|

بنده خدا

جعفر مدرس‌صادقی

چندبار خوب است آن بنده‌ خدایی که پدرش بازیگر بود و پدر پدرش هم بازیگر بود اما خودِ او بازیگر نبود مراجعه کرده باشد به اتاق آقای رئیس و آقای مُنشی‌‌ کلّه‌اش کرده باشد؟ کلّه کردن به این معنی که به او گفته است آقای رئیس تا دو ماه آینده هم وقت ملاقات ندارد و اگر کار خیلی واجبی دارید یک درخواست کتبی بنویسید تا بدهیم به ایشان و ایشان اگر لازم ببینند که شما حتمن باید خودِ ایشان را ببینید، زیر درخواست شما می‌نویسند وقت ملاقات داده شود و آن‌وقت ما یک فکری به حال شما می‌کنیم و اگر لازم نبینند، ارجاع می‌دهند به قسمت مربوطه و لطفن یادتان باشد که شماره‌ی تلفن ثابت و موبایل خودتان را هم زیر نامه بنویسید تا هر وقت که آقای رئیس جواب دادند، به شما خبر بدهیم. چند بار خوب است نامه نوشته باشد و داده باشد دست مُنشی‌ و شماره تلفن ثابت و موبایل خودش را هم زیر نامه نوشته باشد؟ و حتا یک بار هم به او زنگ نزده بودند. نه به تلفن ثابت و نه به موبایل. تا این که بعد از یکی دو ماه انتظار بی‌هوده، دوباره مراجعه کند و مُنشی‌ بگوید آقای رئیس هنوز نامه‌ی شما را ندیده است و بگوید آقای رئیس نامه‌ی شما را دیده است اما هیچ جوابی نداده است و بگوید آقای رئیس شما را ارجاع داده است به فلان قسمت. روی میز مُنشی، یک کامپیوتر و یک تلفن و یک خروار کاغذ و پوشه‌ای که تلنبار شده است روی هم. مُنشی‌ بداخلاق و اخمویی که دائم دارد به تلفن‌ها جواب می‌دهد و هیچ‌کس ندیده است که هرگز لبخندی بزند و هیچ‌کس ندیده است که چشم از صفحه‌ی کامپیوتر بردارد و هیچ‌کس ندیده است که از سر جای خودش تکان بخورد و تنها تکان و حرکت چشمگیری که همه می‌بینند عبارت از این است که نامه‌هایی را که مراجعه‌کنندگان می‌دهند بگیرد و بیندازد توی کشو. از این به بعد را خودِ آن بنده‌خدایی تعریف می‌کند که پدرش بازیگر بود و پدر پدرش هم بازیگر بود اما خودِ او بازیگر نبود. می‌گوید روزی که با عموجان رفته بودیم (و عموجان همان دوست پدرش بود که بازیگر بود و با او همراه شده بود تا ثابت کند که شاید بدون وقت قبلی هم بشود رفت پیش رئیس) گوش‌ تا گوش نشسته بودند و همه‌ی صندلی‌ها پُر بود. همین که رفتیم توی اتاق، همهمه‌ای توی اتاق پیچید و همه‌ی سرها برگشت رو به ما. مُنشی‌ از سر جای خودش بلند شد و به عموجان سلام کرد، با این که در آن لحظه گوشی تلفن دستش بود. گوشی را گذاشت، لبخندی زد و دستش را دراز کرد تا با عموجان دست بدهد. مثل این که یک دوست قدیمی را دیده باشد. چندتا از مراجعه‌کنندگان هم از سر جای خودشان بلند شدند و دور ما حلقه زدند و شروع کردند به خوش و بش کردن با عموجان و امضا گرفتن و عکس گرفتن. توی این فاصله، چند نفری هم از توی راهرو آمده بودند توی اتاق و تا آمدیم به خودمان بجُنبیم، اتاق پُر از جمعیّت شد و پُر از دستهایی که موبایل‌ها را از پُشت سر و گردن دیگران بالاتر می‌بردند و پُشت سر هم عکس می‌گرفتند. عموجان سخت مشغول امضا دادن بود و مثل این که اصلن یادش رفته است که ما برای چی آمده بودیم توی این اتاق. و من مانده‌ام معطل که چه‌کار کنم و هرچه می‌خواهم به جناب مُنشی‌ بگویم که اصلن ما چه‌کار داریم فایده‌ای ندارد و صدا به صدا نمی‌رسد. و توی این هیر و ویر، ناگهان یک اتفاق خیلی عجیبی افتاد. عجیب به این معنی که ناگهان در اتاق رئیس باز شد و دیدیم خودِ آقای رئیس ایستاده‌ است دم در و با یک قیافه‌ی کنجکاو عصبانی زُل زده است به جمعیّت. منظره‌ای که هیچ مراجعه‌کننده‌ای به یاد نداشت. خودِ رئیس درِ اتاق خودش را باز کند و همان‌جا دم در بایستد و زُل بزند به جمعیّت؟ تازه اگر هم درِ اتاقش را باز می‌کرد و چشم جمعیّت یک لحظه به جمال ایشان روشن می‌شد، بلافاصله و بدون این که نگاهی به کسی بیندازد و جواب سلامی بدهد، سرش را زیر می‌انداخت و می‌رفت توی راهرو. اما حالا ایستاده بود دم در و سرش را هم بالا گرفته بود و تکان نمی‌خورد. (و دنباله‌ی ماجرا بماند برای هفته‌ی بعد.)
