|

عموجان

جعفر مدرس‌صادقی

هفته‌ی پیش، از قول آن بنده‌خدایی که یکی دو سال بود دنبال یک کار اداری بود و راهش نمی‌دادند پیش رئیس، تعریف کردیم که با یکی از دوستان پدرش که بازیگر بود مراجعه کرد و این بار موفق شد بدون ارائه‌ی کارت شناسایی برود توی اداره و خودش را برساند به اتاق رئیس. مُنشی‌ و همه‌ی مراجعه‌کنندگانی که توی اتاق انتظار و توی راهرو بودند دور آن دو نفر جمع شدند و سر و صدا و هیاهو بالا گرفت و راوی ماجرا تعریف می‌کند که من توی این هیر و ویر داشتم تلاش می‌کردم به مُنشی‌ توضیح بدهم که ما اصلن چه‌کار داریم و برای چی باید برویم پیش آقای رئیس که ناگهان در اتاق رئیس باز شد و دیدیم خودِ آقای رئیس ایستاده‌ است دم در و با یک قیافه‌ی کنجکاو عصبانی زُل زده است به جمعیّت. راوی فکر می‌کند که لابد رئیس آمده است بیرون تا یک دادی سر این جمعیّت یا سر مُنشی بکشد، اما با کمال تعجّب می‌بیند که آقای رئیس همین که چشمش به دوست پدر راوی افتاد (که ما از این به بعد عموجان خطابش می‌کنیم)، اخمهاش باز شد و لبخندی زد. حتا می‌توانیم بگوییم: گُل از گُل ایشان شکفت. دنباله‌ی ماجرا را دوباره از زبان راوی بشنویم. می‌گوید جناب رئیس با عموجان چاق سلامتی و خوش و بش کرد و از دهانه‌ی در رفت کنار و تعارف کرد که خواهش می‌کنم بفرمایید تو. جمعیّت کنار کشید تا عموجان خودش را برساند به در اتاق رئیس. عموجان رفت توی اتاق رئیس و در اتاق رئیس هم بسته شد و من ماندم پُشت در. خودِ راوی داستان را با طول و تفصیل فراوانی تعریف می‌کند: حتا یک مقدمه‌ای هم اندر مواهب بازیگری به خودِ داستان اضافه می‌کند و به دنبال جوابی برای این سؤال می‌گردد که چرا عشق بازیگری از همان سالهای کودکی توی وجود هر آدمی فرو می‌رود و تا دم مرگ و تا آخرین نفسی که می‌کشیم همراه ما هست و فقط باید ببینیم که آیا عشق و طلب به تنهایی کافی هست یا نیست و آیا یک استعدادی هم باید وجود داشته باشد یا لازم نیست... تا می‌رسد به خودِ داستان و به آن دقیقه‌ای که جمعیّت انبوهی دم در ورودی ساختمان ریخته‌اند دور عموجان و امضا می‌گیرند و عکس می‌گیرند و این که یکی از همان‌‌هایی که همیشه از هر مراجعه‌کننده‌ای کارت شناسایی طلب می‌کرد با عموجان عکس می‌گیرد و همراه آنها می‌آید تا توی آسانسور و تا دم در اتاق رئیس... دنباله‌‌ی داستان را هفته‌ی پیش تعریف کردیم و رسیدیم به آنجا که راوی چند دقیقه‌ است که ایستاده است پُشت در اتاق رئیس و سرش را برگردانده است به طرف جمعیّت سرگردانی که توی اتاق بود و به طرف مُنشی‌ و نمی‌داند چه‌کار کند. جمعیّت کم‌کم متفرّق می‌شوند. آن عده‌ای که از توی راهرو آمده بودند برمی‌گردند توی راهرو و آن عده‌ای که نشسته بودند روی صندلی‌ها، هر کسی می‌نشیند سر جای خودش و مُنشی‌ هم می‌رود می‌نشیند پُشت میز خودش و گوشی تلفن را برمی‌دارد و شماره می‌گیرد و شروع می‌کند به حرف زدن. اما راوی داستان ما هنوز گیج و ویج است و نمی‌داند چه‌کار کند. ایستاده است دم در اتاق رئیس و نگاهی می‌اندازد به دورتادور اتاق و می‌بیند که یک جای نشستن هم نیست و فکر می‌کند که اصلن چه نشستنی؟ مگر نیامده بودیم که آقای رئیس را ببینیم؟ و مگر این آقای رئیس نبود که آمد عموجان را برد توی اتاق خودش؟ اما عموجان اصلن توی باغ نبود. فقط به این دلیل با راوی آمده بود تا ثابت کند که چه راحت می‌شود بدون معطلی و بدون وقت قبلی رفت پیش آقای رئیس. اما اصلن نمی‌دانست که موضوع از چه قرار است و اصلن خبر نداشت که راوی به خاطر چی یکی دو سال است که دارد از پله‌های این اداره بالا و پایین می‌رود. یک نفر باید می‌رفت پیش آقای رئیس که توی باغ باشد و توضیح بدهد که موضوع از چه قرار است. تصمیم خودش را گرفت و با کمال پُررویی در اتاق آقای رئیس را بازکرد و رفت تو. درست در همان لحظه‌ای که رفت تو، آقای رئیس دست انداخته بود گردن عموجان و موبایلی را که به دست چپش گرفته بود از خودشان دور نگه داشته بود و داشت یک سِلفی از خودشان می‌گرفت.
