواست و در غم و سوگ همه، همراه و همدرد و همدل بود. در سفری که از رم به تهران آمدم دوست دانای دیرینم زندهیاد سیروس طاهباز، شبی به مهر در خانهاش، محفلی آراست. گلرخسار، شاعر تاجیکی هم بود؛ محمد نوری صدای آسمانیش را سر داد و ما را به زمین آورد. سیمین سرودههای زمینیاش را خواند و ما را به آسمان برد. آنگاه با طنزهایش شمع شادی را برافروخت؛ شبی خوب و خوش بود و این اولین دیدار بود. پس از آن، گاه در فرصت جمع، سیمای سیمین میدرخشید و عطر شادی حضورش و سرودش، شیفتگان را شاد میکرد. در خانه هنرمندان آخرینبار دیدمش، در
مراسم دوست مشترک قدیمیمان، شاعر شهره «سپانلو». به پای شوق آمده بود. تن، خسته بود اما جان، جوان و جوینده. چشمان درشت سیاهش، شمع جمع بود، شمع زیبای عشق. با زبان شیرینش شادی را پراکند و سرود سرخوش زیبایی را نواخت. هر دو حقوق خوانده بودند و هر دو حقوق را رها کرده و به مدرسه عشق پا نهاده و هر دو به سربلندی، معلم و مدرس آن شدند. چه همتی داشت! و این آخرین دیدار بود. در سوگ همنامش و دوستش، سیمین دانشور سر تا پا سیاه پوشیده بود و عینک سیاه هم به چشم زده بود. گفتم: «سیمین بانو تسلیت!»، گفت: «سیمین ماند.» حالا «عظیم زرینکوب» زنگ میزند و با صدایی خسته میگوید: «تسلیت، سیمین رفت!» ساکت میشوم و میگویم: «نه... سیمین ماند!»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.