چندبار خوب است آن بنده‌ خدایی که پدرش بازیگر بود و پدر پدرش هم بازیگر بود اما خودِ او بازیگر نبود مراجعه کرده باشد به اتاق آقای رئیس و آقای مُنشی‌‌ کلّه‌اش کرده باشد؟ کلّه کردن به این معنی که به او گفته است آقای رئیس تا دو ماه آینده هم وقت ملاقات ندارد و اگر کار خیلی واجبی دارید یک درخواست کتبی بنویسید تا بدهیم به ایشان و ایشان اگر لازم ببینند که شما حتمن باید خودِ ایشان را ببینید، زیر درخواست شما می‌نویسند وقت ملاقات داده شود و آن‌وقت ما یک فکری به حال شما می‌کنیم و اگر لازم نبینند، ارجاع می‌دهند به قسمت مربوطه و لطفن یادتان باشد که شماره‌ی تلفن ثابت و موبایل خودتان را هم زیر نامه بنویسید تا هر وقت که آقای رئیس جواب دادند، به شما خبر بدهیم. چند بار خوب است نامه نوشته باشد و داده باشد دست مُنشی‌ و شماره تلفن ثابت و موبایل خودش را هم زیر نامه نوشته باشد؟ و حتا یک بار هم به او زنگ نزده بودند. نه به تلفن ثابت و نه به موبایل. تا این که بعد از یکی دو ماه انتظار بی‌هوده، دوباره مراجعه کند و مُنشی‌ بگوید آقای رئیس هنوز نامه‌ی شما را ندیده است و بگوید آقای رئیس نامه‌ی شما را دیده است اما هیچ جوابی نداده است و بگوید آقای رئیس شما را ارجاع داده است به فلان قسمت. روی میز مُنشی، یک کامپیوتر و یک تلفن و یک خروار کاغذ و پوشه‌ای که تلنبار شده است روی هم. مُنشی‌ بداخلاق و اخمویی که دائم دارد به تلفن‌ها جواب می‌دهد و هیچ‌کس ندیده است که هرگز لبخندی بزند و هیچ‌کس ندیده است که چشم از صفحه‌ی کامپیوتر بردارد و هیچ‌کس ندیده است که از سر جای خودش تکان بخورد و تنها تکان و حرکت چشمگیری که همه می‌بینند عبارت از این است که نامه‌هایی را که مراجعه‌کنندگان می‌دهند بگیرد و بیندازد توی کشو. از این به بعد را خودِ آن بنده‌خدایی تعریف می‌کند که پدرش بازیگر بود و پدر پدرش هم بازیگر بود اما خودِ او بازیگر نبود. می‌گوید روزی که با عموجان رفته بودیم (و عموجان همان دوست پدرش بود که بازیگر بود و با او همراه شده بود تا ثابت کند که شاید بدون وقت قبلی هم بشود رفت پیش رئیس) گوش‌ تا گوش نشسته بودند و همه‌ی صندلی‌ها پُر بود. همین که رفتیم توی اتاق، همهمه‌ای توی اتاق پیچید و همه‌ی سرها برگشت رو به ما. مُنشی‌ از سر جای خودش بلند شد و به عموجان سلام کرد، با این که در آن لحظه گوشی تلفن دستش بود. گوشی را گذاشت، لبخندی زد و دستش را دراز کرد تا با عموجان دست بدهد. مثل این که یک دوست قدیمی را دیده باشد. چندتا از مراجعه‌کنندگان هم از سر جای خودشان بلند شدند و دور ما حلقه زدند و شروع کردند به خوش و بش کردن با عموجان و امضا گرفتن و عکس گرفتن. توی این فاصله، چند نفری هم از توی راهرو آمده بودند توی اتاق و تا آمدیم به خودمان بجُنبیم، اتاق پُر از جمعیّت شد و پُر از دستهایی که موبایل‌ها را از پُشت سر و گردن دیگران بالاتر می‌بردند و پُشت سر هم عکس می‌گرفتند. عموجان سخت مشغول امضا دادن بود و مثل این که اصلن یادش رفته است که ما برای چی آمده بودیم توی این اتاق. و من مانده‌ام معطل که چه‌کار کنم و هرچه می‌خواهم به جناب مُنشی‌ بگویم که اصلن ما چه‌کار داریم فایده‌ای ندارد و صدا به صدا نمی‌رسد. و توی این هیر و ویر، ناگهان یک اتفاق خیلی عجیبی افتاد. عجیب به این معنی که ناگهان در اتاق رئیس باز شد و دیدیم خودِ آقای رئیس ایستاده‌ است دم در و با یک قیافه‌ی کنجکاو عصبانی زُل زده است به جمعیّت. منظره‌ای که هیچ مراجعه‌کننده‌ای به یاد نداشت. خودِ رئیس درِ اتاق خودش را باز کند و همان‌جا دم در بایستد و زُل بزند به جمعیّت؟ تازه اگر هم درِ اتاقش را باز می‌کرد و چشم جمعیّت یک لحظه به جمال ایشان روشن می‌شد، بلافاصله و بدون این که نگاهی به کسی بیندازد و جواب سلامی بدهد، سرش را زیر می‌انداخت و می‌رفت توی راهرو. اما حالا ایستاده بود دم در و سرش را هم بالا گرفته بود و تکان نمی‌خورد. (و دنباله‌ی ماجرا بماند برای هفته‌ی بعد.)

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.