|

نفس نکشید...

سیروس ابراهیم‌زاده

وقوع: سال خورشیدی هزار و سی صد و سی و...
خداوند بخشنده مهربان« قاسم قاسمیان» را مورد عنایت ویژه خود قرار داده بود. در خانواده‌ای متین و متعین و فرهنگ‌مدار و فرهیخته بزرگ شده، تحصیلات خوب فرد اعلا داشت؛ دبیرستان البرز معروف آن زمان، دانشکده هنرهای زیبا، آرشیتکت در تهران و دوره‌ای در بوزار فرانسه (که به دلیل عشق مفرطش به میهن بانوی وطن نیمه‌کاره رها...)
توضیح: میهن‌پرستی ادعایی « قاسم» پیچیدگی‌های شبهه‌برانگیز بسیار داشت که... بگذریم. البته جز مورد اخیر در زندگی قهرمان شبه داستان ما
گیر و گوری مشاهده نمی‌شود. مردی بود به لطف پروردگار توانا و از دولت خجسته خویشاوند و آشنا - به تمام معنا خوشبخت و محسود هرگز نیاسودگان.
محاسن بسیار دیگر: قدبلند و رعنا، تمیز و آراسته، تندرست و آگاه. هوادار قانون و دارای گوش شنوا، احساساتی و هیجان‌زده، به هیچ وجه! در سنین پخته سی سال و اندی با دوشیزه جمیله عفیفه‌ای از کسان مادری‌اش پیوند مقدس زناشویی بسته، صاحب دو فرزند خلف دختر و پسر شده بود.
باور‌های تحسین‌برانگیز: در حرکت و اسکان، خور و خواب و خورد و خوراک رعایت بهداشت- به قول امروزیان- حرف اول را می‌زد. دیگر اینکه- به ویژه- به علم طب و طبیبان علاقه و اعتقادی وافر داشت. می‌گفت پزشکان حداقل در حفظ سلامت آدمی از دستیاران مطیع ذات احدیت هستند، پس اوامرشان مطاع و دستورهایشان واجب‌الاجراست. خلاصه اینکه در آستانه شصت، چهل ساله بیشتر نمی‌نمود.
و اما... از اینجا به بعد ماجرا کمی سنگینی می‌کند و رنگ شفاف خود را می‌بازد. در یکی از آزمایش (چکاپ)‌های دقیق سالانه« قاسم قاسمیان» شصت و یک ساله به دستور پزشکیار رادیوگرافی نفس خود را نگه می‌دارد و آنچنان مجذوب اجرای فرمان می‌شود که جمله« وقتی گفتم نفس بکشید!» را نمی‌شنود و همچنان نفس خود را نگه می‌دارد... نگه می‌دارد... نگه می‌دارد تا جانش برآید و به رحمت ایزدی بپیوندد.
توجه: شبه‌داستان فوق واقعیت دارد. واقعیت سینمایی.
وقوع: سال خورشیدی هزار و سی صد و سی و...
خداوند بخشنده مهربان« قاسم قاسمیان» را مورد عنایت ویژه خود قرار داده بود. در خانواده‌ای متین و متعین و فرهنگ‌مدار و فرهیخته بزرگ شده، تحصیلات خوب فرد اعلا داشت؛ دبیرستان البرز معروف آن زمان، دانشکده هنرهای زیبا، آرشیتکت در تهران و دوره‌ای در بوزار فرانسه (که به دلیل عشق مفرطش به میهن بانوی وطن نیمه‌کاره رها...)
توضیح: میهن‌پرستی ادعایی « قاسم» پیچیدگی‌های شبهه‌برانگیز بسیار داشت که... بگذریم. البته جز مورد اخیر در زندگی قهرمان شبه داستان ما
گیر و گوری مشاهده نمی‌شود. مردی بود به لطف پروردگار توانا و از دولت خجسته خویشاوند و آشنا - به تمام معنا خوشبخت و محسود هرگز نیاسودگان.
محاسن بسیار دیگر: قدبلند و رعنا، تمیز و آراسته، تندرست و آگاه. هوادار قانون و دارای گوش شنوا، احساساتی و هیجان‌زده، به هیچ وجه! در سنین پخته سی سال و اندی با دوشیزه جمیله عفیفه‌ای از کسان مادری‌اش پیوند مقدس زناشویی بسته، صاحب دو فرزند خلف دختر و پسر شده بود.
باور‌های تحسین‌برانگیز: در حرکت و اسکان، خور و خواب و خورد و خوراک رعایت بهداشت- به قول امروزیان- حرف اول را می‌زد. دیگر اینکه- به ویژه- به علم طب و طبیبان علاقه و اعتقادی وافر داشت. می‌گفت پزشکان حداقل در حفظ سلامت آدمی از دستیاران مطیع ذات احدیت هستند، پس اوامرشان مطاع و دستورهایشان واجب‌الاجراست. خلاصه اینکه در آستانه شصت، چهل ساله بیشتر نمی‌نمود.
و اما... از اینجا به بعد ماجرا کمی سنگینی می‌کند و رنگ شفاف خود را می‌بازد. در یکی از آزمایش (چکاپ)‌های دقیق سالانه« قاسم قاسمیان» شصت و یک ساله به دستور پزشکیار رادیوگرافی نفس خود را نگه می‌دارد و آنچنان مجذوب اجرای فرمان می‌شود که جمله« وقتی گفتم نفس بکشید!» را نمی‌شنود و همچنان نفس خود را نگه می‌دارد... نگه می‌دارد... نگه می‌دارد تا جانش برآید و به رحمت ایزدی بپیوندد.
توجه: شبه‌داستان فوق واقعیت دارد. واقعیت سینمایی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.