هفته‌ی پیش، از قول آن بنده‌خدایی که یکی دو سال بود دنبال یک کار اداری بود و راهش نمی‌دادند پیش رئیس، تعریف کردیم که با یکی از دوستان پدرش که بازیگر بود مراجعه کرد و این بار موفق شد بدون ارائه‌ی کارت شناسایی برود توی اداره و خودش را برساند به اتاق رئیس. مُنشی‌ و همه‌ی مراجعه‌کنندگانی که توی اتاق انتظار و توی راهرو بودند دور آن دو نفر جمع شدند و سر و صدا و هیاهو بالا گرفت و راوی ماجرا تعریف می‌کند که من توی این هیر و ویر داشتم تلاش می‌کردم به مُنشی‌ توضیح بدهم که ما اصلن چه‌کار داریم و برای چی باید برویم پیش آقای رئیس که ناگهان در اتاق رئیس باز شد و دیدیم خودِ آقای رئیس ایستاده‌ است دم در و با یک قیافه‌ی کنجکاو عصبانی زُل زده است به جمعیّت. راوی فکر می‌کند که لابد رئیس آمده است بیرون تا یک دادی سر این جمعیّت یا سر مُنشی بکشد، اما با کمال تعجّب می‌بیند که آقای رئیس همین که چشمش به دوست پدر راوی افتاد (که ما از این به بعد عموجان خطابش می‌کنیم)، اخمهاش باز شد و لبخندی زد. حتا می‌توانیم بگوییم: گُل از گُل ایشان شکفت. دنباله‌ی ماجرا را دوباره از زبان راوی بشنویم. می‌گوید جناب رئیس با عموجان چاق سلامتی و خوش و بش کرد و از دهانه‌ی در رفت کنار و تعارف کرد که خواهش می‌کنم بفرمایید تو. جمعیّت کنار کشید تا عموجان خودش را برساند به در اتاق رئیس. عموجان رفت توی اتاق رئیس و در اتاق رئیس هم بسته شد و من ماندم پُشت در. خودِ راوی داستان را با طول و تفصیل فراوانی تعریف می‌کند: حتا یک مقدمه‌ای هم اندر مواهب بازیگری به خودِ داستان اضافه می‌کند و به دنبال جوابی برای این سؤال می‌گردد که چرا عشق بازیگری از همان سالهای کودکی توی وجود هر آدمی فرو می‌رود و تا دم مرگ و تا آخرین نفسی که می‌کشیم همراه ما هست و فقط باید ببینیم که آیا عشق و طلب به تنهایی کافی هست یا نیست و آیا یک استعدادی هم باید وجود داشته باشد یا لازم نیست... تا می‌رسد به خودِ داستان و به آن دقیقه‌ای که جمعیّت انبوهی دم در ورودی ساختمان ریخته‌اند دور عموجان و امضا می‌گیرند و عکس می‌گیرند و این که یکی از همان‌‌هایی که همیشه از هر مراجعه‌کننده‌ای کارت شناسایی طلب می‌کرد با عموجان عکس می‌گیرد و همراه آنها می‌آید تا توی آسانسور و تا دم در اتاق رئیس... دنباله‌‌ی داستان را هفته‌ی پیش تعریف کردیم و رسیدیم به آنجا که راوی چند دقیقه‌ است که ایستاده است پُشت در اتاق رئیس و سرش را برگردانده است به طرف جمعیّت سرگردانی که توی اتاق بود و به طرف مُنشی‌ و نمی‌داند چه‌کار کند. جمعیّت کم‌کم متفرّق می‌شوند. آن عده‌ای که از توی راهرو آمده بودند برمی‌گردند توی راهرو و آن عده‌ای که نشسته بودند روی صندلی‌ها، هر کسی می‌نشیند سر جای خودش و مُنشی‌ هم می‌رود می‌نشیند پُشت میز خودش و گوشی تلفن را برمی‌دارد و شماره می‌گیرد و شروع می‌کند به حرف زدن. اما راوی داستان ما هنوز گیج و ویج است و نمی‌داند چه‌کار کند. ایستاده است دم در اتاق رئیس و نگاهی می‌اندازد به دورتادور اتاق و می‌بیند که یک جای نشستن هم نیست و فکر می‌کند که اصلن چه نشستنی؟ مگر نیامده بودیم که آقای رئیس را ببینیم؟ و مگر این آقای رئیس نبود که آمد عموجان را برد توی اتاق خودش؟ اما عموجان اصلن توی باغ نبود. فقط به این دلیل با راوی آمده بود تا ثابت کند که چه راحت می‌شود بدون معطلی و بدون وقت قبلی رفت پیش آقای رئیس. اما اصلن نمی‌دانست که موضوع از چه قرار است و اصلن خبر نداشت که راوی به خاطر چی یکی دو سال است که دارد از پله‌های این اداره بالا و پایین می‌رود. یک نفر باید می‌رفت پیش آقای رئیس که توی باغ باشد و توضیح بدهد که موضوع از چه قرار است. تصمیم خودش را گرفت و با کمال پُررویی در اتاق آقای رئیس را بازکرد و رفت تو. درست در همان لحظه‌ای که رفت تو، آقای رئیس دست انداخته بود گردن عموجان و موبایلی را که به دست چپش گرفته بود از خودشان دور نگه داشته بود و داشت یک سِلفی از خودشان می‌گرفت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.